POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

11 mar. 2011

PREDESTINADO

        De rapaz, seu pai levábao a navegar para que fose aprendendo o oficio, coma tódolos homes da familia. Pero Roque amaba tanto os animais, que non daba soportado a loita agonizante dos pobres peixes na rede. E decidiu que non sería pescador. O malo era que levaba o mar gravado nos xenes...
        De grande, atopou a solución: fíxose pirata.

(Imaxe baixada de internet)

        De niño, su padre lo llevaba a navegar para que fuese aprendiendo el oficio, como todos los hombres de la familia. Pero Roque amaba tanto a los animales, que no podía soportar la lucha agonizante de los pobres peces en la red. Y decidió que no sería pescador. Lo malo era que llevaba el mar grabado en los genes...
        De mayor, encontró la solución: se hizo pirata.

8 comentarios:

suaseiras dijo...

Jajajaja...Grandes REMEDIOS!!

Madoé dijo...

Xa se sabe, a grandes males... :-)

Rascacheira dijo...

Este textiño encántame! Gústame moito máis que Roque sexa pirata que pescador... mira ti!
Non vai haber lectura???

Madoé dijo...

¡Ostras! (Por non xurar, que queda pouco fino...) Ou sexa, que che dan máis pena os peixes cás persoas... Medo me das, calquera día pégasme un bocado... :-)

¿E logo non liches? Pois deberías :-) Bueeeno, xa veremos, pensareino...

carnota dijo...

¡Que pirata! Non quería ver morrer os pobres peixes...! Iso non o cre ninguén. Gustáballe o mar e era algo preguiceiro para traballar tódolos días. Así que encontrou a profesión perfecta. ¡Que sorte!

Madoé dijo...

¿Como non? Hai quen lle quere máis ó seu can ou ó seu coche cá familia, poñamos por caso... :-)

Rascacheira dijo...

A ver... que os piratas moitas veces eran como Robin Hood (non sei se se escribe así...)... e iso de ter aventuras mariñas debía ser moi interesante!

Madoé dijo...

Hala, hala... Que o meu pirata era dos de verdade, dos malos, de parche e pata de pau. Non mo pintes de cores que non coa...