POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

20 oct. 2012

REGRESIÓN



Ata bater cunha pila de leña non foi consciente da insólita realidade: desprazábase involuntariamente cara atrás. A velocidade de retroceso era tan insignificante que só se facía perceptible se permanecía longo tempo parada, como acababa de ocorrer. Co lombo pegado á madeira, que a retiña e lle aportaba  seguridade, puido, ó fin, dar explicación ós estraños acontecementos dos últimos meses. Comezara a ser impuntual sen xustificación, custáballe incorporarse ás escaleiras mecánicas, chegaba esgotada do paseo habitual, dicíanlle que cada vez estaba máis nova... Palideceu. ¡Non quería chegar ó pasado!



(Imaxe baixada de internet)
Hasta chocar contra una pila de maderos no fue consciente de la insólita realidad: se desplazaba involuntariamente hacia atrás. La velocidad de retroceso era tan insignificante que solo se hacía perceptible si permanecía largo tiempo parada, como acababa de ocurrir. Con la espalda pegada a la madera, que la retenía y le aportaba seguridad, pudo, al fin, dar explicación a los extraños acontecimientos de los últimos meses. Había empezado a ser impuntual sin justificación, le costaba incorporarse a las escaleras mecánicas, llegaba agotada del paseo habitual, le decían que cada vez estaba más joven... Palideció. ¡No quería llegar al pasado!



7 comentarios:

e dijo...

Seguimos dándole vueltas a lo de viajar al pasado, ¿eh?.

Madoé dijo...

Este foi provocado, foi escrito para participar nun concursiño e o tema era "viaxar no tempo".

Rascacheira dijo...

O lugar común da volta ao útero materno, non si?

Madoé dijo...

Pois non, non pensara niso, pero tamén podería ser...

carnota dijo...

O pasado está aí, ás veces pesa coma se levasen unha mochila e tírate para atrás. Vale máis aliviar, sacar cousas de enriba e andar máis lixeiro. Tanto na química como na vida ten que quedar algún enlace libre para poder REACCIONAR. Se non é así quedas na mesma estructura, para sempre.

Madoé dijo...

¡Pero que filósofa te pos! Non che dou andado...

suaseiras dijo...

Perdinme...,debo estar na estructura isa..., pa sempre!!

Moi bo relato.