POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

15 dic. 2011

O RÍO / EL RÍO



             No mesmo leito
                    un río novo sempre,
                           lambendo verdes.


                                                       Salfire o río
                                                              con húmido murmurio
                                                                     por se algo queda.


O RÍO DE MADOÉ (acuarela de Carmen López)

                                                                       El mismo lecho.
                                                                Un río nuevo siempre,
                                                          lamiendo verdes


                                      Salpica el río
                               con húmedo rumor
                        por si algo queda.



12 comentarios:

suaseiras dijo...

Como sabes enmeigar!!!
Unha combinación en verde, rozando a perfección.

Madoé dijo...

¡Coida ese catarro, Suaseiras! ¿Non terás febre? :-)
¿E que me dis da imaxe? ¿Non a recoñeces?

Eutimos dijo...

¡Que hermosa es la metáfora del río!, siempre cambiante y siempre nuevo, como la vida misma. Gracias por incluir mi acuarela.

Madoé dijo...

Grazas a ti por regalarma.

Rascacheira dijo...

Preciosa esa acuarela! Suave como o poema.

Madoé dijo...

Para combinar coas túas palabras...

carnota dijo...

Lambendo verdes!! Eu inclínome pola personificación. Imaxino á larpeira lingua aproveitando todo o zume de clorofila.
Finísima acuarela.

Madoé dijo...

Si, finísima acuarela. Se picades sobre a imaxe e a vedes en grande, aínda luce mellor ¿Pero non hai ninguén que note algo máis...? A ver, Carnota, Suaseiras, un esforciño. Non terei que preguntarlle a J.M. do Agro...

BIBLIO dijo...

Refíreste ao mellor que é unha foto do Ulla pintada por Eutimos?

Madoé dijo...

Ola, BIBLIO. ¿Es un/unha novo/a comentarista ou foi un lapsus de quen eu penso?

Si, referíame a que é unha zona do río Ulla moi coñecida por algúns ou algunhas das que andamos por aquí.

carnota dijo...

Si, un lapsus. ¡Que cousas!

Madoé dijo...

Ja ja ja. ¿Que sería, o subconsciente ou o inconsciente? :-)