POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

2 dic. 2011

DESPEDIDA ETÍLICA

(Imaxe baixada de internet)
Aí quedas. Co meu corazón na túa copa, embriagado de amor, agardando que os efluvios do teu alcohol o anestesien para deixar de sufrir. ¡Pero en que boa compaña te deixo!: o meu corazón malferido e a túa fiel borracheira. Se algún día espertas do teu pesadelo, devólveme toda a vida que me roubaches. Mentres, espero non ter que emborracharme eu tamén para aprender a vivir sen corazón. Adeus.



Ahí te quedas. Con mi corazón en tu copa, embriagado de amor, esperando que los efluvios de tu alcohol lo anestesien para dejar de sufrir. ¡Pero en que buena compañía te dejo!: mi corazón malherido y tu fiel borrachera. Si algún día  despiertas de tu pesadilla, devuélveme toda la vida que me robaste. Mientras, espero no tener que emborracharme para aprender a vivir sin corazón. Adiós.

3 comentarios:

suaseiras dijo...

Guauu!!
Non pinta nada ben.

Eutimos dijo...

¡Triste lamento de desamor!, como siempre, tus hiperbreves sugieren un montón de historias.

Madoé dijo...

Atinastes as dúas. É esa a miña intención. Cando alguén capta a mensaxe, quedo moi satisfeita.