POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

23 sept. 2011

MALDITA ORTOGRAFÍA


(Imaxe baixada de internet)
Ortografía. ¡Que fría!
Coma xeo quedo sempre
cando a mestra me suspende
por meter a pata en había.

Disque con hache e con be.
Que ganas de marear!
¿Non era mellor borrar
ese hache dunha vez?


Había, está todo dito:
se había, xa non hai.
Iso é o que di meu pai
cando eu cartos lle pido...

Pois mira que amola ben
o be no sitio do uve.
Se dicimos nube, sube,
¿por que escribimos be?

E non falemos do que,
isto é por molestar.
Se queres dicir ca-ca,
en vez de que, ce.

Nenos e nenas, todos e todas,
isto non hai quen o compoña.
E despois tanta oenegué.
¿Para que?




(Imaxe baixada de internet)
Ortografía. ¡Qué fría!
Como el hielo quedo siempre
cuando en clase me suspenden
por meter la pata en había.

Dicen con hache y con be.
¡Qué ganas de marear!
¿No será mejor borrar
esa hache de una vez?




Había, está todo dicho:
si había, ya no hay.
Así me dice papá
cuando dinero le pido.

Mira que fastidia bien
la be en lugar de la uve.
Si decimos nube, sube,
¿por qué escribimos be?

Y ni hablar de la cu,
esto es por molestar.
Si quieres decir ca-ca,
en vez de cu, ce.

Niños y niñas, todos y todas,
esto no hay quien lo componga
Y después tanta oenegué.
¿Para qué?

4 comentarios:

suaseiras dijo...

Cágate lorito!!!!!!

Qedouche cuco, cuco.

Madoé dijo...

Jajaja...

Eutimos dijo...

La ortografía siempre ha sido una tortura. Ahora con los SMS ya veis dónde ha kedado

Madoé dijo...

:-) Si, cos SMS, cos chat, coas novas tecnoloxías en xeral. Eu creo que é unha especie en perigo de extinción. Haberá que crear espacios protexidos, reservas, onde poida sobrevivir. Se queremos que sobreviva, que habería que discutir moito se paga a pena o traballiño que dá.