POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

24 jun. 2011

REXIAS ASPIRACIÓNS / REGIAS ASPIRACIONES

       O primeiro en chegar será o meu home. Cando descubra o cadáver, quererá morrer tamén. Marcará o cento doce nun desesperado intento de salvar a súa conciencia. Mentirá ós fillos para que veñan sen présas. Por fin, saberán se me querían. Invadirán a  casa – que nunca deixei tan limpa – policías, familiares, amigos, inimigos e curiosos. Buscarán, sen éxito, a miña carta de despedida. E ninguén, nin o forense, descubrirá a razón verdadeira: que quixen ser reina por un día.
       ¡Como sinto non poder vivilo!

(Imaxe baixada de internet)

          El primero en llegar será mi marido. Cuando descubra el cadáver, querrá morirse también. Marcará el ciento doce en un desesperado intento de salvar su conciencia. Mentirá a los hijos para que vengan sin prisas. Por fin, sabrán si me querían. Invadirán la casa – que nunca dejé tan limpia – policías, familiares, amigos, enemigos y curiosos. Buscarán, sin éxito, mi carta de despedida. Y nadie, ni el forense, descubrirá la razón verdadera: que quise ser reina por un día.
          ¡Cómo me gustaría poder vivirlo!  

3 comentarios:

suaseiras dijo...

Soños que ten un!

carnota dijo...

Un plan perfecto. Lástima que sexa irreversible.

Madoé dijo...

Lástima...