POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

27 abr 2026

FILLOS DE PAPEL/ HIJOS DE PAPEL

 

Acariño as súas redondeces imperfectas. Necesito apalpalo ata empezar a parir o seguinte. Só entón, podo acomodalo xunto ós seus irmáns anteriores. Manías. O domingo sácoos á rúa para doalos un a un. Algúns transeúntes rexeitan o ofrecemento con xesto hostil; outros, ó despregalo e descubrir o contido, páganmo cun sorriso. Eu agradezo as distintas reaccións de igual xeito porque todas serán nutrientes básicos dos meus próximos relatos. Unha vez impresos en papel, engúrroos formando esferas desiguais: sementes que vou esparexendo entre a xente. Por se xerminan.  

 


 Acaricio sus redondeces imperfectas. Necesito manosearlo hasta empezar a parir el siguiente. Solo entonces, puedo acomodarlo junto a sus hermanos anteriores. Manías. El domingo los saco a la calle para donarlos uno a uno. Algunos transeúntes rechazan el ofrecimiento con gesto hostil; otros, al desplegarlo y descubrir el contenido, me lo pagan con una sonrisa. Yo agradezco las distintas reacciones de igual manera porque todas serán nutrientes básicos de mis próximos relatos. Una vez impresos en papel, los arrugo formando esferas desiguales: semillas que voy esparciendo entre la gente. Por si germinan.   

 

No hay comentarios: