Confeseille a meu pai o que fixera porque mamá me obrigou. Despois acachoupeime e protexín a cabeza coas mans, esperando unha resposta violenta. Milagrosamente, pasaba o tempo e non ocorría nada. Cando, por fin, me atrevín a abrir os ollos, non vin a papá, estaba eu só no faiado. Agacharíase para darme un susto...? Busqueino detrás de cada traste, con moito medo e cautela. Anoitecía. Notei que se me escapaba o mexo outra vez. Corrín cara á porta. Xusto cando agarrei o manubrio, alguén pechou por fóra.
![]() |
Imaxe procedente de internet |
Publicado no libro: Aí están... las puertas de Boal / Ei tán... as portas de Boal Autoras: Begoña Martín Acero e Edita Nogueira Tallón
No hay comentarios:
Publicar un comentario