POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

6 abr. 2015

SEDUCIÓN / SEDUCCIÓN



A cada volta do tambor da lavadora, aumenta a súa excitación e vaise aproximando. Pouco a pouco, atrévese a rozala, mesmo a acaricia intermitentemente. A máquina non cesa, e os movementos del, tampouco: afástase, achégase, tócaa, míraa, sóbaa...; todo menos magoala. Parece que a súa intención sexa introducirse nela, descubrir se a quentura externa provén dun interior máis cálido aínda. Rodéaa, ponse enriba, inspecciona cada posible entrada... Rendido, coma sempre, regresa ao seu coxín de gato mimado e dorme, arrolado pola nana mecánica. O centrifugado pillarao soñando coa súa amada de aceiro. 


(Imaxe baixada de internet)

A cada vuelta del tambor de la lavadora, aumenta su excitación y se va aproximando. Poco a poco, se atreve a rozarla, incluso la acaricia intermitentemente. La máquina no cesa, y los movimientos de él, tampoco: se aleja, se acerca, la toca, la mira, la soba...; todo menos lastimarla. Parece que su intención sea introducirse en ella, descubrir si la tibieza externa proviene de un interior más cálido aún. La rodea, se pone encima, inspecciona cada posible entrada... Rendido, como siempre, regresa a su cojín de gato mimado y se duerme, arrullado por la nana mecánica. El centrifugado lo pillará soñando con su amada de acero.

                                                                                                                                    Creado para REC 


6 comentarios:

Miguel jiménez salvador dijo...

Uaah! Noz. Me encanta, qué buen juego. Digno de haber estado esta tarde en las ondas.
Abrazos.

Miguel jiménez salvador dijo...

Me encanta Noz, que tenga unos muy felices sueños eléctricos, je je.
Abrazos.

Edita dijo...

Lástima que ti non foses o xurado... :-) Grazas.

Juan Antonio dijo...

Muy bien reflejado ese pensamiento gatuno. Me ha encantado, y me ha recordado mucho a la gata que convivió conmigo durante casi un año. Me parece una idea muy bien lograda. Mucha suerte :)

Edita dijo...

Moitísimas grazas.

Rascacheira dijo...

Encantoume. E tamén a imaxe!