POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

20 ene. 2015

AVISO IMPORTANTE


(Imaxe baixada de internet)

Vostede é o primeiro que  a abre; pero debe saber que non será o último en entrar. Atopou a chave que perdera de rapaza xogando ás agachadas; desde aquela, non parei de buscala. Agora que apareceu, non vou permitir que se repita a historia: acabo de tirala ó lixo. A miña alma permanecerá aberta de par en par o resto dos meus días. Vostede verá…





Usted es el primero que la abre; pero debe saber que no será el último en entrar. Ha encontrado la llave que había perdido de niña jugando al escondite; desde entonces, no he dejado de buscarla. Ahora que ha aparecido, no voy a permitir que se repita la historia: acabo de tirarla a la basura. Mi alma permanecerá abierta de par en par el resto de mis días. Usted verá…

Creado para REC


3 comentarios:

PULGACROFT dijo...

Veo que concursas en el REC, estás en el grupo de Facebook Despojos del REC? es un grupo donde los que habitualmente concursamos solemos compartir los relatos y comentar...igual lo conoces, incluso igual hablo contigo y no lo sé jeje...te dejo la dirección por si es que no ;) (por si te interesa, son todo gente muuuuy maja)

https://www.facebook.com/groups/399411496802779/

Edita dijo...

Pues no, no sabía de la existencia del grupo de Facebook. Yo en REC concurso de vez en cuando. Me pasaré por allí. Muchas gracias por el aviso.

PULGACROFT dijo...

Edita, pues encantada de conocerte de nuevo!
Si entras en el grupo de facebook encontrarás a muchos compis del ENTC también ;)
Besos!
Sandra S.