POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

1 nov. 2013

ATARDECER EN GALICIA


Solpor fantástico:
sobre fondo vermello
grises viaxeiros.





Cielo fantástico:
sobre fondo escarlata
grises viajeros.



5 comentarios:

rascacheira dijo...

Moi vermello, moi vermello non é que sexa... a verdade... pero hai que recoñecer que SEN CABLES a foto está guai guai guai.

Madoé dijo...

A ver... A foto, sacada cunha cámara de museo, á noitiña, a esa distancia, non di o que é; pero as nubes superiores, as que estaban paradas, si que eran vermellas vermellas. O cable afeaba, pero tiña o seu aquel, era real, poñíanos os pés na terra... :-)

suaseiras dijo...

Espectacular!!

rascacheira dijo...

E para que queres ter sempre os pés na terra co bonito que é soñar!
É un dicir...

Madoé dijo...

Porque a min pásame coma ó gato do outro conto: non atopo as ás e dame vértigo andar polo aire.... :-)