POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

12 nov. 2012

FANTASMAS


(Imaxe baixada de internet)
Os fantasmas sempre volven.
Pensas que os tes atrapados,
pechados nun caixón.
Esqueces que teñen a chave,
que poden saír se queren.
Cando os ves, non das creto,
porque veñen camuflados,
disfrazados con traxe novo.
Sempre acaban dando a cara.
Pero é  tarde:
xa te invadiron,
xa non podes facer nada;
só enchoupalos con bágoas
e agardar que retornen,
polo seu pé,
ó caixón do que saíron.
Volverán.
Sabes ben que volverán.



Los fantasmas siempre vuelven.
Piensas que están atrapados,
(Imaxe baixada de internet)
encerrados a cal y canto.
Olvidas que tienen la llave,
que pueden salir si quieren.
Cuando los ves, te sorprendes,
porque vienen camuflados,
disfrazados con traje nuevo.
Acaban por dar la cara.
Pero es tarde:
ya te han invadido,
ya no puedes hacer nada;
sólo empaparlos con lágrimas
y esperar que retornen,
por su propio pie,
al cajón del que han salido.
Volverán.
Sabes bien que volverán.




3 comentarios:

Eutimos dijo...

Si, los fantasmas siempre vuelven, aprovechan cuando tenemos la guardia baja, cuando nos falta energía para mantenerlos en su encierro. Por eso hay que mirarlos de frente, entonces dejan de ser fantasmas.

Madoé dijo...

¡Como se nota neste comentario a man da experta! ¡Que razón tes!

Fantasma dijo...

OIGO VOCES....