POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

5 oct. 2014

NENAS DE ONTE / NIÑAS DE AYER


Miña irmá máis eu refuxiámonos debaixo do hórreo mentres a chuvia, inoportuna, borraba a nosa mariola. Uns minutos antes, chegaramos da escola, e aproveitamos para xogar porque non había ninguén na casa. Tenteamos a porta e comprobamos que non estaba pechada, pero fixemos que non nos decatabamos. Cando volveron os nosos pais da leira, recibimos unha boa berra. Mellor iso ca ter que fregar o vertedeiro acugulado de cacharros, coma tódolos días; ou conxelar as mans apañando verdura para os animais.                                            
                                                             


                                     
                                                      
                                    
Mi hermana y yo nos refugiamos debajo del hórreo mientras la lluvia, inoportuna, borraba nuestra rayuela. Hacía un rato que habíamos llegado de la escuela, y aprovechamos para jugar porque no había nadie en casa. Tanteamos la puerta y comprobamos que no estaba cerrada con llave, pero no nos dimos por enteradas. Cuando regresaron nuestros padres del agro, recibimos una buena bronca. Mejor eso que tener que lavar los cacharros acumulados en el fregadero, como todos los días; o congelar las manos recogiendo berzas para los animales.



No hay comentarios: