Seguíaa torturando o eterno dilema: esparexer a súa tenrura nunha extensa carta ou publicala ó mundo enteiro cunhas escasas palabras no Twitter. Se escollía a primeira opción, arriscábase a que a persoa destinataria, abraiada se cadra, desbotase a misiva coa súa declaración; se se decidía pola segunda, sería como espirse nun escaparate. A ministra, tan afeita como estaba a expoñerse publicamente, non se atrevía, en cambio, a deixar ó aire o seu corazón. Pero, desde aquel congreso en Berlín, a lembranza permanente de Angela impedíalle concentrarse. Non podía seguir así, polo seu país...
![]() |
(Imaxe baixada de internet)
|