POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

13 abr. 2017

TROPEZÓN CON FLOCOS / TRASPIÉ CON FLECOS


(Imaxe procedente de internet)
Recollíchesme no chan e crucei a rúa colgada do teu brazo recio. Unha pegada indeleble de perfume varonil agarrouse á miña pel sen estrear. Axiña comprendín que, por culpa daquel maldito chanzo, non só perdera o equilibrio, senón a paz. Nin un día pasa sen que repita o mesmo traxecto coa ansia de buscarte. En máis dunha ocasión, recoñecín o teu recendo; pero ó tentar achegarme, o meu can guía roña e tira da correa, afastándonos. Antes de volverme tola, debo escoller entre acatar a seguridade do seu instinto ou cumprirlle o gusto ó meu.





Me recogiste en el suelo y crucé la calle colgada de tu brazo fornido. Una huella indeleble de perfume varonil se agarró a mi piel sin estrenar. Enseguida comprendí que, por culpa de aquel maldito escalón, no solo había perdido el equilibrio, sino la paz. Ni un día pasa sin que repita el mismo trayecto con el ansia de buscarte. En más de una ocasión, he reconocido tu fragancia; pero al intentar acercarme, mi perro lazarillo gruñe y tira de la correa, alejándonos. Antes de volverme loca, debo eligir entre acatar la seguridad de su instinto o cumplirle el gusto al mío.


                                                       Creado para  II PREMIODE MICRORRELATO IASA ASCENSORES


No hay comentarios: