POR QUE


Os textos que aparecerán nesta páxina estiveron a piques de ser publicados hai uns meses por unha editorial galega, co título ISTO NON É UN LIBRO. A falta de paciencia e de verdadeiro interese fixeron que desistise. Hoxe, a primeiros de xullo de 2010, por darlle gusto a unha boa amiga que non parou ata convencerme, arrinco con este blog, onde irei colgando os contidos daquel libro posible e outras ideas que vaian xurdindo.

E para empezar, transcribo o prólogo e a sinopse que levaba:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

11 mar. 2014

SÍNDROME DE ABSTINENCIA


Estaba tan deshidratada e descolorida, que non podía distinguir que especie de cogomelo era; pero recolleuna coma se fose de cristal de roca. A falta de cesto, utilizou o gorro, e levouna correndo á casa. Pechouse no despacho e apalpouna, uliuna, mirouna coa lupa…; só lle faltou bicala. O corazón latexaba con forza e as pernas tremían. ¡Non podería recibir mellor agasallo de reis! Agora tería que buscarlle un bo agocho para que a súa muller non dea con ela nin a bote ó lixo coma outras veces.




(Imaxe baixada de internet)
Estaba tan deshidrata y descolorida, que no podía distinguir qué especie de seta era; pero la recogió como si fuera de cristal de roca. A falta de cesto, utilizó el gorro, y la llevó corriendo a casa. Se encerró en su despacho y la manoseó, la olió, la miró con lupa…; sólo le faltó besarla. El corazón palpitaba con fuerza y  las piernas le temblaban. ¡No podría haber recibido mejor regalo de reyes! Ahora tendría que buscarle un buen escondrijo para que su mujer no la encuentre ni la eche a la basura como otras veces. 



5 comentarios:

PULGACROFT dijo...

Me ha gustado Noz, si me permites una sugerencia, en la última frase me suena mejor : "su mujer no la ENCONTRARA NI LA ECHARA..."
Espero que no te parezca mal, a mí me gusta que los comentarios en mi blog sean sinceros, así que sinceramente es lo que me parece. Por lo demás estupendo!
;)

Madoé dijo...

Pois claro que non me parece mal, ¡todo o contrario! Eu tamén tiven esa dúbida. Dareille outra volta a ver... Moitísimas grazas.

PULGACROFT dijo...

Vale Madoé pues genial entonces!!
;)

rascacheira dijo...

E que clase de cogomelo tan importante era logo?? Un begoedis???

Madoé dijo...

Seguramente... ja ja ja.