Non me arrastra a necesidade de coñecer
mundos exóticos, a emoción aventureira ou a ansia obsesiva por desconectar da
rutina; nin sequera me ilusiona a envexa que lles produza ós veciños.
Rotundamente, odio viaxar. Semanas antes, o meu sobrepeso increméntase sen
control posible, debido ó estrés que os preparativos ocasionan. Só unha cousa
satisfactoria atopo ó ausentarme: volver.
Ata o de agora, funme escapulindo sempre que
puiden: os nenos pequenos, o marido enfermo, a estreiteza económica… Pero desde
que vivo soa e as ofertas do Inserso son tentadoras, non consigo zafarme do
acoso social e familiar, tanto que me vin obrigada a engraxar as neuronas para
idear un plan.
No faiado, teño sempre disposta unha maleta
chea de farrapos. Dous ou tres veces ó ano, navego por internet (os cursos de
informática deron os seus froitos) e adquiro todo o necesario: información
turística, fotografías e souvenirs. Deseguido comunico ós fillos que
marcho, pero péchome na casa. Días despois, avísoos para que me vaian recoller a calquera estación ou
aeroporto, onde, previamente, cheguei en taxi desde o meu domicilio, sempre de
noite. Reparto tantos bicos como agasallos e… ata a próxima.
 |
| Imaxe procedente de internet |
No me arrastra la necesidad de conocer
mundos exóticos, la emoción aventurera o el ansia obsesiva por desconectar de
la rutina; ni siquiera me ilusiona la envidia que les produzca a los vecinos.
Rotundamente, odio viajar. Semanas antes, mi sobrepeso se incrementa sin
control posible, debido al estrés que los preparativos ocasionan. Solo una cosa
satisfactoria hallo al ausentarme: volver.
Hasta ahora, me fui escabullendo siempre que
pude: los niños pequeños, el marido enfermo, la estrechez económica… Pero desde
que vivo sola y las ofertas del Imserso son tentadoras, no consigo zafarme del
acoso social y familiar, tanto que me he visto obligada a engrasar las neuronas
para idear un plan.
En el trastero, tengo siempre dispuesta una
maleta llena de harapos. Dos o tres veces al año, navego por internet (los
cursillos de informática dieron sus frutos) y adquiero todo lo necesario:
información turística, fotografías y souvenirs. Luego comunico a los
hijos que marcho, pero me encierro en casa a cal y canto. Días después, los
aviso para que vayan a recogerme a cualquier estación o aeropuerto, a
donde, previamente, he llegado en taxi desde mi domicilio, siempre de noche.
Reparto tantos besos como regalos y… hasta la próxima.