POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

27 abr 2026

FILLOS DE PAPEL/ HIJOS DE PAPEL

 

Acariño as súas redondeces imperfectas. Necesito apalpalo ata empezar a parir o seguinte. Só entón, podo acomodalo xunto ós seus irmáns anteriores. Manías. O domingo sácoos á rúa para doalos un a un. Algúns transeúntes rexeitan o ofrecemento con xesto hostil; outros, ó despregalo e descubrir o contido, páganmo cun sorriso. Eu agradezo as distintas reaccións de igual xeito porque todas serán nutrientes básicos dos meus próximos relatos. Unha vez impresos en papel, engúrroos formando esferas desiguais: sementes que vou esparexendo entre a xente. Por se xerminan.  

 


 Acaricio sus redondeces imperfectas. Necesito manosearlo hasta empezar a parir el siguiente. Solo entonces, puedo acomodarlo junto a sus hermanos anteriores. Manías. El domingo los saco a la calle para donarlos uno a uno. Algunos transeúntes rechazan el ofrecimiento con gesto hostil; otros, al desplegarlo y descubrir el contenido, me lo pagan con una sonrisa. Yo agradezco las distintas reacciones de igual manera porque todas serán nutrientes básicos de mis próximos relatos. Una vez impresos en papel, los arrugo formando esferas desiguales: semillas que voy esparciendo entre la gente. Por si germinan.   

 

25 abr 2026

LUNÁTICA


Imaxe procedente de internet


A miña nena era moi caprichosa. Unha noite empeñouse en ver o outro lado da Lúa. Non fomos capaces de retela. Colleu unha mochila e foise dicindo que pronto nos enviaría unha foto. Hoxe hai 40 anos. Seguimos esperándoa.




Mi niña era muy caprichosa. Una noche se empeñó en ver el otro lado de la Luna. No fuimos capaces de retenerla. Cogió una mochila y se fue diciendo que pronto nos enviaría una foto. Hoy hace 40 años. Seguimos esperándola.


9 abr 2026

POR ALGO ME CHAMAN DOLORES / POR ALGO ME LLAMAN DOLORES

                                                                                           RECITADO

Máis có pasado que non lembro  

dóeme o que non dou esquecido.

E o presente reumático,  

o futuro raquítico,

os tempos perdidos que non hei recuperar,

as tristuras da parella e demais achegados,

o vicio da docencia 

(presuntamente inútil),

os desatinos vergonzosos

deste mundo (irreversibles).

 

Imaxe de internet (Pixabay)

E dóenme tanto as dores dos fillos 

que me arrepinto de telos parido.

 

 

 

Más que el pasado que no recuerdo   

me duele el que no puedo olvidar. 

Y el presente reumático, 

el futuro raquítico,

los tiempos perdidos que no voy a recuperar,

las tristezas de la pareja y demás allegados,

el vicio de docencia 

(presuntamente inútil), 

los desatinos bochornosos

de este mundo (irreversibles).

 

Y me duelen tanto los dolores de los hijos  

que me arrepiento infinito de haberlos parido.

 

   

7 abr 2026

MAL PROGNÓSTICO / MAL PRONÓSTICO

  

Imaxe procedente de Internet


Tras recoñecer, demasiado tarde, que nunca debín fiarme del, a decepción e o anoxo pertinentes foron dexenerando: sufro agora pesar crónico, ó asumir que xamais volverei crer en min.

 

Tras reconocer, demasiado tarde, que nunca debí fiarme de él, la decepción y el enojo pertinentes han ido degenerando: sufro ahora pesar crónico, al asumir que jamás volveré a creer en mí.


                      Relato publicado en ENTC