POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

Mostrando entradas con la etiqueta HUMOR GRIS MARENGO. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta HUMOR GRIS MARENGO. Mostrar todas las entradas

8 ene 2026

SORPRESA DE IDA E VOLTA / SORPRESA DE IDA Y VUELTA

 

Abúrreme o Nadal. Adoito evitalo indo de safari ou a calquera destino exótico. Pero este ano cambio esas aventuras por outra de maior risco: sorprender á familia na cea de Noiteboa.

Non me esperan. Desde fóra, oio entre o boureo disparos de tapóns de champaña e choques de copas. Envío unha mensaxe anónima a miña irmá rogándolle que abra a porta a Papá Noel, demasiado gordo para entrar pola cheminea. Responde. Alucino: a moi inocente creo. Pretende deitalos a todos primeiro empeñada en que non me vexan. Chove. Cando abre ó fin, descobre a un tipo fraco tremelicando, con barba postiza e disfrace vermello enchoupado de auganeve; a carón, un saco grande. Asústase, pecha de golpe e chama á policía.

Grazas á estufa da comisaría, podo recuperar a fala e explicarme. Os axentes tentan, sen éxito, controlar as gargalladas.


 

Imaxe procedente de internet

Me aburren las Navidades. Suelo evitarlas yendo de safari o a cualquier destino exótico. Pero este año cambio esas aventuras por otra de mayor riesgo: sorprender a la familia en la cena de Nochebuena.

No me esperan. Desde fuera, oigo entre el bullicio disparos de corchos de champán y choques de copas. Envío un mensaje anónimo a mi hermana rogándole que abra la puerta a Papá Noel, demasiado gordo para entrar por la chimenea. Responde. Alucino: la muy inocentona se lo cree. Pretende acostarlos a todos primero empeñada en que no me vean. Llueve. Cuando abre al fin, descubre a un tipo flaco tiritando, con barba postiza y disfraz rojo empapado de aguanieve; a su lado, un saco grande. Se asusta, cierra de golpe y llama a la policía.

Gracias a la estufa de comisaría, puedo recuperar el habla y explicarme. Los agentes intentan, sin éxito, controlar las carcajadas.


Relato creado para el GORDO ENTC 2025

15 ago 2025

FUTURO XERIFALTE / FUTURO MANDAMÁS

 

Xa ten dezasete anos e, ata o de agora, ninguén soubo diagnosticar correctamente a súa doenza, sendo dita circunstancia a causante de reprimendas, castigos, expulsións escolares e incomprensión xeral.  Os seus propios pais avergóñanse del; os amigos dúranlle xusto o tempo que tardan en descubrir o defecto.

Pero un investigador de síndromes conxénitas raras interesouse polo caso e acaba de poñerlle nome ó trastorno: intolerancia extrema a verbalizar certezas. Mente por imperativo xenético. Rubor, taquicardia, tremores ou vertixe aparecen cando se ve forzado a emitir unha verdade, como nos exames. Aínda que o especialista prognostica que o seu mal será incurable, pretende minimizar esas molestias aplicándolle tratamentos experimentais que parecen eficaces. En efecto, despois dunha semana en terapia, xa pode pronunciar o seu nome completo sen poñerse encarnado, ou recitar a dirección postal exacta con apenas palpitacións.

O mellor é que o doutor augura ó paciente un futuro profesional brillante. Recoméndalle inscribirse, de momento, no sector xuvenil de calquera partido mentres continúa estudando. Despois, cando descubran a súa capacidade innata, pelexarán por el; entón elixirá aquela formación política que máis valore a mentira de autor. E alcanzará un desenvolvemento persoal envexado, sen reproches nin sacrificios.

 

Imaxe procedente de internet

Ya tiene diecisiete años y, hasta ahora, nadie supo diagnosticar correctamente su dolencia, siendo dicha circunstancia la causante de reprimendas, castigos, expulsiones escolares e incomprensión general.  Sus propios padres se avergüenzan de él; los amigos le duran justo el tiempo que tardan en descubrir el defecto.

Pero un investigador de síndromes congénitos raros se ha interesado por el caso y acaba de ponerle nombre al trastorno: intolerancia extrema a verbalizar certezas. Miente por imperativo genético. Rubor, taquicardia, temblores o vértigo aparecen cuando se ve forzado a emitir una verdad, como en los exámenes. Aunque el especialista pronostica que lo suyo será incurable, pretende minimizar esas molestias aplicándole tratamientos experimentales que parecen eficaces. De hecho, después de una semana en terapia, ya puede pronunciar su nombre completo sin ponerse colorado, o recitar la dirección postal exacta con apenas palpitaciones.

Lo mejor es que el doctor augura al paciente un futuro profesional brillante. Le recomienda inscribirse, de momento, en el sector juvenil de cualquier partido mientras continúa estudiando. Luego, cuando descubran su capacidad innata, se pelearán todos por él; entonces elegirá aquella formación política que más valore la mentira de autor. Y alcanzará un desarrollo personal envidiado, sin reproches ni sacrificios.


15 may 2025

INERCIA

 

Estou ó volante nunha retención camiño do traballo. Aproveito para maquillarme, repasar os apuntamentos da oposición, planificar tarefas domésticas… De súpeto, a caravana móvese e aínda non acabei. ¡Os atascos xa non son o que eran! Cambiarei de ruta, a ver se hai máis sorte.

 

Imaxe procedente de interne

Estoy al volante en una retención camino del trabajo. Aprovecho para maquillarme, repasar los apuntes de la oposición, planificar tareas domésticas… De repente, la caravana se mueve y todavía no he acabado. ¡Los atascos ya no son lo que eran! Cambiaré de ruta, a ver si hay más suerte.

 


8 may 2025

DISXUNTIVA / DISYUNTIVA

  

Xa só falta unha semana para que acaben as rebaixas e aínda non comprou unha vida. As de saldo non lle acaban de convencer, pero terá que decidirse por algunha, que a pensión non dá para máis. Ou iso, ou instalar unha mira panorámica na porta...

 
Imaxe procedente de internet

Ya solo falta una semana para que acaben las rebajas y todavía no ha comprado una vida. Las de saldo no le acaban de convencer, pero tendrá que decidirse por alguna, que la pensión no da para más. O eso, o instalar una mirilla panorámica en la puerta...


12 mar 2025

DON NINGUÉN / DON NADIE

Imaxe de internet (editada)
 

Gastou o que non tiña nun traxe decente e un agasallo xeneroso. Pasou pola barbaría e ata polo dentista. Cambiou as lentes. O seu mellor amigo casaba, calquera dispendio lle parecía pouco. Pero esqueceu un detalle: ninguén o convidara.

 


Gastó lo que no tenía en un traje decente y un regalo generoso. Pasó por la barbería y hasta por el dentista. Cambió las gafas. Su mejor amigo se casaba, todo dispendio le parecía poco. Pero olvidó un detalle: nadie lo había invitado.

 

20 feb 2025

CIENCIA ILUSORIA


Imaxe procedente de internet

Despois de anos investigando sobre a saponificación clónica, está a piques de alcanzar o seu obxectivo: vivir nunha burbulla exclusiva. Isto supuxo inventar pompas xeneticamente irrepetibles. As primeiras, aínda que únicas, resultaban demasiado pequenas, inservibles. Ó fin, xurdiron as grandes utilizando un xabón elaborado con novos óleos transxénicos. O éxito chegou ó conseguir estabilizar unha esfera xigante que mide dous metros de diámetro; é transparente, irisada, e leva case cinco meses inmutable. Apenas dorme pola ansia que a espera provoca, pero xa só lle falta atopar a maneira de introducirse nela durante un tempo ilimitado sen alterar a súa delicada textura.

 

 

Después de años investigando sobre la saponificación clónica, está a punto de alcanzar su objetivo: vivir en una burbuja exclusiva. Esto supuso inventar pompas genéticamente irrepetibles. Las primeras, aunque únicas, resultaban demasiado pequeñas, inservibles. Al fin, surgieron las grandes utilizando un jabón elaborado con novedosos óleos transgénicos. El éxito llegó al conseguir estabilizar una esfera gigante que mide dos metros de diámetro; es transparente, irisada, y lleva casi cinco meses inmutable. Apenas duerme por el ansia que la espera provoca, pero ya solo le falta encontrar la manera de introducirse en ella durante un tiempo ilimitado sin alterar su delicada textura.

 

26 ene 2025

XÚBILO PREMEDITADO / REGOCIJO PREMEDITADO

 

Desde aquel decembro no que un sobriño achegou a parvada do amigo invisible á celebración de Nadal do colectivo familiar, a súa vida é outra. O primeiro ano, angustiouse seleccionando un obsequio axeitado para a cuñada elegante sen superar o tope dos quince euros pactados. O segundo, tocoulle o seu marido, moito máis fácil. Soubo o que desexaba ó instante e foino mercar correndo, segura de ter acertado. Todo un éxito: obxecto idéntico ó que o obsequiado xa tiña na casa había tempo, sen estrear, e que ela mesma adquirira. Case morre de vergonza; os demais, de risa. Á terceira, arrasou: lentes de realidade virtual para o seu irmán, a atracción da xuntanza. Animouse tanto que os anos seguintes, incapaz de esperar o sorteo correspondente, xa empezou en setembro a rebuscar opcións por Internet para os vinte e cinco presuntos comensais. Finalizada cada investigación, sufría síndrome de abstinencia do pracer experimentado. E ocorréuselle programar a mesma bobada no traballo, comunidade de veciños, clase de zumba..., elixindo datas dispares para os distintos eventos. Actualmente, quedan dous meses vacantes. Está pensando en crear por redes sociais un grupo permanente de adictos á causa.

Imaxe procedente de internet





Desde aquel diciembre en el que un sobrino aportó la tontería del amigo invisible a la celebración navideña del colectivo familiar, su vida es otra. El primer año, se agobió seleccionando un obsequio adecuado para la cuñada pija sin superar el tope de los quince euros pactados. El segundo, le tocó su marido, mucho más fácil. Supo lo que deseaba al instante y corrió a comprarlo, segura de haber acertado. Todo un éxito: objeto idéntico al que el obsequiado ya tenía en casa hacía tiempo, sin estrenar, y que ella misma había adquirido. Casi se muere de vergüenza; los demás, de risa. A la tercera, arrasó: gafas de realidad virtual para su hermano, la atracción de la velada. Se animó tanto que los años siguientes, incapaz de esperar el sorteo correspondiente, ya empezó en septiembre a rebuscar opciones por Internet para los veinticinco presuntos comensales. Finalizada cada prospección, sufría síndrome de abstinencia del placer experimentado. Y se le ocurrió programar la misma bobada en el trabajo, comunidad de vecinos, clase de zumba..., eligiendo fechas dispares para los distintos eventos. Actualmente, le quedan dos meses vacantes. Está pensando en crear por redes sociales un grupo permanente de adictos a la causa.

Relato mencionado en ENTC

30 dic 2024

CONTIDO PERIGOSO / CONTENIDO PELIGROSO

 

Moléstalle que a chamen influencer, prefire ser recoñecida como creadora de contido. Mantén o seu status elaborando material propio con ínfulas de educadora. O último foi impactante. Co pretexto de rememorar “Alfonsina y el mar”, organizou unha selección telemática: buscaba unha muller especial para facela protagonista dun vídeo. A elixida introduciríase lentamente na auga espumosa dunha praia, soando a canción de fondo. Escolleu tamén varias suplentes. Chegado o momento da gravación, resultaron todas tan profesionais e realistas que nin a última anotada saíu da auga. Éxito impresionante. Leva varios meses repetindo a escena. Sen pretendelo, converteuse na maior influencer do nicho máis popular entre os candidatos ó suicidio elegante.

 

Imaxe procedente de internet

Le molesta que la llamen influencer, prefiere ser reconocida como creadora de contenido. Mantiene su estatus elaborando material propio con ínfulas de educadora. Lo último fue impactante. Con el pretexto de rememorar “Alfonsina y el mar”, organizó un casting telemático: buscaba una mujer especial para hacerla protagonista de un vídeo. La elegida se introduciría lentamente en el agua espumosa de una playa, sonando la canción de fondo. Seleccionó también a varias suplentes. Llegado el momento de la grabación, resultaron todas tan profesionales y realistas que ni la última anotada regresó a la orilla. Éxito abrumador. Lleva varios meses repitiendo la escena. Muy a su pesar, se convirtió en la mayor influencer del nicho más popular entre los candidatos al suicidio elegante.


16 dic 2024

PURO CONTO / PURO CUENTO

Obsesionada con atopar o seu príncipe azul, ía de poza en poza bicando batracios. Acabou acostumándose a facelo sen sentir noxo. Un solteiro desaprehensivo, sabedor do conto, esperouna unha noite clara acazapado entre a maleza e apareceu ó seu lado xusto cando ela chuchaba a un pobre anfibio. Casaron, como estaba escrito; pero, como era de esperar, o presunto infante saíulle ra. 

Ó volver da taberna unha madrugada, bébedo coma sempre, topou coa súa muller a medio camiño, á beira do lugar no que se coñeceran. Farta das súas falcatruadas, empuxouno ó fondo do maldito estanque de onde nunca debeu saír, segundo ela. 



Obsesionada con encontrar a su príncipe azul, iba de charca en charca besando batracios. Acabó acostumbrándose a hacerlo sin sentir asco. Un soltero desaprensivo, sabedor del cuento, la esperó una noche clara agazapado entre la maleza y apareció a su lado justo cuando ella besuqueaba al pobre anfibio de turno. Se casaron, como estaba escrito; pero, como era de esperar, el presunto infante le salió rana.

Al volver de la taberna una madrugada, borracho como siempre, se topó con su esposa a medio camino, a la vera del lugar en el que se habían conocido. Harta de sus desmanes, lo empujó al fondo del maldito estanque de donde nunca debió salir, según ella.


22 nov 2024

O CAPRICHO / EL CAPRICHO

 

El Capricho, de Gaudí

María e Xosé coñecéronse nun cruceiro. Ela celebraba o seu recente título de arquitecta; el estaba de caza. Deixáronse seducir pola concordancia dos seus nomes. Foi interese a primeira vista. 

Regresaron da man camiño do banco, pasando primeiro polo xulgado. María puxo as condicións do matrimonio; Xosé, o capital. O primeiro antollo que a muller esixiu satisfacer foi proxectar e construír a casiña que compartirían. Mentres, cada un seguiría na súa. 

O que prometía ser unha obra de poucos meses, acaba semellando un interminable palacio gaudiano: pórtico exuberante, azulexos orientais, vidreiras multicolores, cúpulas a discreción, minarete… O vello segue louzán e empeñado en consumar. Ela xa non sabe que máis urdir. Quizais un gran invernadoiro apegado…

                                        

        

María y José se conocieron en un crucero. Ella celebraba su reciente título de arquitecta; él estaba de caza. Les sedujo la sinergia de sus nombres. Fue interés a primera vista. 

Regresaron de la mano camino del banco, pasando primero por el juzgado. María puso las condiciones del matrimonio; José, el capital. El primer antojo que la mujer exigió satisfacer fue proyectar y construir la casita que compartirían. Mientras, cada uno seguiría en la suya. 

Lo que prometía ser una obra de pocos meses, acaba remedando un interminable palacio gaudiano: pórtico exuberante, azulejos orientales, vidrieras multicolores, cúpulas a discreción, minarete… El viejo sigue lozano y empeñado en consumar. Ella ya no sabe qué más urdir. Quizás un gran invernadero adosado…


1 nov 2024

2 DE NOVEMBRO / 2 DE NOVIEMBRE

 

As rúas son moi estreitas para tantos visitantes. Ademais paran a ler e a circulación retárdase. Estou doente! A ver se nos deixan en paz dunha vez. Menos mal que diante deste mármore ninguén se detén; foi unha gran idea non querer epitafio. 

Imaxe de internet (editada)

Las calles son muy estrechas para tantos visitantes. Además paran a leer y la circulación se ralentiza. ¡Estoy rabioso! A ver si nos dejan en paz de una vez. Menos mal que delante de este mármol nadie se detiene; fue una gran idea no querer epitafio.


17 oct 2024

ESFUMADO


O meu fillo sempre tarda en saír do baño, pero o desta mañá foi esaxerado. Había xa dúas horas que a auga non soaba; petei con urxencia na porta pechada, berrei, proferín ameazas... Despois de aliviar a vexiga de maneira pouco ortodoxa, recorrín ó 112. Deseguida invadiron a miña casa profesionais varios. A policía científica aínda segue aquí. Só me dixeron que non entenden nada. O único rastro que queda del son unhas salpicaduras de sangue no biombo de vidro. Como o cuarto non ten xanela nin trapela algunha, terase licuado ou desintegrado. Non me deixan pasar para limpar a ducha; se esas manchas secan, despois serán moi difíciles de quitar.



Imaxe procedente de internet (editada)
Mi hijo siempre tarda en salir del baño, pero lo de esta mañana fue exagerado. Hacía ya dos horas que el agua no sonaba; golpeé con urgencia la puerta atrancada, chillé, proferí amenazas... Después de aliviar la vejiga de manera poco ortodoxa, recurrí al 112. Enseguida invadieron mi casa profesionales varios. La policía científica todavía sigue aquí. Solo me han dicho que no entienden nada. El único rastro que queda de él son unas salpicaduras de sangre en la mampara de vidrio. Puesto que el cuarto no tiene ventana ni trampilla alguna, tendrá que haberse licuado o desintegrado. No me dejan pasar a limpiar la ducha; si esas manchas secan, luego serán muy difíciles de quitar.

30 ago 2024

A GRANDES MALES...


Non soporta multitudes, entendendo como tales tres persoas. En cambio, odia a soidade. Por iso tivo sempre can. Pero había que sacalo a pasear e, claro, achegábanse os nenos para acariñalo, os donos doutras mascotas para charlar das súas cousas... Insufrible. Cambiouno por un papagaio paroleiro. Xenial. Ata que os veciños empezaron a aglomerarse debaixo do balcón animándoo a repetir porcalladas. Adeus ó malfalado. Despois de moito pensar, atopou a solución. O seu novo compañeiro de paseo acepta resignado a correa a cambio dos mecos posteriores. Todo o mundo se arreda con disimulo cando pasa co seu lustroso gato negro.



No soporta multitudes, entendiendo como tales tres personas. En cambio, odia la soledad. Por eso tuvo siempre perro. Pero había que sacarlo a pasear y, claro, se acercaban los niños para acariciarlo, los dueños de otras mascotas a charlar de sus cosas... Insufrible. Lo cambió por un loro parlanchín. Genial. Hasta que los vecinos empezaron a aglomerarse debajo del balcón animándolo a repetir guarradas. Adiós al deslenguado. Después de mucho pensar, encontró la solución. Su nuevo compañero de paseo acepta resignado la correa a cambio de los mimos posteriores. Todo el mundo se aleja disimuladamente cuando pasa con su lustroso gato negro.

15 ago 2024

TRANQUILA Ó FIN / TRANQUILA AL FIN

 

Esta vez  terá que apañarse só, non penso erguerme. Vaime dar igual que berre ou dea portadas, é hora de que aprenda. Non terá máis remedio ca tomar decisións porque axiña empezarei a descompoñerme, e el non soporta os cheiros.


Imaxe procedente de internet

Esta vez  tendrá que apañarse solo, no pienso levantarme. Me va a dar igual que grite o dé portazos, es hora de que espabile. No tendrá más remedio que tomar decisiones porque enseguida empezaré a descomponerme, y él no soporta los malos olores.

13 jun 2024

DESATINO / DISLATE


Estivo anos aforrando para viaxar en business, coma os artistas.

Por cortesía de Iberia, acomodárono en primeira clase. Malpensado e resentido, atacou ó comandante con agresividade desmedida.

Imaxe procedente de internet
Buscan a caixa negra.






Estuvo años ahorrando para viajar en business, como los artistas.

Por cortesía de Iberia, lo acomodaron en primera clase. Receloso y contrariado, atacó al comandante con agresividad desmedida.

Buscan la caja negra.

 

29 ene 2024

O PENAS / EL PENAS

 

Román Pena Ríos é triste de nacemento. A súa nai xura que, en vez de patadas, daba suspiros; que saíu cos olliños inchados de tanto chorar dentro do útero. Desde a época escolar, soporta con resignación o alcume correspondente, resultado obvio ó  sumar apelido paterno máis aspecto aflixido. Felizmente, pronto saca rendemento á desgraza conxénita e ó alcuño adquirido, transformando este en pseudónimo literario: sen ilusión por xogar ou divertirse, a forza de ler, convértese no escritor novel mellor valorado polos editores. Os seus textos abarcan todos os xéneros, desde poesía sentimental ata traxedia, sempre coa amargura de materia prima. Pero certa mañá marzal do 2020, sen vir a conto, levántase cantaruxando unha melodía alegre. A partir de entón, non deixa de cantar e sorrir; apenas logra descansar tres ou catro horas diarias. Como está irrecoñecible debido á transfiguración sufrida, xa ninguén o alcuma. O grave é que non consegue escribir nin unha liña. Aburado polas presións editoriais, busca axuda terapéutica. O psiquiatra dálle esperanzas de melloría porque observa en Román unha nostalxia incipiente cara á súa antiga tristeza. Para conseguir a recuperación total, deberán reforzar ese sentimento.

Imaxe procedente de internet
 


Román Pena Ríos es triste de nacimiento. Su madre jura que, en vez de patadas, daba suspiros; que salió con los ojitos hinchados de tanto llorar dentro del útero. Desde la época escolar, sobrelleva con resignación el mote correspondiente, resultado obvio al sumar apellido paterno más aspecto afligido. Felizmente, pronto saca rendimiento a la desgracia congénita y al apodo adquirido, transformando este en seudónimo literario: sin ilusión por jugar o divertirse, a fuerza de leer, se convierte en el escritor novel mejor valorado por los editores. Sus textos abarcan todos los géneros, desde poesía sentimental hasta tragedia, siempre con la amargura de materia prima. Pero cierta mañana marzal del 2020, sin venir a cuento, se levanta tarareando una melodía alegre. A partir de entonces, no deja de cantar y sonreír; apenas logra descansar tres o cuatro horas diarias. Como está irreconocible debido a la transfiguración sufrida, ya nadie lo moteja. Lo grave es que no consigue escribir ni una línea. Acuciado por las presiones editoriales, busca ayuda terapéutica. El psiquiatra le da esperanzas de mejoría porque observa en Román una nostalgia incipiente hacia su antigua tristeza. Para conseguir la recuperación total, deberán reforzar ese sentimiento.


11 jul 2023

ANTES MORTA CA SEN VIDA / ANTES MUERTA QUE SIN VIDA

 

"Mujer en el balcón" (Rosa Saavedra)


Aburrida de aburrirse e non ter a quen contarllo, toma unha drástica decisión: converterse en titular dos informativos. Ordena o piso, dúchase, viste o traxe novo e despídese dos peluches lonxevos e do consolador en desuso, os seus mellores amigos. Sae ó balcón. Cerra a porta vidreira cun golpe preciso. Usa enxeño e gran esforzo para empolicarse na varanda. Está a piques de realizar o acto máis importante da súa vida. Treme de emoción. Xusto cando se vai lanzar, lembra que non sacou a roupa da lavadora. Retrocede, pero o peche de seguridade, que tiña a función de evitar o acceso a intrusos desde o exterior, impídelle entrar na casa. Ese contratempo desaléntaa. Empeza a dubidar. Reconsidera o asunto. Mira ó redor. Hai varias plantas ben coidadas, algunha mesmo ten flores. Sempre quixo facerse vegana, aínda que lle faltou valor. Esta é a ocasión perfecta. Alimentarase de follas e pétalos mentres non veñan rescatala; espera que tarden moitos días en descubrila para que a súa imaxe desmellorada cause impresión. Tódolos programas falarán dela. Pensa narrar unha historia inaudita. Escoitarana pasmados. Será feliz por fin.

 


Aburrida de aburrirse y no tener a quien contárselo, toma una drástica decisión: convertirse en titular de los informativos. Ordena el piso, se ducha, viste el traje nuevo y se despide de los peluches longevos y del consolador en desuso, sus mejores amigos. Sale al balcón. Cierra la puerta vidriera con un golpe preciso. Usa ingenio y gran esfuerzo para encaramarse a la barandilla. Está a punto de realizar el acto más importante en su vida. Tiembla de emoción. Justo cuando va a lanzarse, recuerda que no ha sacado la ropa de la lavadora. Retrocede, pero el cierre de seguridad, cuya función era evitar el acceso a intrusos desde el exterior, le impide entrar en casa. Ese contratiempo la desalienta. Empieza a dudar. Reconsidera el asunto. Mira alrededor. Hay varias plantas bien cuidadas, alguna incluso tiene flores. Siempre quiso hacerse vegana, aunque le faltó valor. Esta es la ocasión perfecta. Se alimentará de hojas y pétalos mientras no vengan a rescatarla; espera que tarden muchos días en descubrirla para que su imagen desmejorada cause impresión. Todos los programas hablarán de ella. Piensa narrar una historia inaudita. La escucharán boquiabiertos. Será feliz por fin.


17 nov 2022

PREDISPOSICIÓN NEGATIVA

 

─Que sexa o que teña que ser.

 Agachou a cabeza e esperou que o destino lle atizase, como facía sempre.

 ─Sexa

 E foi unha soberana contractura cervical de tanto tempo agardando co pescozo dobrado.

(Imaxe procedente de internet

 

─Que sea lo que tenga que ser.

 Agachó la cabeza y esperó que el destino le atizase, como hacía siempre.

 ─Sea

 Y fue una soberana contractura cervical de tanto tiempo aguardando con el cuello doblado.


3 sept 2022

PRATO FRÍO POR EXCELENCIA / PLATO FRÍO POR EXCELENCIA

 

─Que porcallada de prato é este?

─É unha sopa fría moi saborosa. Saquei a receita dun libro.

─Dun libro, di... Pero necesitas estudar para facer unha puta sopa? Non podes botarlle fideos como fixo miña nai toda a vida?

─Claro, cariño, pero quería sorprenderte.

─Pois conseguíchelo, abofé! Só con verlle a cor, xa dá gana de cuspirlle!

─Porque está feita á pementa rosa. Proba, verás como che gusta.

─É que teño eu pinta de maricas ou que? Iso comeralo ti, inútil!  A min posme comida normal!

─Perdoa, meu amor. Agora che traio o teu manxar favorito, que hoxe é o noso aniversario, lembras?

─Xa me parecía a min que algo pasaba, porque aínda estás máis parva ca de costume.

A muller retira a suculenta crema antes de que voe polo aire, como ocorrera noutras ocasións. Abnegada e submisa igual ca sempre, volve á cociña buscar o segundo prato, o definitivo: rabo de touro estufado no seu punto, condimentado para a ocasión cun toque de exquisito cianuro.

(Imaxe procedente de internet)

─¿Qué porquería de plato es este?

─Es una sopa fría riquísima. Saqué la receta de un libro.

─De un libro, dice… ¿Pero necesitas estudiar para hacer una puta sopa? ¿No puedes echarle fideos como hizo mi madre toda la vida?

─Claro, cariño, pero quería sorprenderte.

─¡Pues lo has conseguido, no te quepa duda! ¡Sólo con verle el color, ya dan ganas de escupirle!

─Porque está hecha a la pimienta rosa. Prueba, verás como te gusta.

─¿Es que tengo yo pinta de mariquita o qué? ¡Eso lo comerás tú, inútil! ¡A mí me pones comida normal

─Perdona, mi amor. Ahora te traigo tu manjar favorito, que hoy es nuestro aniversario, ¿recuerdas?

─Ya me parecía a mí que algo pasaba, porque estás todavía más tonta que de costumbre.

La esposa retira la suculenta crema antes de que vuele por los aires, como había ocurrido en otras ocasiones. Abnegada y sumisa igual que siempre, regresa a la cocina a buscar el segundo plato, el definitivo: rabo de toro estofado en su punto, condimentado para la ocasión con un toque de exquisito cianuro.


10 ago 2022

CHASCO

 

Toda a vida aguantando tentacións, facendo sacrificios, vivindo na casa dos sogros, soportando os cuñados… coa esperanza de recibir ó final a recompensa merecida: o silencio e a paz que nunca tivo. E atópase con isto! Non contaba con que o ceo estivese tan concorrido, a verdade.

(Imaxe procedente de internet)

Toda la vida aguantando tentaciones, haciendo sacrificios, viviendo en casa de los suegros, soportando a los cuñados… con la esperanza de recibir al final la recompensa merecida: el silencio y la paz que nunca tuvo. ¡Y se encuentra con esto! No contaba con que el cielo estuviera tan concurrido, la verdad.