POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

Mostrando entradas con la etiqueta POESÍA RECITADA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta POESÍA RECITADA. Mostrar todas las entradas

9 abr 2026

POR ALGO ME CHAMAN DOLORES / POR ALGO ME LLAMAN DOLORES

                                                                                           RECITADO

Máis có pasado que non lembro  

dóeme o que non dou esquecido.

E o presente reumático,  

o futuro raquítico,

os tempos perdidos que non hei recuperar,

as tristuras da parella e demais achegados,

o vicio da docencia 

(presuntamente inútil),

os desatinos vergonzosos

deste mundo (irreversibles).

 

Imaxe de internet (Pixabay)

E dóenme tanto as dores dos fillos 

que me arrepinto de telos parido.

 

 

 

Más que el pasado que no recuerdo   

me duele el que no puedo olvidar. 

Y el presente reumático, 

el futuro raquítico,

los tiempos perdidos que no voy a recuperar,

las tristezas de la pareja y demás allegados,

el vicio de docencia 

(presuntamente inútil), 

los desatinos bochornosos

de este mundo (irreversibles).

 

Y me duelen tanto los dolores de los hijos  

que me arrepiento infinito de haberlos parido.

 

   

7 sept 2024

INTENTO

 recitado

 Esperto en modo poeta.                                                                                                                       Desexo almorzar con zume de palabras pretensiosas.                                                                          Hai que escolmalas primeiro para despois espremelas.            

As doces, unhas poucas,                                                                                                                repugnan.                                                                                                                                                       As outras, case todas,                                                                                                                          irritan.                                   

Cando pretendo tragalas,                                                                                                                      fanme vomitar en seco con estómago baleiro,                                                                             deixando doída a gorxa e na boca sabor a fel.                           

Debo esquecerme delas.                                                                                                                    Desisto.                                                                                                                                                    Leite e pan coma sempre.                                                                                                                  Recúo.   

   

Imaxe procedente de internet

Tócame reflexionar.            

Estou facendo algo? Cero.

Pero eu escribo! Parvadas.

Menos mal, teño eximente:

devezo por ser poeta. 

 


Despierto en modo poeta.                                                                                                                     Quiero desayunar zumo de palabras pretenciosas.                                                                                Hay que elegirlas primero para después exprimirlas.               

Las dulces, unas pocas,                                                                                                                               repugnan.                                                                                                                                                        Las otras, casi todas,                                                                                                                                     irritan.                   

Cuando pretendo tragarlas,                                                                                                                         me hacen vomitar en seco con estómago vacío,                                                                               queda herida la garganta y en la boca sabor a hiel.                   

Debo olvidarme de ellas.                                                                                                                   Desisto.                                                                                                                                                      Leche y pan como siempre.                                                                                                                    Reculo.         

                        

       Me toca reflexionar.            

 ¿Estoy haciendo algo? Cero.

¡Pero yo escribo! Bobadas.

Menos mal, tengo eximente:

 suspiro por ser poeta. 


 

29 oct 2022

GRAZAS, AMIGA / GRACIAS, AMIGA

                RECITADO

Son muíño devastado

tentando moer en seco 

hostias que a vida me trae.

E chegas ti de ben lonxe

dando un brinco de mil anos

con aroma a mar de infancia

e confidencias arcaicas.

Empurras con auga morna

este meu rodicio canso;

lubricas con aloumiños

a maquinaria de pedra,

nula inspiración defunta

que se ve resucitando:

moitos días e máis noites

esfarelando palabras

tan só para dicir GRAZAS.


(Imaxe procedente de internet)

Soy molino devastado

buscando moler en seco 

hostias que la vida trae.

Y llegas tú de muy lejos

dando un salto de mil años

con aroma a mar de infancia

y confidencias arcaicas.

Empujas con agua tibia

este rodezno cansado;

lubricas con alabanzas

la maquinaria de piedra,

nula inspiración difunta

que se ve resucitando:

muchos días y más noches

desmigajando palabras

solo para decir GRACIAS.

 

12 ene 2019

CACHELOS


                                                                                                 recitado



(Imaxe procedente de internet)
Convidáronme a xantar
cachelos cantos quixera.
Aceptei só por saber
cal era ese tal manxar.
Vaia chasco que levei
cando puxeron no prato
unhas patacas cocidas
¡e porriba sen pelar!





Me invitaron a almorzar
cachelos cuantos quisiera.
Acepté yo por saber
cual era ese tal manjar.
Menudo chasco llevé
cuando echaron en el plato
unas patatas cocidas
¡y... encima sin pelar!




23 dic 2015

NIN DE LONXE / NI DE LEJOS



Tentei agasallar ó sol
con versos de luz tinguidos.
Non puiden nin achegarme
co resplandor.

Rubín con garras e soños
para miralo de fronte.
Sempre se achaba máis alto,
fútil denodo.

Conxuguei palabras finas
que impresionasen ó verbo.
O presente espetou cruel:
¡cala e camiña!

Xa cos pés postos na terra
asumo con humildade
que moi lonxe estou de ser
unha Heredera.




Quise agasajar al sol
con versos de luz teñidos.
No pude ni aproximarme,
me deslumbró.

Trepé con garras y sueños
para mirarlo a la cara.
Siempre se hallaba más alto,
fútil intento.

Conjugué palabras finas
que impresionaran al verbo.
El presente espetó cruel:
¡calla y camina!


Ya con los pies en la tierra
asumo con humildad
que lejos estoy de ser
una Heredera.

21 nov 2015

¡LEME! / ¡LÉEME!



Non quero ser un libro 
(imaxe procedente de internet)

aberto eternamente 
pola primeira páxina 
esperando que me leas 
os beizos, os pensamentos, 
que te acendan as palabras, 
que interpretes os silencios. 
Se non che gusta o argumento, 
pechareime para sempre. 





No quiero ser un libro 
abierto eternamente 
por la primera página 
esperando que me leas 
los labios, los pensamientos, 
que te enciendan las palabras, 
que interpretes los silencios. 
Si no entiendes mi argumento, 
me cerraré para siempre. 



Seleccionado no concurso LIBRIPEDIA


30 nov 2014

FLOR DE AUGA BRAVA

recitado
Flor de auga brava
con blondas de espuma móbil
que esculpe a praia e salouca
rompendo en bicos de area.

                      Para que siga parindo
                      o océano salvaxe
                      continuas flores de auga,
                      de música, azul e sal.

                                        E eu, estatua de nube,
                                        levitando na distancia,
                                        colgada do horizonte
                                        por fíos de contemplación.

                                                           Quen fora pétalo azul,
                                                           sal nesa boca,
                                                           area mol, a túa música,
                                                           flor de auga brava.


(Imaxe baixada de internet)

                              Flor de agua brava
                              con blondas de espuma móvil
                              que esculpe la playa y gime
                              rompiendo en besos de arena.

                                         Para que siga pariendo
                                el océano salvaje
                                            continuas flores de agua,
                                       de música, azul y sal.

                                                  Y yo, estatua de nube,  
                                                  levitando en la distancia,  
                                                  colgada del horizonte
                                                  por hilos de contemplación.  

                         Quién fuera pétalo azul,
                         sal en tu boca,
                         arena mojada, tu música,
                         flor de agua brava. 


14 oct 2014

ENGAIOLADO / ENJAULADO


                            (Imaxe baixada de internet)

Nunha gaiola dourada
pendurada dunha fiestra,
un paxariño cantaba
amolando a miña sesta.

Erguinme de moi mal xenio.
Cara a el fun coma un bicho.
O que eu levaba no peito
non se chamaba cariño.

Berreille por me cantar
e respondeume cantando:
-Eu canto por non chorar.
E ti, ¿por que estás berrando?






En una jaula dorada
colgada de una ventana
un pajarito cantaba
fastidiando mi descanso

Me levanté enfadado.
Hacia él fui como un bicho.
Lo que llevaba en el pecho
no se llamaba cariño.

Le grité porque cantaba
y me respondió cantando:
-Yo canto por no llorar.
Y tú, ¿por qué estás gritando?


4 ago 2014

DE CORAZÓN



Busqueite na néboa e estabas no claro,
había silencio e chegaches a berros.
Enchiches de luz
un oco profundo,
soubeches atarme
con fíos de seda,
dos que nunca rompen
aínda que queiras.
Pero se rachasen
polo uso intenso,
nunca deixarían
 as marcas da pena.



           (Imaxe baixada de internet)



Te busqué en la niebla y eras del claro,
había silencio y llegaste a gritos.
Llenaste de luz
un hueco profundo,
supiste amarrarme
con hilos de seda,
de los que no rompen
por mucho que quieras.
Pero si quebraran
por el uso intenso,
nunca dejarían
marcas de la pena.





26 jun 2014

DESGASTE NATURAL




Confundo os seus nomes
intercambio letras
os números bailan
treme a man esquerda.

Non entendo ó que fala
non aguanto ó que berra.

Para acompañarme
as dores fan quendas.

Deixo a miña vida
arrástrame a entrega.

Aprendín as Leis
pero ignóranme elas.

-Mestra, cando te xubilas?
-Cando poida, fillo,
a ver se me deixan…



Confundo sus nombres
intercambio letras
los números bailan
una mano tiembla.

No entiendo al que habla
no aguanto al que grita.

Los dolores por turnos
son mi fiel compañía.

Me aprendo las Leyes
y me ignoran ellas.

Me dejo la vida
me arrastra la entrega.

-Profe, ¿cuándo te jubilas?
-Cuando pueda, hijo,
a ver si me dejan.. 


Dedicado a tódolos meus ex-compañeiros do mundo enteiro.



7 feb 2014

NON ESTOU TRISTE / NO ESTOY TRISTE


(Imaxe baixada de internet)
Non estou triste.
Baldeira.
Sinto correr polas veas
buratos.
Ocos que medran e doen,
que fan forza por fuxir
e non atopan a saída.
Non teño pena.
Impotencia.
Rabia serena e sufrida,
crónica desilusión.
Anguria.
Realismo pertinaz,
certeza de color negra.
Desesperanza.





No estoy triste.
Vacía.
Siento correr por las venas
agujeros.
Huecos que crecen y duelen,
que hacen fuerza por huir
y no encuentran la salida.
No tengo pena.
Impotencia.
Rabia serena y sufrida,
crónica desilusión.
Angustia.
Realismo pertinaz,
certeza de color negro.
Desesperanza.


31 ene 2014

ESTRÁÑOTE / TE EXTRAÑO


Espérote, búscote, rógoche…
Boto en falta o teu placebo
xarope de bágoa e mel.
Escatímasme as palabras,
ata agora o meu consolo.
(Imaxe baixada de internet)
Rexéitasme sen pudor.
Déixasme soa e espida
diante da fría verdade.
¿Por que me negas as rimas,
traidora inspiración?



Te espero, te busco, te imploro…
Echo en falta tu placebo,
jarabe de lágrima y miel.
Me escatimas las palabras,
hasta ahora mi consuelo.
Me rehúyes sin pudor.
Me dejas sola y desnuda
ante la fría verdad.
¿Por qué me niegas tus rimas,
traidora inspiración?



Finalista no concurso VERSOS EN EL AIRE II e publicado no libro homónimo



16 nov 2013

MARA MARIÑA, MEIGA MEIGUIÑA

                                                   recitado

                              (Imaxe baixada de internet)
Nunha vila mariñeira
desta fermosa Galicia,
vivía unha nena meiga
feliz coa súa familia.

Non era nena calquera.
Mara, que así lle chamaban,
tiña un pequeno problema
pero non se decatara.

¿Sabedes que cousa era?
¿Querédelo ver axiña?
Pois esta nena pavera
soñaba só espertiña.

Soñaba o que lle conviña,
sempre con cousiñas boas:
con lambetadas, amigas,
festas e con roupa nova.

O malo éravos na escola
que sempre en vez de estudar,
parola que te parola
mentres estaba a soñar.

A mestra non daba creto,
que nunca tal cousa vira:
¡soñar cos ollos abertos
e con voz alta, por riba...!

Pois así todos os días:
nos soños, era paxaro,
no zoo, cos monos ría,
convertíase nun sapo...

-¡Xa está ben! (dixo mamá).
Ó médico hai que ir.
Esta nena está moi mal,
non sabe chorar, e ri.

Mirouna e remirouna
o señor doutor, moi serio,
e despois dixo con sorna:
-¡Xa atopei o remedio!

Ten que ir mañá ben cedo,
aínda ben non abra o día,
pola praia de paseo
cunha ortiga na barriga.

-Pero mañá haille escola
(dixo a nai moi sorprendida)
-Ten que ser así, señora,
para sandar a meniña.

Así foi. Así se fixo.
O remedio era barato...
E indo xa de camiño,
¿sabedes que viu nun charco?

Unha gaivota morrendo
porque voar non podía.
¡O chapapote noxento
íalle quitar a vida!

Xa non fixo falta ortiga
nin tampouco pasear,
a negrura que ela vira
si que a podía curar.

¿E curou Mara? Pois si.
Xa só polas noites soña.
E tamén deixou de rir,
  (Imaxe baixada de internet)
e, por veces, ata chora.

¡Pero quen dixo chorar!
Isto é un conto, xa ves,
e podes imaxinar
que todo pasa ó revés.

E como Mara Mariña,
é unha meiga meiguiña,
pode tornar en ledicia
a tristura de Galicia.




* Texto creado naquel ano fatal con fins didácticos, para ser narrado no escenario. Nunca pensei subilo aquí, pero... Non o traduzo porque non creo que sexa necesario, o mundo enteiro sabe de que vai.


21 jul 2013

AUTODEPRESIÓN


¡Falade dunha vez!
¡Berrade as dúas!
¡Pelexade!
A ver cal gaña,
a ver quen cala,
a ver que pasa…
Non vos aguanto xuntas.
Unha sobra.
¡Afogádesme!
          Unha chora para facer sufrir.
          A outra chora porque fai sufrir.
          Unha ama,
(Imaxe baixada de internet)

          a outra odia.
          Unha é paz,
          a outra, loita.
          Unha son eu,
          a outra, tamén.
          ¡Matareivos!
          Pero unha quere
          e a outra, non.
                    Se falo, arrepíntome.
                    Se calo, afogo.
                    Se afogo, morro.
                    Se morro, revivo.
                    Se vivo, toleo.
                    Se toleo, son feliz.
                    Se son feliz, non o merezo.
                    Se non o merezo, sufro.
                              A tristura apóucame,
                              sendo o meu pulo a un tempo.
                              A tristura son eu,
                              pero Eu quere ser leda.
                              A ledicia asaña en min
                              e sempre vou na súa busca,
                              camiñando cara á tristura,
                              teimando na contradición,
                              cavilando no cavilado,
                              enguedellando nas ideas,
                              mergullando no inconsciente,
                              dramaticamente lúcida,
                              tremendamente esperta,
                              hipócritamente vítima…
                                        ¡Acabade xa!
                                        Para seguir con vida,
                                        a unha hai que enterrar.
                                        Peor ca morrer de veras
                                        é morrer así: viva.
¡Hablad de una vez!
¡Gritad las dos!
¡Pelead!
A ver cuál gana,
a ver quién calla,
a ver qué pasa...
No os aguanto juntas.
Una sobra.
¡Me asfixiáis!
Una llora para hacer sufrir.
La otra llora porque hace sufrir.
Una ama,
la otra odia.
Una es paz,
la otra, lucha.
Una soy yo,
la otra, también.
¡Os mataré!
Pero una quiere
y la otra, no.
Si hablo, me arrepiento.
Si callo, me ahogo.
Si me ahogo, muero.
Si muero, revivo.
Si vivo, enloquezco.
Si enloquezco, soy feliz.
Si soy feliz, no lo merezco.
Si no lo merezco, sufro.
La tristeza me aniquila,
siendo mi aliento a un tiempo.
La tristeza soy yo,
pero Yo quiere ser alegre.
La alegría huye de mí
y siempre voy en su búsqueda
caminando hacia la tristeza,
insistiendo en la contradicción,
cavilando en lo cavilado,
enredando las ideas,
buceando en el inconsciente,
dramáticamente lúcida,
tremendamente despierta,
hipócritamente víctima...
¡Acabad ya!
Para seguir con vida,
a una hay que enterrar.
Peor que morir de veras
es morir así: viva.