POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

Mostrando entradas con la etiqueta DIDÁCTICOS OU RAPAZADAS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta DIDÁCTICOS OU RAPAZADAS. Mostrar todas las entradas

6 abr 2025

REFRÁN APLICADO

 

Lucía, a filla primoxénita dos Barreiro, era unha rapaza loura de ollos verdes. As trenzas, sempre moi ben peiteadas, chegábanlle ó medio do lombo. Non pesaría máis de trinta quilos; esvelta coma unha xirafa e áxil coma unha lebre. Por estreita que fose a roupa que lle mercase súa nai, sempre lle quedaba frouxa. Pero a ela gustáballe así porque se sentía cómoda, dicía.

Parecía feliz. En cambio, seus pais estaban moi preocupados porque Lucía tiña un problema: xogaba de  máis e comía de menos. Só lle gustaban as froitas acedas e zumentas. Se tiñan carabuña, nin as probaba. De peixe ou carne só tomaba o arrecendo, e iso desde lonxe porque na cociña nin entraba. Corría pola fraga detrás dos paxaros horas e horas sen se cansar.

Un día, choutando pola eira, caeu e mancouse nun xeonllo. A ferida era pequena pero os pais aproveitaron para levala ó médico, que xa había moito tempo que non ía. O doutor pediulle que se deitase na padiola e a pobre rapaza botouse a chorar desconsolada, non pola ferida, senón  porque non podería xogar por uns días, seguro. Pero cando viu a tremenda xiringa que tiña o médico na man, esqueceuse da ferida e, do brinco que deu, case remata no chan.

─Non te asustes, pero hai que poñerche unha inxección. Se cadra había algún ferro enferruxado por alí e pódese producir unha infección.

─¡Non! ¡Inxeccións, non! ¡Prefiro morrer!

─¿Como dis iso, nena? ─asustouse súa nai.

─Ben, pode haber outra solución ─comentou o doutor chiscándolles un ollo ós pais─. Pero non che vai gustar nada.

─¡O que sexa!

─¿Estás segura do que dis?

─Si. Calquera cousa menos pincharme.

Entón, don Florencio púxose diante do ordenador e, cun sorriso moi sospeitoso, comezou a escribir a receita. Cando rematou, empezou a ler:

─Almorzo: leite con pan e unha froita. Xantar: dous pratos de comida, un deles con peixe ou carne, e de sobremesa, iogur. Merenda...

─Vale, vale... Non siga que xa entendín.

Cando chegaron á casa, empezaron o tratamento. Era a hora da merenda e súa nai preparoulle un bo bocadillo de pan con manteiga. Por riba, houbo un pexego fresquiño que a avoa lle trouxera da  horta. O señor Manuel e a señora Rosa non daban creto: a súa filla sentada e ¡comendo! A pequena ferida valera a pena. Xa di o refrán: “Non hai mal que por ben non veña”.

Imaxe procedente de internet

Lucía, la hija primogénita de los Barreiro, era una niña rubia de ojos verdes. Las trenzas, siempre muy bien peinadas, le llegaban a la mitad de la espalda. No pesaría más de treinta kilos; esbelta como una jirafa y ágil como una liebre. Por estrecha que fuera la ropa que le comprara su madre, siempre le quedaba floja. Pero a ella le gustaba así porque se sentía cómoda, decía.

Parecía feliz. En cambio, sus padres estaban muy preocupados porque Lucía tenía un problema: jugaba de  más y comía de menos. Solo le gustaban las frutas ácidas y jugosas. Se tenían hueso, ni las probaba. De pescado o carne solo tomaba el olor, y eso desde lejos porque en la cocina ni entraba. Corría por el bosque detrás de los pájaros horas y horas sin cansarse.

Un día, saltando por la era, cayó y se lastimó en una rodilla. La herida era pequeña pero los padres aprovecharon para llevarla al médico, que ya hacía mucho tiempo que no iba. El doctor le pidió que se acostara en la camilla y la pobre niña se echó a llorar desconsolada, no por la herida, sino  porque no podría jugar por unos días, seguro. Pero cuando vio la tremenda jeringa que tenía el médico en la mano, se olvidó de la herida y, del brinco que dio, casi acaba en el suelo.

─No te asustes, pero hay que ponerte una inyección. A lo mejor había algún hierro oxidado por allí y se puede producir una infección.

─¡No! ¡Inyecciones, no! ¡Prefiero morir!

─¿Cómo dices eso, nena? ─se asustó su madre.

─Bien, puede haber otra solución ─comentó el doctor guiñándoles un ojo a los padres─. Pero no te va a gustar nada.

─¡Lo que sea!

─¿Estás segura de lo que dices?

─Sí. Cualquier cosa menos pincharme.

Entonces, don Florencio se puso delante del ordenador y, con una sonrisa muy sospechosa,  comenzó a escribir la receta. Cuando finalizó, empezó a leer:

─Desayuno: leche con pan y una fruta. Almuerzo: dos platos de comida, uno de ellos con pescado o carne, y de postre, yogur. Merienda...

─Vale, vale... No siga que ya he comprendido.

Cuando llegaron a casa, empezaron el tratamiento. Era la hora de la merienda y su madre le preparó un buen bocadillo de pan con mantequilla. Después, hubo un melocotón fresquito que la abuela le había traído de la  huerta. El señor Manuel y la señora Rosa no daban crédito: su hija sentada y ¡comiendo! La pequeña herida había valido la pena. Ya dice el refrán: “No hay mal que por bien no venga”.


5 feb 2025

VIOLENCIA CONXÉNITA / VIOLENCIA CONGÉNITA


Imaxe procedente de internet


Cortoulle a cabeza, o rabo e dúas patas pola metade. Cun punzón e saña desmedida, encheu o corpo que quedaba de buracos. Como non sangraba, enfadouse e pediulle á mestra que lle dese outra ficha, pero cun animal de verdade.

  

Imaxe procedente de internet



Le cortó la cabeza, el rabo y dos patas por la mitad. Con un punzón y saña desmedida, llenó el cuerpo que quedaba de agujeros. Como no sangraba, se enfadó y le pidió a la profe que le diera otra ficha, pero con un animal de verdad.


30 dic 2024

CONTIDO PERIGOSO / CONTENIDO PELIGROSO

 

Moléstalle que a chamen influencer, prefire ser recoñecida como creadora de contido. Mantén o seu status elaborando material propio con ínfulas de educadora. O último foi impactante. Co pretexto de rememorar “Alfonsina y el mar”, organizou unha selección telemática: buscaba unha muller especial para facela protagonista dun vídeo. A elixida introduciríase lentamente na auga espumosa dunha praia, soando a canción de fondo. Escolleu tamén varias suplentes. Chegado o momento da gravación, resultaron todas tan profesionais e realistas que nin a última anotada saíu da auga. Éxito impresionante. Leva varios meses repetindo a escena. Sen pretendelo, converteuse na maior influencer do nicho máis popular entre os candidatos ó suicidio elegante.

 

Imaxe procedente de internet

Le molesta que la llamen influencer, prefiere ser reconocida como creadora de contenido. Mantiene su estatus elaborando material propio con ínfulas de educadora. Lo último fue impactante. Con el pretexto de rememorar “Alfonsina y el mar”, organizó un casting telemático: buscaba una mujer especial para hacerla protagonista de un vídeo. La elegida se introduciría lentamente en el agua espumosa de una playa, sonando la canción de fondo. Seleccionó también a varias suplentes. Llegado el momento de la grabación, resultaron todas tan profesionales y realistas que ni la última anotada regresó a la orilla. Éxito abrumador. Lleva varios meses repitiendo la escena. Muy a su pesar, se convirtió en la mayor influencer del nicho más popular entre los candidatos al suicidio elegante.


16 dic 2024

PURO CONTO / PURO CUENTO

Obsesionada con atopar o seu príncipe azul, ía de poza en poza bicando batracios. Acabou acostumándose a facelo sen sentir noxo. Un solteiro desaprehensivo, sabedor do conto, esperouna unha noite clara acazapado entre a maleza e apareceu ó seu lado xusto cando ela chuchaba a un pobre anfibio. Casaron, como estaba escrito; pero, como era de esperar, o presunto infante saíulle ra. 

Ó volver da taberna unha madrugada, bébedo coma sempre, topou coa súa muller a medio camiño, á beira do lugar no que se coñeceran. Farta das súas falcatruadas, empuxouno ó fondo do maldito estanque de onde nunca debeu saír, segundo ela. 



Obsesionada con encontrar a su príncipe azul, iba de charca en charca besando batracios. Acabó acostumbrándose a hacerlo sin sentir asco. Un soltero desaprensivo, sabedor del cuento, la esperó una noche clara agazapado entre la maleza y apareció a su lado justo cuando ella besuqueaba al pobre anfibio de turno. Se casaron, como estaba escrito; pero, como era de esperar, el presunto infante le salió rana.

Al volver de la taberna una madrugada, borracho como siempre, se topó con su esposa a medio camino, a la vera del lugar en el que se habían conocido. Harta de sus desmanes, lo empujó al fondo del maldito estanque de donde nunca debió salir, según ella.


7 sept 2024

INTENTO

 recitado

 Esperto en modo poeta.                                                                                                                       Desexo almorzar con zume de palabras pretensiosas.                                                                          Hai que escolmalas primeiro para despois espremelas.            

As doces, unhas poucas,                                                                                                                repugnan.                                                                                                                                                       As outras, case todas,                                                                                                                          irritan.                                   

Cando pretendo tragalas,                                                                                                                      fanme vomitar en seco con estómago baleiro,                                                                             deixando doída a gorxa e na boca sabor a fel.                           

Debo esquecerme delas.                                                                                                                    Desisto.                                                                                                                                                    Leite e pan coma sempre.                                                                                                                  Recúo.   

   

Imaxe procedente de internet

Tócame reflexionar.            

Estou facendo algo? Cero.

Pero eu escribo! Parvadas.

Menos mal, teño eximente:

devezo por ser poeta. 

 


Despierto en modo poeta.                                                                                                                     Quiero desayunar zumo de palabras pretenciosas.                                                                                Hay que elegirlas primero para después exprimirlas.               

Las dulces, unas pocas,                                                                                                                               repugnan.                                                                                                                                                        Las otras, casi todas,                                                                                                                                     irritan.                   

Cuando pretendo tragarlas,                                                                                                                         me hacen vomitar en seco con estómago vacío,                                                                               queda herida la garganta y en la boca sabor a hiel.                   

Debo olvidarme de ellas.                                                                                                                   Desisto.                                                                                                                                                      Leche y pan como siempre.                                                                                                                    Reculo.         

                        

       Me toca reflexionar.            

 ¿Estoy haciendo algo? Cero.

¡Pero yo escribo! Bobadas.

Menos mal, tengo eximente:

 suspiro por ser poeta. 


 

26 ago 2023

CRIATURIÑA / CRIATURITA


(Imaxe procedente de internet)

Devecía polos seus ollos, pero non atopou un lapis afiado para picarllos. Contrariado, arrincoulle o cabelo; esfarrapou a súa roupa; conseguiu dislocarlle un brazo… Despois lanzouna ó lixo. Iso si, o neno preguntou primeiro á nai cal era o caldeiro das bonecas rotas.




Se moría por sus ojos, pero no encontró un lápiz afilado para pinchárselos. Contrariado, le arrancó el cabello; hizo trizas su ropa; consiguió dislocarle un brazo… Luego la arrojó a la basura. Eso sí, el niño preguntó primero a la madre cuál era el cubo de las muñecas rotas.



23 oct 2021

MOLESTO

 

A mestra sempre me ata á mesa, ponme esparadrapo na boca... Tamén chama a meus pais, pero non acoden.

Hoxe penduroume no colgadoiro. Os nenos rían.

Marcharon sen min. Sigo suspendido. Quero mexar.  

 


(Imaxe procedente de internet)

La profe siempre me ata a la mesa, me pone esparadrapo en la boca... También llama a mis padres, pero no acuden.

 Hoy me colgó del perchero. Los niños reían.

 Se fueron sin mí. Sigo suspendido. Quiero hacer pis.

 


13 oct 2019

O MONICREQUEIRO / EL TITIRITERO




(Imaxe procedente de internet)

Atrae á rapazada cantando ripios e repartindo pastillas de xabón perfumado, que saca dunha caixa con rodas. Cando consegue un número respectable de público, desprega o teatriño de monicreques e, manipulando maxistralmente a marioneta dun lobo, fascínaos cunha historia fantástica. Durante a actuación, pide un voluntario como axudante. É doado: deberá ocultarse ó seu carón detrás do escenario e só terá que berrar ou chorar cando el llo indique coa súa man libre. Se algún adulto se achega, desmonta a trangallada a escape e desaparece. Os nenos quedan alucinados. Menos un, que segue pálido e suspirando.




Atrae a la chavalería cantando ripios y repartiendo pastillas de jabón perfumado, que saca de una caja con ruedas. Cuando consigue un número respetable de público, despliega el guiñol y, manipulando magistralmente la marioneta de un lobo, los embelesa con una historia fantástica. Durante la actuación, pide un voluntario como ayudante. Es fácil: deberá ocultarse a su lado detrás del escenario y solo tendrá que gritar o llorar cuando él se lo indique con su mano libre. Si algún adulto se acerca, desmonta el tinglado a escape y desaparece. Los niños quedan alucinados. Menos uno, que sigue pálido y sollozando.
                                                                                     
                                                                               ( Creado para La copa de ENTC)



12 ene 2019

CACHELOS


                                                                                                 recitado



(Imaxe procedente de internet)
Convidáronme a xantar
cachelos cantos quixera.
Aceptei só por saber
cal era ese tal manxar.
Vaia chasco que levei
cando puxeron no prato
unhas patacas cocidas
¡e porriba sen pelar!





Me invitaron a almorzar
cachelos cuantos quisiera.
Acepté yo por saber
cual era ese tal manjar.
Menudo chasco llevé
cuando echaron en el plato
unas patatas cocidas
¡y... encima sin pelar!




26 may 2018

NON É CONTO / NO ES CUENTO


Rosa fai honor ao seu nome: non hai moza máis vizosa e admirada na aldea, aínda que dane cando pica coas súas palabras espidas.

Desde hai unhas semanas, non é a mesma, está pálida. A progresiva mingua de peso e o deterioro físico son evidentes. Os veciños especulan; os médicos non atopan xustificación razoable a tal decaemento. Seus pais, preocupados, aprémana con preguntas que ela non sabe responder. Só o avó intúe o que realmente sucede. Nunha sobremesa, ármase de valor e cóntao. A familia repróchalle que veña con lendas de vello en momentos tan delicados. Desgustado, xura que el poñerá remedio. 
Algo antes da medianoite, sae con sixilo da casa, disfrazado para que a neta non o recoñeza. Nun cruzamento de camiños, espéraa. Non tarda en percibir sons de campaíña, rezos fúnebres e cheiro a cera queimada: a Santa Compaña acércase. Á fronte desta comitiva de ánimas, Rosa fai de Estadea portando unha gran cruz e un caldeiro de auga bendita, que el lle arrebata con decisión.

A moza mellora con rapidez. Por fortuna, non lembra absolutamente nada das súas peregrinacións nocturnas. O avó vaise apagando pouco a pouco. 

                                        (Imaxe procedente de internet)

Rosa hace honor a su nombre: no hay moza más lozana y admirada en la aldea, aunque dañe cuando pincha con sus palabras desnudas.

Desde hace unas semanas, no es la misma, está pálida. La progresiva merma de peso y el deterioro físico son evidentes. Los vecinos especulan; los médicos no encuentran justificación razonable a tal decaimiento. Sus padres, preocupados, la atosigan con preguntas que ella no sabe responder. Solo el abuelo intuye lo que verdaderamente sucede. En una sobremesa, se arma de valor y lo cuenta. La familia le reprocha que venga con leyendas de viejo en momentos tan delicados. Disgustado, jura que él pondrá remedio. 

Algo antes de medianoche, sale sigiloso de la casa, disfrazado para que la nieta no lo reconozca. En un cruce de caminos, la espera. No tarda en percibir tañidos de campanilla, rezos fúnebres y olor a cera quemada: la Santa Compaña se acerca. Al frente de esta comitiva de ánimas, Rosa hace de Estadea portando una gran cruz y un cubo de agua bendita, que él le arrebata con decisión.


11 ene 2016

A REVOLTA / LA REVUELTA


¿Por que diantres os seus donos os abandonaron nese inhóspito lugar? ¿Que farán agora sen a súa protección? ¿De que xeito conseguirán subsistir? ¿Como poderán regresar á casa? ¿Por que se deixaron guiar ata ese bosque tan afastado? Só eles, agora ausentes, saberían responder. O xogo parecía divertido e confiáronse coma sempre, sen sospeitar o máis mínimo que todo era unha trampa premeditada dos seus móbiles e tabletas: leváronos ata alí para deixalos tirados. Deambulan sen rumbo, en silencio, chocando uns cos outros; intentan, inútilmente, controlar os movementos espasmódicos dos seus polgares inactivos. O fin está cerca. Apagaranse ignorando se os aparatos se vingaron ou foi unha simple rebelión. 


(Imaxe procedente de internet)
¿Por qué demonios sus dueños los han abandonado en ese inhóspito lugar? ¿Qué harán ahora sin su protección? ¿De qué manera conseguirán subsistir? ¿Cómo podrán regresar á casa? ¿Por qué se dejaron guiar hasta ese bosque tan lejano? Sólo ellos, ahora ausentes, sabrían responder. El juego parecía divertido y se confiaron como siempre, sin sospechar lo más mínimo que todo era una trampa premeditada de sus móviles y tabletas: los llevaron hasta allí para dejarlos tirados. Deambulan sin rumbo, en silencio, chocando unos con otros; intentan, inútilmente, controlar los movimientos espasmódicos de sus pulgares inactivos. El fin está cerca. Se apagarán ignorando si los artilugios se vengaron o fue una simple rebelión.

                                                                                                                                                                                     Creado  para REC

17 nov 2015

SALVADOS POLA XIMNASIA / SALVADOS POR LA GIMNASIA








Vólvenos deixar debaixo das súas camas despois de camiñar con eles polo bosque durante boa parte da noite. Non atoparon a David, pero si a súa casiña de tellado vermello con pintas brancas. Outro día seguirano intentando. Menos mal que mañá toca Educación Física e non terán que levar os zapatos, así mamá non os verá todos cheos de lama.






Vuelven a dejarlos debajo de sus camas después de haber caminado con ellos por el bosque durante buena parte de la noche. No han encontrado a David, pero sí su casita de tejado rojo con pintas blancas. Otro día lo seguirán intentando. Menos mal que mañana toca Educación Física y no tendrán que llevar los zapatos, así mamá no los verá todos manchados de barro. 

                                                                                                                                                       Creado  para REC

4 jul 2015

INSTINTO BÁSICO


Ó lado da nosa casa hai unha pequena fraga. O meu Pepe era tolo polo monte. Non, minto, o que verdadeiramente lle gustaba era cazar. Sobre todo, paxaros. Pasaba horas e horas entre a espesura perseguindo bichos voadores. Case sempre chegaba con algún, malferido e medio desplumado. Satisfeito da súa fazaña, reclamaba a comida, antes de botarse a durmir o resto do día. Eu aproveitaba a súa modorra para desfacerme da presa. Só unha vez trouxo un cazapo, aínda algo vivo. Bo traballo me custou impedir que o rematase diante dos meus fociños. Apresureime a devolvelo ao bosque en contra da súa vontade, que era, sen dúbida, a de zampalo.

Pero os anos non pasan en balde e Pepe empezou a perder facultades. A vista e a axilidade diminuídas obrigáronlle a esquecerse de aves ou coellos e concentrar a súa afección persecutoria en obxectivos máis simples.

Ata que unha noite, non regresou ó fogar. Preocupada, saín na súa busca. Pouco tardei en atopalo: agonizaba na cuneta cun golpe de coche na cabeza e un rato entre as poutas. 


                                        (Imaxe baixada de internet)


Al lado de nuestra casa hay un pequeño bosque. Mi Pepe era loco por el monte. No, miento, lo que verdaderamente le gustaba era cazar. Sobre todo, pájaros. Se pasaba horas y horas entre la espesura persiguiendo bichos voladores. Casi siempre llegaba con alguno, malherido y medio desplumado. Satisfecho de su hazaña, reclamaba la comida, antes de echarse a dormir el resto del día. Yo aprovechaba su modorra para deshacerme de la presa. Sólo una vez me trajo un gazapo, todavía algo vivo. Buen trabajo me costó impedir que lo rematara delante de mis narices. Me apresuré a devolverlo al bosque en contra de su voluntad, que era, sin duda, la de zampárselo. 

Pero los años no pasan en balde y Pepe empezó a perder facultades. La vista y la agilidad venidas a menos le obligaron a olvidarse de aves o conejos y concentrar su afición persecutoria en objetivos más simples. 

Hasta que una noche, no regresó al hogar. Preocupada, salí en su busca. Poco tardé en encontrarlo: agonizaba en la cuneta con un golpe de coche en la cabeza y un ratón entre las garras.



1 jun 2015

DA BAIXA IDADE MEDIA / DE LA BAJA EDAD MEDIA


                                    (Imaxe baixada de internet)


A Inquisición non tardará en chegar. As meigas xa deberían estar no seu sitio, que hai moitas e despois é unha leria. Non vexo os leprosos. Vale, son desagradables e fan ben ó agacharse, pero tanto... Algúns herexes están pedindo látego. Encántame isto, gozo máis có verdugo. Mais espero que non se alongue moito porque estou esgotada; ás dúas da mañá, aínda non acabara de dar puntadas ao traxe da raíña Isabel, mentres ela durmía a perna solta. Aí veñen as autoridades. ¡E as cámaras de televisión! Este ano saímos nos informativos. ¡Veña, raparigos, a lucir eses disfraces! 




La Inquisición no tardará en llegar. Las brujas ya deberían estar en su sitio, que hay muchísimas y después es un lío. No veo a los leprosos. Vale, son desagradables y hacen bien en esconderse, pero tanto… Algunos herejes están pidiendo látigo. Me encanta esto, disfruto más que el verdugo. Aunque espero que no se alargue demasiado porque estoy agotada; a las dos de la mañana, aún no había acabado de dar puntadas al traje de la reina Isabel, mientras ella dormía a pierna suelta. Ahí vienen las autoridades. ¡Y las cámaras de televisión! Este año salimos en los informativos. ¡Venga, chicos, a lucir esos disfraces!

                                                                                                                Creado  para REC  

14 oct 2014

ENGAIOLADO / ENJAULADO


                            (Imaxe baixada de internet)

Nunha gaiola dourada
pendurada dunha fiestra,
un paxariño cantaba
amolando a miña sesta.

Erguinme de moi mal xenio.
Cara a el fun coma un bicho.
O que eu levaba no peito
non se chamaba cariño.

Berreille por me cantar
e respondeume cantando:
-Eu canto por non chorar.
E ti, ¿por que estás berrando?






En una jaula dorada
colgada de una ventana
un pajarito cantaba
fastidiando mi descanso

Me levanté enfadado.
Hacia él fui como un bicho.
Lo que llevaba en el pecho
no se llamaba cariño.

Le grité porque cantaba
y me respondió cantando:
-Yo canto por no llorar.
Y tú, ¿por qué estás gritando?


16 nov 2013

MARA MARIÑA, MEIGA MEIGUIÑA

                                                   recitado

                              (Imaxe baixada de internet)
Nunha vila mariñeira
desta fermosa Galicia,
vivía unha nena meiga
feliz coa súa familia.

Non era nena calquera.
Mara, que así lle chamaban,
tiña un pequeno problema
pero non se decatara.

¿Sabedes que cousa era?
¿Querédelo ver axiña?
Pois esta nena pavera
soñaba só espertiña.

Soñaba o que lle conviña,
sempre con cousiñas boas:
con lambetadas, amigas,
festas e con roupa nova.

O malo éravos na escola
que sempre en vez de estudar,
parola que te parola
mentres estaba a soñar.

A mestra non daba creto,
que nunca tal cousa vira:
¡soñar cos ollos abertos
e con voz alta, por riba...!

Pois así todos os días:
nos soños, era paxaro,
no zoo, cos monos ría,
convertíase nun sapo...

-¡Xa está ben! (dixo mamá).
Ó médico hai que ir.
Esta nena está moi mal,
non sabe chorar, e ri.

Mirouna e remirouna
o señor doutor, moi serio,
e despois dixo con sorna:
-¡Xa atopei o remedio!

Ten que ir mañá ben cedo,
aínda ben non abra o día,
pola praia de paseo
cunha ortiga na barriga.

-Pero mañá haille escola
(dixo a nai moi sorprendida)
-Ten que ser así, señora,
para sandar a meniña.

Así foi. Así se fixo.
O remedio era barato...
E indo xa de camiño,
¿sabedes que viu nun charco?

Unha gaivota morrendo
porque voar non podía.
¡O chapapote noxento
íalle quitar a vida!

Xa non fixo falta ortiga
nin tampouco pasear,
a negrura que ela vira
si que a podía curar.

¿E curou Mara? Pois si.
Xa só polas noites soña.
E tamén deixou de rir,
  (Imaxe baixada de internet)
e, por veces, ata chora.

¡Pero quen dixo chorar!
Isto é un conto, xa ves,
e podes imaxinar
que todo pasa ó revés.

E como Mara Mariña,
é unha meiga meiguiña,
pode tornar en ledicia
a tristura de Galicia.




* Texto creado naquel ano fatal con fins didácticos, para ser narrado no escenario. Nunca pensei subilo aquí, pero... Non o traduzo porque non creo que sexa necesario, o mundo enteiro sabe de que vai.


30 sept 2013

CANTIGA

   (Imaxe baixada de internet)




Quen tivera intelixencia
para facer unha cantiga
desde o meu punto de vista,
sen palabras rimbombantes,
con ideas transparentes.
A cantiga falaría
dos meniños das escolas;
non son nenos
que son rodas;
non son nenos,
son espellos
do que queremos.
E sería tan sinxela
que, sen ser intelixente,
a xente comprendería
a cantiga que eu faría
se tivese intelixencia.
Quen tivera intelixencia
para facer unha cantiga
desde outro punto de vista,
con palabras rimbombantes,
sen ideas transparentes.
A cantiga falaría
de disléxicos, dislálicos,
de nenos inadaptados,
discalcúlicos, disgráficos,
de mestres desesperados,
de escolas masificadas,
de roladas.
E sería complicada,
tan só a xente informada
entendería a cantiga
que eu faría
se tivese intelixencia.
Quen tivera intelixencia
para facerse intelixente.

Quen tivera intelixencia
para facer intelixentes.



Quién tuviera inteligencia
(Imaxe baixada de internet)
para hacer una canción
desde mi punto de vista,
sin palabras rimbombantes,
con ideas transparentes.

Esa canción hablaría
de los niños de la escuela;
no son niños
que son ruedas;
no son niños,
son espejos
de lo que queremos.
Y sería tan sencilla
que, sin ser inteligente,
la gente comprendería
la canción que yo haría
si tuviera inteligencia.

Quién tuviera inteligencia
para hacer una canción
desde otro punto de vista,
con palabras rimbombantes,
sin ideas transparentes.
Esa canción hablaría
de disléxicos, dislálicos,
de niños inadaptados,
discalcúlicos, disgráficos,
maestros desesperados,
   (Imaxe baixada de internet)
escuelas masificadas,
de manadas.

Y sería complicada,
sólo la gente informada
entendería la canción
que yo haría
si tuviera inteligencia.

Quién tuviera inteligencia
para hacerse inteligente.

Quién tuviera inteligencia
para hacer inteligentes.