POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

7 sept 2024

INTENTO

 recitado

 Esperto en modo poeta.                                                                                                                       Desexo almorzar con zume de palabras pretensiosas.                                                                          Hai que escolmalas primeiro para despois espremelas.            

As doces, unhas poucas,                                                                                                                repugnan.                                                                                                                                                       As outras, case todas,                                                                                                                          irritan.                                   

Cando pretendo tragalas,                                                                                                                      fanme vomitar en seco con estómago baleiro,                                                                             deixando doída a gorxa e na boca sabor a fel.                           

Debo esquecerme delas.                                                                                                                    Desisto.                                                                                                                                                    Leite e pan coma sempre.                                                                                                                  Recúo.   

   

Imaxe procedente de internet

Tócame reflexionar.            

Estou facendo algo? Cero.

Pero eu escribo! Parvadas.

Menos mal, teño eximente:

devezo por ser poeta. 

 


Despierto en modo poeta.                                                                                                                     Quiero desayunar zumo de palabras pretenciosas.                                                                                Hay que elegirlas primero para después exprimirlas.               

Las dulces, unas pocas,                                                                                                                               repugnan.                                                                                                                                                        Las otras, casi todas,                                                                                                                                     irritan.                   

Cuando pretendo tragarlas,                                                                                                                         me hacen vomitar en seco con estómago vacío,                                                                               queda herida la garganta y en la boca sabor a hiel.                   

Debo olvidarme de ellas.                                                                                                                   Desisto.                                                                                                                                                      Leche y pan como siempre.                                                                                                                    Reculo.         

                        

       Me toca reflexionar.            

 ¿Estoy haciendo algo? Cero.

¡Pero yo escribo! Bobadas.

Menos mal, tengo eximente:

 suspiro por ser poeta. 


 

30 ago 2024

A GRANDES MALES...


Non soporta multitudes, entendendo como tales tres persoas. En cambio, odia a soidade. Por iso tivo sempre can. Pero había que sacalo a pasear e, claro, achegábanse os nenos para acariñalo, os donos doutras mascotas para charlar das súas cousas... Insufrible. Cambiouno por un papagaio paroleiro. Xenial. Ata que os veciños empezaron a aglomerarse debaixo do balcón animándoo a repetir porcalladas. Adeus ó malfalado. Despois de moito pensar, atopou a solución. O seu novo compañeiro de paseo acepta resignado a correa a cambio dos mecos posteriores. Todo o mundo se arreda con disimulo cando pasa co seu lustroso gato negro.



No soporta multitudes, entendiendo como tales tres personas. En cambio, odia la soledad. Por eso tuvo siempre perro. Pero había que sacarlo a pasear y, claro, se acercaban los niños para acariciarlo, los dueños de otras mascotas a charlar de sus cosas... Insufrible. Lo cambió por un loro parlanchín. Genial. Hasta que los vecinos empezaron a aglomerarse debajo del balcón animándolo a repetir guarradas. Adiós al deslenguado. Después de mucho pensar, encontró la solución. Su nuevo compañero de paseo acepta resignado la correa a cambio de los mimos posteriores. Todo el mundo se aleja disimuladamente cuando pasa con su lustroso gato negro.

26 ago 2024

LECCIÓN DE SOCIOLOXÍA / LECCIÓN DE SOCIOLOGÍA

  

Rosario chega ó tanatorio e non se despega do cristal. Busca no rostro da súa curmá morta algún trazo coñecido. Os recordos dunha infancia distante en común invaden a memoria.

Acompañada polos seus pais e irmáns, cruza o río en barca e remonta carreiros angostos ata a casa dos avós. Alí goza das festas con Felisa e os demais curmáns dúas veces ó ano. Así e todo, segundo vai medrando, empeza a molestarlle que á súa prima nunca lle toque durmir no colchón do chan e que presuma tanto de colexio privado ou vestidos sen estrear. Un día, Felisa asegura ser gran coleccionista. Rosario descoñece o significado da palabra e vese obrigada a preguntarllo. Afeita a ter problemas económicos para renovar un simple lapis, cústalle comprender como é posible amontoar cousas inútiles. En cambio, entende nun instante o diferentes que son. Algo entre elas rompe definitivamente. Cando, por fin, lle presenta a súa marabillosa colección de envoltorios de caramelos, Rosario alucina; non só polos papeliños multicolores, senón pola cantidade de lambetadas que tería saboreado previamente.

Recende a caramelo. Éncheselle a boca de cuspe; e os ollos, de bágoas. Alguén cóllea polo brazo suxeríndolle abandonar a cristaleira.

 

Imaxe procedente de internet

Rosario llega al tanatorio y no se despega del cristal. Busca en el rostro de su prima muerta algún rasgo conocido. Los recuerdos de una infancia distante en común invaden la memoria.

Acompañada por sus padres y hermanos, cruza el río en barca y remonta senderos angostos hasta la casa de los abuelos. Allí disfruta las fiestas con Felisa y los demás primos dos veces al año. Aunque, según va creciendo, empieza a molestarle que a su prima nunca le toque dormir en el colchón del suelo y que presuma tanto de colegio privado o vestidos sin estrenar. Un día, Felisa asegura ser gran coleccionista. Rosario desconoce el significado de la palabra y se ve obligada a preguntárselo. Acostumbrada a tener problemas económicos para renovar un simple lápiz, le cuesta comprender cómo es posible amontonar cosas inútiles. En cambio, entiende al instante lo diferentes que son. Algo entre ellas rompe definitivamente. Cuando, por fin, le presenta su maravillosa colección de envoltorios de caramelos, Rosario alucina; no solo por los papelitos multicolores, sino por la cantidad de golosinas que habrá saboreado previamente.

Huele a caramelo. Se le llena la boca de saliva; y los ojos, de lágrimas. Alguien la coge del brazo sugiriéndole abandonar la cristalera.

 

25 ago 2024

DILEMA

Imaxe procedente de internet
 

Toda a vida acomplexada polas súas curvas excesivas. Sufría estreitezas para sufragar cada novo modelo de faixa extrema ou teteiro redutor. Soñaba cun traballo que lle permitise entrar no quirófano e soltar cinchas opresivas. Cando, por fin, o conseguiu e puido aforrar a cantidade suficiente, puxéronse de moda peitos e  cus máis exuberantes cós seus. Agora xa non sabe se cortar, pegar ou encargar unha coroa de crisantemos.

 

 

Toda la vida acomplejada por sus curvas excesivas. Sufría estrecheces para costearse cada nuevo modelo de faja extrema o sostén reductor. Soñaba con un trabajo que le permitiese entrar en quirófano y soltar bridas opresivas. Cuando, al fin, lo consiguió y pudo ahorrar la cantidad suficiente, se pusieron de moda pechos y  culos más exuberantes que los suyos. Ahora ya no sabe si cortar, pegar o encargar una corona de crisantemos.


19 ago 2024

NA CAMA / EN CAMA

 

Imaxe procedente de internet

Non teño can.

Para durmir comigo

prefiro un libro.



No tengo perro.

Para dormir conmigo

prefiero un libro.



15 ago 2024

TRANQUILA Ó FIN / TRANQUILA AL FIN

 

Esta vez  terá que apañarse só, non penso erguerme. Vaime dar igual que berre ou dea portadas, é hora de que aprenda. Non terá máis remedio ca tomar decisións porque axiña empezarei a descompoñerme, e el non soporta os cheiros.


Imaxe procedente de internet

Esta vez  tendrá que apañarse solo, no pienso levantarme. Me va a dar igual que grite o dé portazos, es hora de que espabile. No tendrá más remedio que tomar decisiones porque enseguida empezaré a descomponerme, y él no soporta los malos olores.

11 ago 2024

DIVO

 Tivo que roubar un traxe para esconder a fame. 

Imaxe procedente de internet



Tuvo que robar un traje para esconder el hambre.

 



7 ago 2024

O RELOXEIRO / EL RELOJERO

 

Ninguén sabe de onde veu. Chegou unha tarde calquera á taberna do lugar. Buscaba algún local dispoñible para el e o seu taller de reloxería. Ofrecéronlle o do boticario, falecido meses atrás sen descendencia.

Unha semana despois, xa instalara o negocio na farmacia e convertira a rebotica en vivenda unipersoal. Cambiou o rótulo vello por RELOXOS A MEDIDA. Despois pediulle ó taberneiro que correse a voz: un primeiro arranxo gratis. Esta oferta e a curiosidade provocada polo novo letreiro resultaron efectivas; quen non dispoñía de reloxo defectuoso conseguiuno prestado.

Quedaron satisfeitos coas reparacións e a explicación do forasteiro: facía reloxos por encarga, de calquera material, forma ou cor solicitados; poderían adiantar ou atrasar ó gusto do cliente, e mesmo marcar hora exacta; a un prezo razoable e con garantía vitalicia.

Estendeuse a súa fama por toda a comarca. O lugar pasou de ser aldea ignorada a destino turístico.

Os anos foron deixando pegada en todo o mundo. Menos no reloxeiro, que seguía lucindo o mesmo aspecto do primeiro día. Cando alguén, abraiado, eloxiaba esa aparencia de mozo, el sorría malicioso tentando o seu reloxo particular oculto baixo a roupa, sempre parado. 

Imaxe procedente de internet

Nadie sabe de dónde vino. Llegó una tarde cualquiera a la taberna del pueblo. Buscaba algún local disponible para él y su taller de relojería. Le ofrecieron el del boticario, fallecido meses atrás sin descendencia.

Una semana después, ya había instalado el negocio en la farmacia y convertido la rebotica en vivienda unipersonal. Cambió el rótulo viejo por RELOJES A MEDIDA. Luego le pidió al tabernero que corriera la voz: un primer arreglo gratis. Esta oferta y la curiosidad provocada por el nuevo letrero resultaron efectivas; quien no disponía de reloj defectuoso lo consiguió prestado.

Quedaron satisfechos con las reparaciones y la explicación del forastero: hacía relojes por encargo, de cualquier material, forma o color solicitados; podrían adelantar o atrasar al gusto del cliente, e incluso marcar hora exacta; a un precio razonable y con garantía vitalicia.

Se extendió su fama por toda la comarca. El lugar pasó de ser aldea ignorada a destino turístico.

Los años fueron dejando huella en todo el mundo. Menos en el relojero, que seguía luciendo el mismo aspecto del primer día. Cuando alguien, asombrado, elogiaba tan joven apariencia, él sonreía malicioso tentando su reloj particular oculto bajo la ropa, siempre parado.

 

21 jul 2024

O CASTIGO / EL CASTIGO


Confeseille a meu pai o que fixera porque mamá me obrigou. Despois acachoupeime e protexín a cabeza coas mans, esperando unha resposta violenta. Milagrosamente, pasaba o tempo e non ocorría nada. Cando, por fin, me atrevín a abrir os ollos, non vin a papá, estaba eu só no faiado. Agacharíase para darme un susto...? Busqueino detrás de cada traste, con moito medo e cautela. Anoitecía. Notei que se me escapaba o mexo outra vez. Corrín cara á porta. Xusto cando agarrei o manubrio, alguén pechou  por fóra.



Imaxe procedente de internet

Le confesé a mi padre lo que había hecho porque mamá me obligó. Luego me agazapé y protegí la cabeza con las manos, esperando una respuesta violenta. Milagrosamente, pasaba el tiempo y no ocurría nada. Cuando, por fin, me atreví a abrir los ojos, no vi a papá, estaba yo solo en el desván. ¿Se habría escondido para darme un susto...? Lo busqué detrás de cada trasto, con mucho miedo y cautela. Anochecía. Noté que se me escapaba el pis otra vez. Corrí hacia la puerta. Justo cuando agarré la manilla, alguien cerró con llave por fuera.


                        Publicado no libro: Aí están... las puertas de Boal   /    Ei tán... as portas de Boal                               Autoras: Begoña Martín Acero e Edita Nogueira Tallón


15 jul 2024

MAR DE AMORES


Asómase soa polo zapón para ver amencer. Despois, escoita enfeitizada ó seu esposo asubiando, de puro gusto, o bolero dos dous, mentres arrastra as redes ateigadas de peixes agonizantes; e comerán xuntos o guiso que ela mesma preparará a bordo coma sempre, antes de regresar ó porto onde os agarda, impaciente, o seu neno. Ese que xa non o é desde hai tempo, o que viu morrer de pena a un pai rudo, incapaz de soportar a cegueira repentina da súa muller. O mesmo fillo que agora saca a pasear a nai no vello barco de pesca para que a emoción dos recordos lle ilumíne o rostro apagado.



Imaxe procedente de internet
                                         

Se asoma sola por la escotilla para ver amanecer. Luego, escucha embelesada a su esposo silbando, de puro gusto, el bolero de los dos, mientras arrastra las redes colmadas de peces agonizantes; y comerán juntos el guiso que ella misma preparará a bordo como siempre, antes de regresar a puerto donde los espera, impaciente, su niño. Ese que ya no lo es desde hace tiempo, el que vio morir de pena a un padre rudo, incapaz de soportar la ceguera repentina de su mujer. El mismo hijo que ahora saca a pasear a la madre en el viejo barco de pesca para que la emoción de los recuerdos le ilumine el rostro apagado.



15 jun 2024

EN ÓRBITA

 

Imaxe procedente de internet

Entrou onte. Non consegue saír da rotonda.

 


Entró ayer. No consigue salir de la rotonda.



13 jun 2024

DESATINO / DISLATE


Estivo anos aforrando para viaxar en business, coma os artistas.

Por cortesía de Iberia, acomodárono en primeira clase. Malpensado e resentido, atacou ó comandante con agresividade desmedida.

Imaxe procedente de internet
Buscan a caixa negra.






Estuvo años ahorrando para viajar en business, como los artistas.

Por cortesía de Iberia, lo acomodaron en primera clase. Receloso y contrariado, atacó al comandante con agresividad desmedida.

Buscan la caja negra.

 

20 abr 2024

A GALOPE

 

Alcanzou o futuro derriba do cabalo máis veloz. Fuxía do pasado. Tan rápido foi, que atravesou o presente sen darse conta. Arrepentido, non fai máis ca dar pasos cara atrás en busca do agora perdido.


Imaxe procedente de internet

Alcanzó el futuro a lomos del caballo más veloz. Escapaba del pasado. Tan rápido fue, que atravesó el presente sin darse cuenta. Arrepentido, no hace más que dar pasos hacia atrás en busca del ahora perdido.



8 mar 2024

MEDIDAS DRÁSTICAS

 

Imaxe procedente de internet

Implantoulle un microchip para tela controlada en todo momento. Só regresaba á casa se recibía  no seu receptor as coordenadas dos fogóns. Cando ela descubriu a estrataxema, decidiu non volver entrar na cociña: prefire morrer de fame ca de noxo.

 


Le implantó un microchip para tenerla controlada en todo momento. Solo regresaba a casa si recibía  en su receptor las coordenadas de los fogones. Cuando ella descubrió la estratagema, decidió no volver a entrar en la cocina: prefiere morir de hambre que de asco.


29 ene 2024

O PENAS / EL PENAS

 

Román Pena Ríos é triste de nacemento. A súa nai xura que, en vez de patadas, daba suspiros; que saíu cos olliños inchados de tanto chorar dentro do útero. Desde a época escolar, soporta con resignación o alcume correspondente, resultado obvio ó  sumar apelido paterno máis aspecto aflixido. Felizmente, pronto saca rendemento á desgraza conxénita e ó alcuño adquirido, transformando este en pseudónimo literario: sen ilusión por xogar ou divertirse, a forza de ler, convértese no escritor novel mellor valorado polos editores. Os seus textos abarcan todos os xéneros, desde poesía sentimental ata traxedia, sempre coa amargura de materia prima. Pero certa mañá marzal do 2020, sen vir a conto, levántase cantaruxando unha melodía alegre. A partir de entón, non deixa de cantar e sorrir; apenas logra descansar tres ou catro horas diarias. Como está irrecoñecible debido á transfiguración sufrida, xa ninguén o alcuma. O grave é que non consegue escribir nin unha liña. Aburado polas presións editoriais, busca axuda terapéutica. O psiquiatra dálle esperanzas de melloría porque observa en Román unha nostalxia incipiente cara á súa antiga tristeza. Para conseguir a recuperación total, deberán reforzar ese sentimento.

Imaxe procedente de internet
 


Román Pena Ríos es triste de nacimiento. Su madre jura que, en vez de patadas, daba suspiros; que salió con los ojitos hinchados de tanto llorar dentro del útero. Desde la época escolar, sobrelleva con resignación el mote correspondiente, resultado obvio al sumar apellido paterno más aspecto afligido. Felizmente, pronto saca rendimiento a la desgracia congénita y al apodo adquirido, transformando este en seudónimo literario: sin ilusión por jugar o divertirse, a fuerza de leer, se convierte en el escritor novel mejor valorado por los editores. Sus textos abarcan todos los géneros, desde poesía sentimental hasta tragedia, siempre con la amargura de materia prima. Pero cierta mañana marzal del 2020, sin venir a cuento, se levanta tarareando una melodía alegre. A partir de entonces, no deja de cantar y sonreír; apenas logra descansar tres o cuatro horas diarias. Como está irreconocible debido a la transfiguración sufrida, ya nadie lo moteja. Lo grave es que no consigue escribir ni una línea. Acuciado por las presiones editoriales, busca ayuda terapéutica. El psiquiatra le da esperanzas de mejoría porque observa en Román una nostalgia incipiente hacia su antigua tristeza. Para conseguir la recuperación total, deberán reforzar ese sentimiento.


20 dic 2023

AS DESCOÑECIDAS PRETENSIÓNS DUNHA MOMIA VULGAR /// LAS DESCONOCIDAS PRETENSIONES DE UNA MOMIA VULGAR


Estaba empeñado en pasar á historia. Non coma Fraga, coa faraónica Cidade da Cultura inconclusa; quería facelo ó grande, igual ca un descubridor científico. O complicado era dar co asunto oportuno, e máis vivindo nunha época na que xa todo está inventado. 

Durante anos, cada mañá descartaba o que ideara a véspera. Ata que o visitou a inspiración nunha noite de insomnio: crearía unha arte nova; unha na que puidesen expresarse tódolos artistas frustrados, aquelas persoas que aseguraban levar un Dalí ou un Neruda dentro, por exemplo, e que non eran capaces de expulsalo. 

E empezou a deseñar o seu proxecto. Primeiro, empregando para a causa tódalas horas de lecer, incluídas as vacacións; despois, vendo que o tempo se lle botaba enriba, solicitando a redución de xornada, pero terminou abandonando o traballo para dedicarlle o día enteiro. Aínda así, parecíalle que non avanzaba o suficiente e viuse obrigado a roubarlle horas ó sono. Confundía o ocaso co albor, e mesmo deixou de comer. 

Cando os veciños levaban meses sen velo, deron parte ás autoridades. Atopárono momificado entre montañas de estraños bosquexos que ninguén soubo descifrar.

Imaxe procedente de internet
Estaba empeñado en pasar a la historia. No como Fraga, con la faraónica Ciudad de la Cultura inconclusa; quería hacerlo a lo grande, igual que un descubridor científico. Lo complicado era dar con el asunto oportuno, y más viviendo en una época en la que ya todo está inventado. 

Durante años, cada mañana descartaba lo que había ideado la víspera. Hasta que una noche de insomnio, lo visitó la inspiración: crearía un arte nuevo; uno en el que pudieran expresarse todos los artistas frustrados, aquellas personas que aseguraban llevar un Dalí o un Neruda dentro, por ejemplo, y que no eran capaces de expulsarlo. 

Y empezó a diseñar su proyecto. Primero, empleando para la causa todas las horas de ocio, incluidas las vacaciones; después, viendo que el tiempo se le echaba encima, solicitando la reducción de jornada, pero terminó abandonando el trabajo para dedicarle el día entero. Aún así, le parecía que no avanzaba lo suficiente y se vio obligado a robarle horas al sueño. Confundía el ocaso con el alba, e incluso dejó de comer. 

Cuando los vecinos llevaban meses sin verlo, dieron parte a las autoridades. Lo encontraron momificado entre montañas de extraños bosquejos que nadie supo descifrar.


25 nov 2023

SUFOCACIÓNS / SOFOCOS

 

Cartóns. Xaneiro. Sigo tendo frío. Vaia merda de menopausa!

(Imaxe procedente de internet)
 

Cartones. Enero. Sigo teniendo frío. ¡Vaya mierda de menopausia!


20 nov 2023

EXECUCIÓN EN DIFERIDO / EJECUCIÓN EN DIFERIDO

 

(Imaxe procedente de internet)


Leva unha semana sen saír por chegar borracha de madrugada. E agora retíralle o móbil porque enviou unhas fotos espida. Súa nai vaillas pagar! Antes de que lle quite o ordenador tamén, pensa colgala nunha páxina de contactos. Xa se encargará seu pai do traballo sucio.

 

Lleva una semana sin salir por haber llegado borracha de madrugada. Y ahora le retira el móvil porque envió unas fotos desnuda. ¡Su madre se las pagará! Antes de que le quite el ordenador también, la va a colgar en una página de contactos. Ya se encargará su padre del trabajo sucio.

 

26 ago 2023

CRIATURIÑA / CRIATURITA


(Imaxe procedente de internet)

Devecía polos seus ollos, pero non atopou un lapis afiado para picarllos. Contrariado, arrincoulle o cabelo; esfarrapou a súa roupa; conseguiu dislocarlle un brazo… Despois lanzouna ó lixo. Iso si, o neno preguntou primeiro á nai cal era o caldeiro das bonecas rotas.




Se moría por sus ojos, pero no encontró un lápiz afilado para pinchárselos. Contrariado, le arrancó el cabello; hizo trizas su ropa; consiguió dislocarle un brazo… Luego la arrojó a la basura. Eso sí, el niño preguntó primero a la madre cuál era el cubo de las muñecas rotas.



19 ago 2023

A DEFENSA / LA DEFENSA

 

Non podía deixar de chorar. O xuíz suplicáballe que se calmase, pero era inútil. A fiscal detallara o horror dos feitos; o letrado da acusación relataba os episodios máis escabrosos do infanticidio. A acusada confesa seguía salaiando mentres miraba de esguello ó seu avogado, en espera de que este lle dese a orde de desmaiarse.


(Imaxe procedente de internet)


No podía dejar de llorar. El juez le suplicaba que se calmase, pero era inútil. La fiscal había detallado el horror de los hechos; el letrado de la acusación relataba los episodios más escabrosos del infanticidio. La acusada confesa seguía sollozando mientras miraba de reojo a su abogado, en espera de que este le ordenara desmayarse.


15 ago 2023

DEDICATORIA


Ó meu esposo, porque sen el todo sería diferente. 

Ós meus veciños, por mirar sempre cara ó outro lado.

Ós fillos que nunca tiven, grazas a Deus. 

Ós meus pais, porque me fixeron o favor de irse antes para que puidese suicidarme sen remordementos.


(Imaxe procedente de internet)


A mi esposo, porque sin él todo habría sido diferente. 

A mis vecinos, por mirar siempre hacia otro lado. 

A los hijos que nunca tuve, gracias a Dios. 

A mis padres, por haberme hecho el favor de irse antes para que pudiera suicidarme sin remordimientos.




31 jul 2023

TRÁNSITO


Imaxe procedente de internet


Ó final do andadeiro escuro, destacaba unha porta iluminada. Non puido evitalo: dirixiuse a ela e traspasouna sen abrila. Alén non había nada.




Al final del pasillo oscuro, destacaba una puerta iluminada. No pudo evitarlo: se dirigió a ella y la traspasó sin abrirla. Más allá no había nada.


11 jul 2023

ANTES MORTA CA SEN VIDA / ANTES MUERTA QUE SIN VIDA

 

"Mujer en el balcón" (Rosa Saavedra)


Aburrida de aburrirse e non ter a quen contarllo, toma unha drástica decisión: converterse en titular dos informativos. Ordena o piso, dúchase, viste o traxe novo e despídese dos peluches lonxevos e do consolador en desuso, os seus mellores amigos. Sae ó balcón. Cerra a porta vidreira cun golpe preciso. Usa enxeño e gran esforzo para empolicarse na varanda. Está a piques de realizar o acto máis importante da súa vida. Treme de emoción. Xusto cando se vai lanzar, lembra que non sacou a roupa da lavadora. Retrocede, pero o peche de seguridade, que tiña a función de evitar o acceso a intrusos desde o exterior, impídelle entrar na casa. Ese contratempo desaléntaa. Empeza a dubidar. Reconsidera o asunto. Mira ó redor. Hai varias plantas ben coidadas, algunha mesmo ten flores. Sempre quixo facerse vegana, aínda que lle faltou valor. Esta é a ocasión perfecta. Alimentarase de follas e pétalos mentres non veñan rescatala; espera que tarden moitos días en descubrila para que a súa imaxe desmellorada cause impresión. Tódolos programas falarán dela. Pensa narrar unha historia inaudita. Escoitarana pasmados. Será feliz por fin.

 


Aburrida de aburrirse y no tener a quien contárselo, toma una drástica decisión: convertirse en titular de los informativos. Ordena el piso, se ducha, viste el traje nuevo y se despide de los peluches longevos y del consolador en desuso, sus mejores amigos. Sale al balcón. Cierra la puerta vidriera con un golpe preciso. Usa ingenio y gran esfuerzo para encaramarse a la barandilla. Está a punto de realizar el acto más importante en su vida. Tiembla de emoción. Justo cuando va a lanzarse, recuerda que no ha sacado la ropa de la lavadora. Retrocede, pero el cierre de seguridad, cuya función era evitar el acceso a intrusos desde el exterior, le impide entrar en casa. Ese contratiempo la desalienta. Empieza a dudar. Reconsidera el asunto. Mira alrededor. Hay varias plantas bien cuidadas, alguna incluso tiene flores. Siempre quiso hacerse vegana, aunque le faltó valor. Esta es la ocasión perfecta. Se alimentará de hojas y pétalos mientras no vengan a rescatarla; espera que tarden muchos días en descubrirla para que su imagen desmejorada cause impresión. Todos los programas hablarán de ella. Piensa narrar una historia inaudita. La escucharán boquiabiertos. Será feliz por fin.


30 jun 2023

IRRECOÑECIBLE / IRRECONOCIBLE


Precisaba afastarse do último desastre electoral e do acoso mediático. Aproveitou o tráfico da primeira ponte festiva para camuflarse nun vehículo alugado. Fuxía a ningures perseguindo o amparo do anonimato.

Esta vez, tivo sorte: o accidente foi tan brutal que non houbo maneira de identificalo.

 

Imaxe procedente de internet

Necesitaba alejarse del último batacazo electoral y el acoso mediático. Aprovechó el tráfico del primer puente festivo para camuflarse en un vehículo alquilado. Huía a ninguna parte persiguiendo el amparo del anonimato.

Esta vez, tuvo suerte: el accidente fue tan brutal que no hubo manera de identificarlo.


17 jun 2023

EDITIÑO 14


           Non terá que baixar Deus         

   a borrarnos do mapa,  

nin subirá Satanás

  armado de tirria e lume.

Non. Un virus

  ha de ser suficiente.



Imaxe procedente de internet

No tendrá que bajar Dios                      

a borrarnos del mapa,

ni subirá Satanás 

armado de tirria y fuego.

No. Un virus

ha de ser suficiente.




14 jun 2023

LÚCIDO

 

Imaxe procedente de internet


Cada vez que se acende unha luz no seu cerebro, as sombras atorméntano. Por iso decidiu apagarse para sempre.

 



Cada vez que se enciende una luz en su cerebro, las sombras lo atormentan. Por eso ha decidido apagarse para siempre.

 

11 jun 2023

MIRÓN / VOYERISTA

 

A calor de agosto aliouse coas sufocacións menopáusicas para facerlle a vida imposible. Pasa as noites deambulando pola súa casa en busca do recuncho máis fresco; poucas veces logra durmir antes do albor. A falta de descanso agreoulle tanto o carácter que a veciñanza apenas a saúda. 

Pero atopou solución: á hora da sesta, segura de que ninguén se decata, baixa ata a beira do río. Alí, case espida e tombada á sombra, consegue unhas felices horas de sono profundo.

Está satisfeita porque só pasaron catro días e o veciño da porta xa lle sorrí.

 


El calor de agosto se alió con los sofocos menopáusicos para hacerle la vida imposible. Pasa las noches deambulando por su casa en busca del rincón más fresco; pocas veces logra dormir antes del alba. La falta de descanso le agrió tanto el carácter que el vecindario apenas la saluda. 

Pero ha encontrado solución: a la hora de la siesta, segura de que nadie se entera, baja hasta la orilla del río. Allí, casi desnuda y tumbada a la sombra, consigue unas felices horas de sueño profundo.

Está satisfecha porque solo han pasado cuatro días y el vecino de al lado ya le sonríe.



4 jun 2023

REALITY

 

Imaxe procedente de internet

Perde dous puntos de audiencia. Deberán matar máis concursantes.

  


Pierde dos puntos de audiencia. Deberán matar más concursantes.


31 may 2023

RECURSOS TEÑO / RECURSOS TENGO

 

Non me arrastra a necesidade de coñecer mundos exóticos, a emoción aventureira ou a ansia obsesiva por desconectar da rutina; nin sequera me ilusiona a envexa que lles produza ós veciños. Rotundamente, odio viaxar. Semanas antes, o meu sobrepeso increméntase sen control posible, debido ó estrés que os preparativos ocasionan. Só unha cousa satisfactoria atopo ó ausentarme: volver.

Ata o de agora, funme escapulindo sempre que puiden: os nenos pequenos, o marido enfermo, a estreiteza económica… Pero desde que vivo soa e as ofertas do Inserso son tentadoras, non consigo zafarme do acoso social e familiar, tanto que me vin obrigada a engraxar as neuronas para idear un plan.

No faiado, teño sempre disposta unha maleta chea de farrapos. Dous ou tres veces ó ano, navego por internet (os cursos de informática deron os seus froitos) e adquiro todo o necesario: información turística, fotografías e souvenirs. Deseguido comunico ós fillos que marcho, pero péchome na casa. Días despois, avísoos para que  me vaian recoller a calquera estación ou aeroporto, onde, previamente, cheguei en taxi desde o meu domicilio, sempre de noite. Reparto tantos bicos como agasallos e… ata a próxima.

 

 

Imaxe procedente de internet

No me arrastra la necesidad de conocer mundos exóticos, la emoción aventurera o el ansia obsesiva por desconectar de la rutina; ni siquiera me ilusiona la envidia que les produzca a los vecinos. Rotundamente, odio viajar. Semanas antes, mi sobrepeso se incrementa sin control posible, debido al estrés que los preparativos ocasionan. Solo una cosa satisfactoria hallo al ausentarme: volver.

Hasta ahora, me fui escabullendo siempre que pude: los niños pequeños, el marido enfermo, la estrechez económica… Pero desde que vivo sola y las ofertas del Imserso son tentadoras, no consigo zafarme del acoso social y familiar, tanto que me he visto obligada a engrasar las neuronas para idear un plan.

En el trastero, tengo siempre dispuesta una maleta llena de harapos. Dos o tres veces al año, navego por internet (los cursillos de informática dieron sus frutos) y adquiero todo lo necesario: información turística, fotografías y souvenirs. Luego comunico a los hijos que marcho, pero me encierro en casa a cal y canto. Días después, los aviso para que  vayan a recogerme a cualquier estación o aeropuerto, a donde, previamente, he llegado en taxi desde mi domicilio, siempre de noche. Reparto tantos besos como regalos y… hasta la próxima.


31 ene 2023

EDITIÑO 13

 

A pena volveuse crónica

pingando sen parar

sempre polo mesmo sitio.

Pero agora só supura

letras rancias.

Non saen as palabras.

(Imaxe procedente de internet)



La pena se volvió crónica

brotando sin parar

siempre por el mismo sitio.

Pero ya solo supura

letras rancias.

No salen las palabras.



1 ene 2023

DESFEITA /DESASTRE

  

(Imaxe procedente de internet)

Miro o belén

con figuriñas rotas.

Despois suspiro.




Miro el belén

con figuritas rotas.

Después suspiro.



18 dic 2022

VÍSCERAS




O guiso ole ben, pero a nena está entretida buscando o seu gatiño e non quere comer. A nai insiste: non pode ir para a cama morta de frío e co estómago baleiro. O micho segue sen aparecer.

 


El guiso huele bien, pero la niña está entretenida buscando a su gatito y no quiere comer. La madre insiste: no puede irse a la cama muerta de frío y con el estómago vacío. El minino sigue sin aparecer.



9 dic 2022

MENÚ NAVIDEÑO / MENÚ DO NADAL

  

(Imaxe procedente de internet)


Este ano, conseguirei despexar a casa en poucas horas. Será sinxelo, pero contundente: ovos á salmonela.

  


Este año, conseguiré despejar la casa en pocas horas. Será sencillo, pero contundente: huevos a la salmonela.