POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

25 oct 2024

MORRIÑA

 

Coñezo os síntomas: mirada nun punto fixo, xesto de medio sorriso, ollos húmidos, atención dispersa... Aínda que a miña nai estea a gusto vivindo comigo, sei que non pode evitar rememorar con tristeza e felicidade simultáneas os momentos ditosos da súa existencia anterior. Cando isto ocorre, debo apartarme, deixarlle o seu espazo, procurar que ese encontro agridoce co pasado sexa o máis privado e reconfortante posible. Pero, desde hai uns meses, substituíu pouco a pouco esa actitude melancólica por comportamentos esporádicos estraños. Ata hoxe. Todo volve á normalidade, deduzo erroneamente. Entón, animosa, atrévome a preguntarlle en que cavila. Espero unha evasiva ou un silencio; e pola contra, contesta tranquila que pensa nos seus netiños porque xa lle tarda volver a velos. Saio correndo para ocultar as miñas bágoas. Eu non teño fillos nin sobriños. 

"Anciana". Cadro procedente de internet.


Conozco los síntomas: mirada en un punto fijo, mueca de media sonrisa, ojos húmedos, atención dispersa... Aunque mi madre esté a gusto viviendo conmigo, sé que no puede evitar rememorar con tristeza y felicidad simultáneas los momentos dichosos de su existencia anterior. Cuando esto ocurre, debo apartarme, dejarle su espacio, procurar que ese encuentro agridulce con el pasado sea lo más privado y reconfortante posible. Pero, desde hace unos meses, ha sustituido poco a poco esa actitud melancólica por comportamientos esporádicos extraños. Hasta hoy. Todo vuelve a la normalidad, deduzco erróneamente. Entonces, animosa, me atrevo a preguntarle en qué cavila. Espero una evasiva o un silencio; sin embargo, contesta tranquila que piensa en sus nietecitos porque ya le tarda volver a verlos. Salgo corriendo para ocultar mis lágrimas. Yo no tengo hijos ni sobrinos. 


22 oct 2024

INDEPENDENCIA UNILATERAL APRAZADA / INDEPENDENCIA UNILATERAL APLAZADA

 

Imaxe procedente de internet


Todo listo: maletas pechadas, nota de despedida, fotos comúns no váter… Merda, a bogada sen facer!

 

 

Todo listo: maletas cerradas, nota de despedida, fotos comunes en el váter… ¡Mierda, la colada sin hacer!


20 oct 2024

ESTA NOITE NON DURMO / ESTA NOCHE NO DUERMO

 

Imaxe de internet (editada)

Hai varias noites que soño coa mesma historia absurda: atópome diante dunha longa barra de cafetería ateigada de persoas grises, anódinas, sen rostros significativos. Un arlequín destaca entre elas, pegado a min, sempre rozando lixeiramente o meu brazo esquerdo; mira indiferente cara ó outro lado, impedíndome ver a súa cara, que imaxino pintada de pallaso. Desprende un aroma intenso; resúltame familiar, pero non logro identificalo. A sensación frustrante de non poder recoñecelo ou miralo ós ollos incomódame excesivamente, e intento chamar a súa atención facendo ruído coa miña cunca de café. Xusto nese momento, esperto, desacougada. Tardo horas en poder esquecer a imaxe, potente, aínda que en branco e negro. Non me apetece contarllo a ninguén, nin ó marido.

Hoxe, a carón do meu pixama debaixo da almofada, atopei un traxe de rombos con gorro a xogo que nunca antes vira na casa. Conseguiu quitarme a respiración. E o sono.


Hace varias noches que sueño con la misma historia absurda: me encuentro ante una larga barra de cafetería atestada de personas grises, anodinas, sin rostros significativos. Un arlequín destaca entre ellas, pegado a mí, siempre rozando ligeramente mi brazo izquierdo; mira indiferente hacia el otro lado, impidiéndome ver su cara, que imagino pintada de payaso. Desprende un aroma intenso; me resulta familiar, pero no logro identificarlo. La sensación frustrante de no poder reconocerlo o mirarlo a los ojos me incomoda sobremanera, e intento llamar su atención haciendo ruido con mi taza de café. Justo en ese momento, me despierto, desasosegada. Tardo horas en poder olvidar la imagen, potente, aunque en blanco y negro. No me apetece contárselo a nadie, ni al marido.

Hoy, junto a mi pijama bajo la almohada, encontré un traje de rombos con gorro a juego que nunca antes había visto en casa. Ha conseguido quitarme la respiración. Y el sueño.


19 oct 2024

EMPRENDEDORA


Imaxe procedente de internet


Comprou un libro                                    e despois leu trescentos.                            Boa inversión.    



                                                                                                                                                                                                                          

 Compró un libro,                                                                                    después leyó trescientos.                                                                              Buena inversión.                                                                                                                                            

17 oct 2024

ESFUMADO


O meu fillo sempre tarda en saír do baño, pero o desta mañá foi esaxerado. Había xa dúas horas que a auga non soaba; petei con urxencia na porta pechada, berrei, proferín ameazas... Despois de aliviar a vexiga de maneira pouco ortodoxa, recorrín ó 112. Deseguida invadiron a miña casa profesionais varios. A policía científica aínda segue aquí. Só me dixeron que non entenden nada. O único rastro que queda del son unhas salpicaduras de sangue no biombo de vidro. Como o cuarto non ten xanela nin trapela algunha, terase licuado ou desintegrado. Non me deixan pasar para limpar a ducha; se esas manchas secan, despois serán moi difíciles de quitar.



Imaxe procedente de internet (editada)
Mi hijo siempre tarda en salir del baño, pero lo de esta mañana fue exagerado. Hacía ya dos horas que el agua no sonaba; golpeé con urgencia la puerta atrancada, chillé, proferí amenazas... Después de aliviar la vejiga de manera poco ortodoxa, recurrí al 112. Enseguida invadieron mi casa profesionales varios. La policía científica todavía sigue aquí. Solo me han dicho que no entienden nada. El único rastro que queda de él son unas salpicaduras de sangre en la mampara de vidrio. Puesto que el cuarto no tiene ventana ni trampilla alguna, tendrá que haberse licuado o desintegrado. No me dejan pasar a limpiar la ducha; si esas manchas secan, luego serán muy difíciles de quitar.

15 oct 2024

AFUNDIDO / HUNDIDO

 

Imaxe procedente de internet

Pensou que introducíndose na cuba afogaría as penas definitivamente. Estas sobreviviron agarrándose á súa familia. El pesaba de máis.




Pensó que introduciéndose en la cuba ahogaría las penas definitivamente. Estas sobrevivieron agarrándose a su familia. Él pesaba demasiado.


9 oct 2024

ESTREA PROVIDENCIAL / ESTRENO PROVIDENCIAL

 

Carmiña e seus irmáns medraron preto dun río que imprimía néboas nos ósos e dita estival na alma. Ás veces, nas xornadas calorosas, despois de colaborar en tarefas agrícolas, conseguían permiso paternal para achegarse á corrente mentres súa nai facía o xantar. Coa complicidade da criada acompañante, atravesaban milleirais coma furtivos, ata alcanzar o recanto fluvial secreto onde podían chapuzar canda ela en roupa interior. Sen praia, aquelas bañaduras semellaban a felicidade absoluta. Deixaron de batuxar ás agachadas o día que estrearon traxe de baño, obsequio dun familiar emigrado. Nesa mesma data, un veciño abandonou a pesca.








Carmiña y sus hermanos crecieron cerca de un río que imprimía nieblas en los huesos y dicha estival en el alma. A veces, en las jornadas calurosas, después de colaborar en tareas agrícolas, conseguían permiso paterno para acercarse a la corriente mientras su madre hacía el almuerzo. Con la complicidad de la criada acompañante, atravesaban maizales como furtivos, hasta alcanzar el recanto fluvial secreto donde podían chapotear con ella en ropa interior. Sin playa, aquellos baños parecían la felicidad absoluta. Dejaron de remojarse a escondidas el día que estrenaron traje de baño, obsequio de un familiar emigrado. En esa misma fecha, un vecino abandonó la pesca.


8 oct 2024

PEIXE / PÁJARO

 

Imaxe procedente de internet


Cando chega á casa da súa avoa, a quen visita ultimamente con moita frecuencia, sae lume polo balcón. Sen dubidalo, empápase nunha fonte próxima e entra veloz á vivenda desoíndo os berros que tentan disuadilo. Regresa pronto ó exterior algo ferido e mareado. Rexeita calquera axuda. Estalan máis cristais. Outra ventá cospe cara ó ceo labaradas xigantes. Acoden os bombeiros por fin. Aproveita o barullo para levantar o voo e desaparecer. As queimaduras laian, pero segue aguantando unha man no peto sen soltar o que esconde. Sorrí. Nada poden facer pola anciá.

 


Cuando llega a casa de su abuela, a quien visita últimamente con mucha frecuencia, sale fuego por el balcón. Sin dudarlo, se empapa en una fuente próxima y entra veloz a la vivienda desoyendo los gritos que intentan disuadirlo. Regresa pronto al exterior algo herido y mareado. Rechaza cualquier ayuda. Estallan más cristales. Otra ventana escupe al cielo llamaradas gigantes. Acuden los bomberos por fin. Aprovecha el barullo para levantar el vuelo y desaparecer. Las quemaduras escuecen, pero sigue aguantando una mano en el bolsillo sin soltar lo que esconde. Sonríe. Nada pueden hacer por la anciana.

21 sept 2024

ALEGRÍA INFINITA

A moza levaba varios meses en estado vexetativo, á espera do seu destino. Cando este chegou inclemente, foi recibido ós pés da cama por unha nai infatigable e serena; o seu rostro reflectía algo parecido á felicidade absoluta, difícil de comprender. Pasados uns días de ineludibles pésames, agradeceu interiormente á amante secreta do seu esposo que a eximise de obrigacións extra e, decidida, dispúxoo todo segundo tiña planeado: aproveitando unha escapada furtiva do marido, chamou ás súas amigas para saciarse de abrazos e aloumiños antes de emprender, a soas, a viaxe que a levaría ó reencontro coa súa amada filla.

Imaxe procedente de internet






La joven llevaba varios meses en estado vegetativo, a la espera de su destino. Cuando este llegó inclemente, fue recibido a los pies de la cama por una madre infatigable y serena, cuyo rostro reflejaba algo parecido a la felicidad absoluta, difícil de comprender. Pasados unos días de ineludibles pésames, agradeció interiormente a la amante secreta de su esposo que la eximiera de obligaciones extra y, decidida, lo dispuso todo según tenía planeado: aprovechando una escapada furtiva del marido, llamó a sus amigas para saciarse de abrazos y mimos antes de emprender, a solas, el viaje que la llevaría al reencuentro con su amada hija.


15 sept 2024

QUINCE ABRÍS / QUINCE ABRILES


Vaia domingo leva: todo o día agradecendo felicitacións ridículas nas redes sociais e por whatsapp. En ningún aniversario anterior recibira tantas. Pero a máis importante non chega. Nin ela nin el; porque lle valería perfectamente un bico en persoa... Ás agachadas, claro, que ninguén sabe o seu. Por iso non para de facer viaxes ó balcón, coa esperanza de velo aparecer pola beirarrúa. Seus pais empezan a desconfiar e resúltalle moi complicado seguir inventando escusas. Acórdase de Julieta: que sorte tiña a tipa, a ela non a facían esperar tanto! Decide que xa está ben de facer o ridículo; asomarase por última vez. E velaí vén o mozo, rodeado dun grupo de músicos, cun ramallete de flores nunha man e unha caixiña na outra.

Romeo, que fas?!!

Romeo? Estás ben, bonita?

Nin ben nin mal: desaparece como unha exhalación, morta de vergonza. Encerrada no seu cuarto, chora o que non está escrito. E perde as cántigas desafinadas da tuna improvisada, o anel de bixutería e unhas fermosas margaridas silvestres.


Imaxe procedente de internet

Menudo domingo lleva: todo el día agradeciendo felicitaciones cursis en las redes sociales y por whatsapp. En ningún cumpleaños anterior había recibido tantas. Pero la más importante no llega. Ni ella ni él; porque le valdría perfectamente un beso en persona... A escondidas, claro, que nadie sabe lo suyo. Por eso no para de hacer viajes al balcón, con la esperanza de verlo aparecer por la acera. Sus padres empiezan a mosquearse y le resulta muy complicado seguir inventando excusas. Se acuerda de Julieta: ¡qué suerte tenía la tía, a ella no la hacían esperar tanto! Decide que ya está bien de hacer el ridículo; se asomará por última vez. Y hete ahí que aparece el mozo, rodeado de un grupo de músicos, con un ramillete de flores en una mano y una cajita en la otra.

¡Romeo, ¿qué haces?!

¿Romeo? ¿Estás bien, preciosa?

Ni bien ni mal: desaparece como una exhalación, muerta de vergüenza. Encerrada en su cuarto, llora lo que no está escrito. Y se pierde los cánticos desafinados de la tuna improvisada, el anillo de bisutería y unas preciosas margaritas silvestres.



14 sept 2024

CI

 

Imaxe procedente de internet

Os resultados do profesorado foron catastróficos. Aplicáranlles, por orde ministerial, os tests psicométricos deseñados para os seus alumnos.

 


Los resultados del profesorado fueron catastróficos. Les habían aplicado, por orden ministerial, los test psicométricos diseñados para sus alumnos.

 

7 sept 2024

INTENTO

 recitado

 Esperto en modo poeta.                                                                                                                       Desexo almorzar con zume de palabras pretensiosas.                                                                          Hai que escolmalas primeiro para despois espremelas.            

As doces, unhas poucas,                                                                                                                repugnan.                                                                                                                                                       As outras, case todas,                                                                                                                          irritan.                                   

Cando pretendo tragalas,                                                                                                                      fanme vomitar en seco con estómago baleiro,                                                                             deixando doída a gorxa e na boca sabor a fel.                           

Debo esquecerme delas.                                                                                                                    Desisto.                                                                                                                                                    Leite e pan coma sempre.                                                                                                                  Recúo.   

   

Imaxe procedente de internet

Tócame reflexionar.            

Estou facendo algo? Cero.

Pero eu escribo! Parvadas.

Menos mal, teño eximente:

devezo por ser poeta. 

 


Despierto en modo poeta.                                                                                                                     Quiero desayunar zumo de palabras pretenciosas.                                                                                Hay que elegirlas primero para después exprimirlas.               

Las dulces, unas pocas,                                                                                                                               repugnan.                                                                                                                                                        Las otras, casi todas,                                                                                                                                     irritan.                   

Cuando pretendo tragarlas,                                                                                                                         me hacen vomitar en seco con estómago vacío,                                                                               queda herida la garganta y en la boca sabor a hiel.                   

Debo olvidarme de ellas.                                                                                                                   Desisto.                                                                                                                                                      Leche y pan como siempre.                                                                                                                    Reculo.         

                        

       Me toca reflexionar.            

 ¿Estoy haciendo algo? Cero.

¡Pero yo escribo! Bobadas.

Menos mal, tengo eximente:

 suspiro por ser poeta. 


 

30 ago 2024

A GRANDES MALES...


Non soporta multitudes, entendendo como tales tres persoas. En cambio, odia a soidade. Por iso tivo sempre can. Pero había que sacalo a pasear e, claro, achegábanse os nenos para acariñalo, os donos doutras mascotas para charlar das súas cousas... Insufrible. Cambiouno por un papagaio paroleiro. Xenial. Ata que os veciños empezaron a aglomerarse debaixo do balcón animándoo a repetir porcalladas. Adeus ó malfalado. Despois de moito pensar, atopou a solución. O seu novo compañeiro de paseo acepta resignado a correa a cambio dos mecos posteriores. Todo o mundo se arreda con disimulo cando pasa co seu lustroso gato negro.



No soporta multitudes, entendiendo como tales tres personas. En cambio, odia la soledad. Por eso tuvo siempre perro. Pero había que sacarlo a pasear y, claro, se acercaban los niños para acariciarlo, los dueños de otras mascotas a charlar de sus cosas... Insufrible. Lo cambió por un loro parlanchín. Genial. Hasta que los vecinos empezaron a aglomerarse debajo del balcón animándolo a repetir guarradas. Adiós al deslenguado. Después de mucho pensar, encontró la solución. Su nuevo compañero de paseo acepta resignado la correa a cambio de los mimos posteriores. Todo el mundo se aleja disimuladamente cuando pasa con su lustroso gato negro.

26 ago 2024

LECCIÓN DE SOCIOLOXÍA / LECCIÓN DE SOCIOLOGÍA

  

Rosario chega ó tanatorio e non se despega do cristal. Busca no rostro da súa curmá morta algún trazo coñecido. Os recordos dunha infancia distante en común invaden a memoria.

Acompañada polos seus pais e irmáns, cruza o río en barca e remonta carreiros angostos ata a casa dos avós. Alí goza das festas con Felisa e os demais curmáns dúas veces ó ano. Así e todo, segundo vai medrando, empeza a molestarlle que á súa prima nunca lle toque durmir no colchón do chan e que presuma tanto de colexio privado ou vestidos sen estrear. Un día, Felisa asegura ser gran coleccionista. Rosario descoñece o significado da palabra e vese obrigada a preguntarllo. Afeita a ter problemas económicos para renovar un simple lapis, cústalle comprender como é posible amontoar cousas inútiles. En cambio, entende nun instante o diferentes que son. Algo entre elas rompe definitivamente. Cando, por fin, lle presenta a súa marabillosa colección de envoltorios de caramelos, Rosario alucina; non só polos papeliños multicolores, senón pola cantidade de lambetadas que tería saboreado previamente.

Recende a caramelo. Éncheselle a boca de cuspe; e os ollos, de bágoas. Alguén cóllea polo brazo suxeríndolle abandonar a cristaleira.

 

Imaxe procedente de internet

Rosario llega al tanatorio y no se despega del cristal. Busca en el rostro de su prima muerta algún rasgo conocido. Los recuerdos de una infancia distante en común invaden la memoria.

Acompañada por sus padres y hermanos, cruza el río en barca y remonta senderos angostos hasta la casa de los abuelos. Allí disfruta las fiestas con Felisa y los demás primos dos veces al año. Aunque, según va creciendo, empieza a molestarle que a su prima nunca le toque dormir en el colchón del suelo y que presuma tanto de colegio privado o vestidos sin estrenar. Un día, Felisa asegura ser gran coleccionista. Rosario desconoce el significado de la palabra y se ve obligada a preguntárselo. Acostumbrada a tener problemas económicos para renovar un simple lápiz, le cuesta comprender cómo es posible amontonar cosas inútiles. En cambio, entiende al instante lo diferentes que son. Algo entre ellas rompe definitivamente. Cuando, por fin, le presenta su maravillosa colección de envoltorios de caramelos, Rosario alucina; no solo por los papelitos multicolores, sino por la cantidad de golosinas que habrá saboreado previamente.

Huele a caramelo. Se le llena la boca de saliva; y los ojos, de lágrimas. Alguien la coge del brazo sugiriéndole abandonar la cristalera.

 

25 ago 2024

DILEMA

Imaxe procedente de internet
 

Toda a vida acomplexada polas súas curvas excesivas. Sufría estreitezas para sufragar cada novo modelo de faixa extrema ou teteiro redutor. Soñaba cun traballo que lle permitise entrar no quirófano e soltar cinchas opresivas. Cando, por fin, o conseguiu e puido aforrar a cantidade suficiente, puxéronse de moda peitos e  cus máis exuberantes cós seus. Agora xa non sabe se cortar, pegar ou encargar unha coroa de crisantemos.

 

 

Toda la vida acomplejada por sus curvas excesivas. Sufría estrecheces para costearse cada nuevo modelo de faja extrema o sostén reductor. Soñaba con un trabajo que le permitiese entrar en quirófano y soltar bridas opresivas. Cuando, al fin, lo consiguió y pudo ahorrar la cantidad suficiente, se pusieron de moda pechos y  culos más exuberantes que los suyos. Ahora ya no sabe si cortar, pegar o encargar una corona de crisantemos.


19 ago 2024

NA CAMA / EN CAMA

 

Imaxe procedente de internet

Non teño can.

Para durmir comigo

prefiro un libro.



No tengo perro.

Para dormir conmigo

prefiero un libro.



15 ago 2024

TRANQUILA Ó FIN / TRANQUILA AL FIN

 

Esta vez  terá que apañarse só, non penso erguerme. Vaime dar igual que berre ou dea portadas, é hora de que aprenda. Non terá máis remedio ca tomar decisións porque axiña empezarei a descompoñerme, e el non soporta os cheiros.


Imaxe procedente de internet

Esta vez  tendrá que apañarse solo, no pienso levantarme. Me va a dar igual que grite o dé portazos, es hora de que espabile. No tendrá más remedio que tomar decisiones porque enseguida empezaré a descomponerme, y él no soporta los malos olores.

11 ago 2024

DIVO

 Tivo que roubar un traxe para esconder a fame. 

Imaxe procedente de internet



Tuvo que robar un traje para esconder el hambre.

 



7 ago 2024

O RELOXEIRO / EL RELOJERO

 

Ninguén sabe de onde veu. Chegou unha tarde calquera á taberna do lugar. Buscaba algún local dispoñible para el e o seu taller de reloxería. Ofrecéronlle o do boticario, falecido meses atrás sen descendencia.

Unha semana despois, xa instalara o negocio na farmacia e convertira a rebotica en vivenda unipersoal. Cambiou o rótulo vello por RELOXOS A MEDIDA. Despois pediulle ó taberneiro que correse a voz: un primeiro arranxo gratis. Esta oferta e a curiosidade provocada polo novo letreiro resultaron efectivas; quen non dispoñía de reloxo defectuoso conseguiuno prestado.

Quedaron satisfeitos coas reparacións e a explicación do forasteiro: facía reloxos por encarga, de calquera material, forma ou cor solicitados; poderían adiantar ou atrasar ó gusto do cliente, e mesmo marcar hora exacta; a un prezo razoable e con garantía vitalicia.

Estendeuse a súa fama por toda a comarca. O lugar pasou de ser aldea ignorada a destino turístico.

Os anos foron deixando pegada en todo o mundo. Menos no reloxeiro, que seguía lucindo o mesmo aspecto do primeiro día. Cando alguén, abraiado, eloxiaba esa aparencia de mozo, el sorría malicioso tentando o seu reloxo particular oculto baixo a roupa, sempre parado. 

Imaxe procedente de internet

Nadie sabe de dónde vino. Llegó una tarde cualquiera a la taberna del pueblo. Buscaba algún local disponible para él y su taller de relojería. Le ofrecieron el del boticario, fallecido meses atrás sin descendencia.

Una semana después, ya había instalado el negocio en la farmacia y convertido la rebotica en vivienda unipersonal. Cambió el rótulo viejo por RELOJES A MEDIDA. Luego le pidió al tabernero que corriera la voz: un primer arreglo gratis. Esta oferta y la curiosidad provocada por el nuevo letrero resultaron efectivas; quien no disponía de reloj defectuoso lo consiguió prestado.

Quedaron satisfechos con las reparaciones y la explicación del forastero: hacía relojes por encargo, de cualquier material, forma o color solicitados; podrían adelantar o atrasar al gusto del cliente, e incluso marcar hora exacta; a un precio razonable y con garantía vitalicia.

Se extendió su fama por toda la comarca. El lugar pasó de ser aldea ignorada a destino turístico.

Los años fueron dejando huella en todo el mundo. Menos en el relojero, que seguía luciendo el mismo aspecto del primer día. Cuando alguien, asombrado, elogiaba tan joven apariencia, él sonreía malicioso tentando su reloj particular oculto bajo la ropa, siempre parado.

 

21 jul 2024

O CASTIGO / EL CASTIGO


Confeseille a meu pai o que fixera porque mamá me obrigou. Despois acachoupeime e protexín a cabeza coas mans, esperando unha resposta violenta. Milagrosamente, pasaba o tempo e non ocorría nada. Cando, por fin, me atrevín a abrir os ollos, non vin a papá, estaba eu só no faiado. Agacharíase para darme un susto...? Busqueino detrás de cada traste, con moito medo e cautela. Anoitecía. Notei que se me escapaba o mexo outra vez. Corrín cara á porta. Xusto cando agarrei o manubrio, alguén pechou  por fóra.



Imaxe procedente de internet

Le confesé a mi padre lo que había hecho porque mamá me obligó. Luego me agazapé y protegí la cabeza con las manos, esperando una respuesta violenta. Milagrosamente, pasaba el tiempo y no ocurría nada. Cuando, por fin, me atreví a abrir los ojos, no vi a papá, estaba yo solo en el desván. ¿Se habría escondido para darme un susto...? Lo busqué detrás de cada trasto, con mucho miedo y cautela. Anochecía. Noté que se me escapaba el pis otra vez. Corrí hacia la puerta. Justo cuando agarré la manilla, alguien cerró con llave por fuera.


                        Publicado no libro: Aí están... las puertas de Boal   /    Ei tán... as portas de Boal                               Autoras: Begoña Martín Acero e Edita Nogueira Tallón