POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

14 dic 2020

VESPA VELUTINA

 

Riba das follas,
velutina zugando
pingas de chuvia.



Sobre las hojas,
velutina chupando
gotas de lluvia.

.


30 nov 2020

DE CARA A CARETA

 

Os nosos deseñadores están a traballar sen descanso para que as pezas, tan demandadas, estean dispoñibles canto antes nas novas boutiques: en varios talles, adaptadas ás distintas idades e proporcións dos clientes; en algodón, liño ou materiais innovadores; engurradas ou con pregos; con gomas elásticas ou cintas de raso; estampadas, a cadros, transparentes... 

Zara lévanos vantaxe pola súa indiscutible loxística, pero os artigos exclusivos que nós ofrecemos, a calidade das súas materias primas de estrita procedencia nacional, a pulcritude na confección e un potencial mercado, en clara expansión, farán deste negocio un éxito. Sen dúbida, foi unha idea brillante reconverter as clínicas de estética facial en tendas de máscaras luxosas. 

(Imaxe procedente de internet)

Nuestros diseñadores están trabajando sin descanso para que las prendas, tan demandadas, estén disponibles cuanto antes en las nuevas boutiques: en varias tallas, adaptadas a las distintas edades y proporciones de los clientes; en algodón, lino o materiales innovadores; fruncidas o con pliegues; con gomas elásticas o cintas de raso; estampadas, a cuadros, transparentes...

Zara nos lleva ventaja por su indiscutible logística, pero los artículos exclusivos que nosotros ofrecemos, la calidad de sus materias primas de estricta procedencia nacional, la pulcritud en la confección y un potencial mercado, en clara expansión, harán de este negocio un éxito. Sin duda, ha sido una idea brillante reconvertir las clínicas de estética facial en tiendas de mascarillas lujosas.

15 nov 2020

REPOBOAMENTO EXÓTICO / REPOBLACIÓN EXÓTICA


Non sabemos como chegou. Cando o descubrimos, a súa presenza abraiounos. Tamén nos sorprendeu que, podendo instalarse en calquera das casas abandonadas da aldea, ocupase o muíño vello, húmido e inhóspito. Os primeiros días, vixiámolo desde lonxe, con bastante receo. Decontado vimos que era inofensivo e fómonos achegando. Aínda que non fala coma nós, é tan listo que nos entendeu perfectamente. Aceptou un trato: el bota a andar o rodicio outra vez e os veciños levámoslle canto precise. Roupa, non quixo; disque prefería seguir espido. Rosa, viúva, moderna e a máis estudada do lugar, encargouse de atendelo. Ademais, propoñeralle ó alcalde organizar visitas guiadas polo muíño, cando estea rehabilitado. Con semellante muiñeiro, será un éxito. Sairemos na televisión. 

Hai unhas semanas, Rosa empezou a engordar, malia o camiño peado que percorre diariamente ata o regueiro, co pretexto de supervisar a reconstrución. Algúns malpensados acusárona de papar as viandas que lle damos para o forasteiro, pero axiña se descubriu a causa da inchazón. Estamos todos ilusionados co futuro nacemento, o primeiro desde hai anos; e moi intrigados por ver a quen sae a criatura: robusta e roxa coma súa nai, ou miúda, verde e con antenas igual có pai. 


(Imaxe procedente de internet)


No sabemos cómo llegó. Cuando lo descubrimos, su presencia nos dejó impresionados. También nos sorprendió que, pudiendo instalarse en cualquiera de las casas abandonadas de la aldea, ocupara el molino viejo, húmedo e inhóspito. Los primeros días, lo vigilamos desde lejos, con bastante recelo. Enseguida vimos que era inofensivo y nos fuimos acercando. Aunque no habla como nosotros, es tan listo que nos entiende perfectamente. Aceptó un trato: él echa a andar el rodezno otra vez y los vecinos le llevamos cuanto precise. Ropa, no quiso; por lo visto, prefería seguir desnudo. Rosa, viuda, moderna y la más instruida del lugar, se ha encargado de atenderlo. Además, le propondrá al alcalde organizar visitas guiadas por el molino, cuando esté rehabilitado. Con semejante molinero, será un éxito. Saldremos en televisión. 

Hace unas semanas, Rosa empezó a engordar, a pesar del camino empinado que recorre diariamente hasta el riachuelo, con el pretexto de supervisar la reconstrucción. Algunos malpensados la acusaron de zampar las viandas que le damos para el forastero, pero enseguida se ha descubierto la causa de la hinchazón. Estamos todos ilusionados con el futuro nacimiento, el primero desde hace años; y muy intrigados por ver los parecidos de la criatura: fuerte y rubia como su madre, o menuda, verde y con antenas igual que el padre.


19 ene 2020

EDITIÑO 12



              (Mujer triste, de Lilian Quezada)
Aínda máis ca por min,
sinto por ti e por eles.
Asolagada de pena,
temo que poida afogar.
Esta dor
xa reverte por fóra.







Incluso más que por mí,
lo siento por ti y por ellos.
Inundada por la pena,
temo poder ahogarme.
El dolor
ya empieza a rebosar.


3 ene 2020

MALA SORTE / MALA SORTE




(Imaxe procedente de internet)
Cando cría que todo terminara por fin, atopeime cunha vida eterna por diante.



Cuando creía que todo había terminado por fin, me encontré con una vida eterna por delante.





1 ene 2020

POR AMOR



Síntoo. Aínda que sei que a espera te martiriza, ata agora non fun capaz. A túa mirada suplicante conmóveme, pero, comprende, facerme á idea resultou moi difícil. Hoxe si estou decidida a ofrecerche o que tanto desexas. Todo está disposto para que saia perfecto: esta noite estaremos sós ti e eu, como che prometín. Haberá que afeitar esa barba, que xa rasca, porque quero bicarte máis ca nunca. Despois, abrirei a gaiola do teu corpo tullido para que poidas voar, ó fin. A miña alma, en troques, quedará prisioneira dunha tristeza eterna.



(Imaxe procedente de internet)
Lo siento. Aunque sé que la espera te martiriza, hasta ahora no he sido capaz. Tu mirada suplicante me enternece, pero, comprende, hacerme a la idea ha resultado muy difícil. Hoy sí estoy decidida a ofrecerte lo que tanto deseas. Todo está dispuesto para que salga perfecto: esta noche estaremos solos tú y yo, como te he prometido. Habrá que afeitar esa barba, que ya rasca, porque quiero besarte más que nunca. Luego, abriré la jaula de tu cuerpo tullido para que puedas volar, al fin. Mi alma, en cambio, quedará cautiva de una tristeza eterna.

26 oct 2019

ÚLTIMA VONTADE / ÚLTIMA VOLUNTAD



Cunha folla de xornal atrasado, constrúe un veleiro. Despois, acomoda a súa alma no interior, entre algodóns. Bota o barco e empúxao sobre o mar con refachos de alento. O seu corpo murcho vaise derrubando na area, paseniño, á velocidade do navío.

(Imaxe procedente de internet)

Con una hoja de periódico atrasado, construye un velero. Luego, acomoda su alma en el interior, entre algodones. Bota el barco y lo empuja sobre el mar con ráfagas de aliento. Su cuerpo marchito se va desplomando en la arena, lentamente, a la velocidad del navío.



13 oct 2019

O MONICREQUEIRO / EL TITIRITERO




(Imaxe procedente de internet)

Atrae á rapazada cantando ripios e repartindo pastillas de xabón perfumado, que saca dunha caixa con rodas. Cando consegue un número respectable de público, desprega o teatriño de monicreques e, manipulando maxistralmente a marioneta dun lobo, fascínaos cunha historia fantástica. Durante a actuación, pide un voluntario como axudante. É doado: deberá ocultarse ó seu carón detrás do escenario e só terá que berrar ou chorar cando el llo indique coa súa man libre. Se algún adulto se achega, desmonta a trangallada a escape e desaparece. Os nenos quedan alucinados. Menos un, que segue pálido e suspirando.




Atrae a la chavalería cantando ripios y repartiendo pastillas de jabón perfumado, que saca de una caja con ruedas. Cuando consigue un número respetable de público, despliega el guiñol y, manipulando magistralmente la marioneta de un lobo, los embelesa con una historia fantástica. Durante la actuación, pide un voluntario como ayudante. Es fácil: deberá ocultarse a su lado detrás del escenario y solo tendrá que gritar o llorar cuando él se lo indique con su mano libre. Si algún adulto se acerca, desmonta el tinglado a escape y desaparece. Los niños quedan alucinados. Menos uno, que sigue pálido y sollozando.
                                                                                     
                                                                               ( Creado para La copa de ENTC)



23 sept 2019

SEN CACHELOS / SIN CACHELOS



Decidiu combater a fame fabricando pratos de madeira económicos. Os días de feira, pecha o taller e, camuflado, deambula entre as mesas, onde centos de comensais atacan con escarvadentes ó exquisito cefalópodo. Sixilosamente, recolle pratos baleiros enzoufados de aceite que, despois de ben lambidos, venderá como novos.



                                     Imaxe procedente de internet






Decidió combatir el hambre fabricando platos de madera económicos. Los días de feria, cierra el taller y, camuflado, deambula entre las mesas, donde cientos de comensales atacan con palillo al exquisito cefalópodo. Sigilosamente, recoge platos vacíos pringados de aceite que, después de bien lamidos, venderá como nuevos.


8 sept 2019

AVÓS / ABUELOS


(Imaxe procedente de internet)
As vacacións 
serán só para os netos...
A avoa treme.




Las vacaciones
serán para los nietos...
La abuela tiembla.





(Imaxe procedente de internet)



Sen xubilados
supervisando as obras.
Aturan netos.





No hay jubilados
contemplando las obras.
Aguantan nietos.

7 sept 2019

MESA DE OPERACIÓNS / MESA DE OPERACIONES



(Imaxe procedente de internet)



O seu débil corazón deixou de latexar. Non se puido facer máis; o doutor tivo que elixir entre a vida da paciente ou recuperar en perfectas condicións o obxecto que tragara. A familia agradeceu o esforzo, era unha xoia moi valiosa.



Su débil corazón dejó de latir. No se pudo hacer más; el doctor hubo de elegir entre la vida de la paciente o recuperar en perfectas condiciones el objeto que había tragado. La familia agradeció el esfuerzo, era una joya muy valiosa.




2 sept 2019

PREVESE MARUSÍA / SE PREVÉ MAREJADA


                                           
María sorprende a Rafael con dúas entradas para a última de Torrente. Pero ó final, a muller indisponse e ten que ir só. 

Acomódase deixando libre a butaca do corredor, a que elixiría ela. A media proxección, alguén ocupa o asento baleiro. Minutos despois, rózalle unha perna. El interprétao como barra libre e, sen quitar a vista da pantalla, investiga coa man: a compañía ten saia curta. A dona da faldra facilítalle a abordaxe afrouxando pernas e botóns. A película cambia axiña de xénero e escenario; menos mal que é na última fila. 

O fin e a luz chegan demasiado pronto. Rafael permanece no asento, concentrado en devolver a certo órgano a súa posición discreta. María desaparece.

(Imaxe procedente de internet)
            
María sorprende a Rafael con dos entradas para la última de Torrente. Pero al final, la mujer se indispone y tiene que ir solo.

Se acomoda dejando libre la butaca del pasillo, la que hubiera elegido ella. A media proyección, alguien ocupa el asiento vacío. Minutos después, le roza una pierna. Él lo interpreta como barra libre y, sin quitar la vista de la pantalla, investiga con la mano: la compañía tiene falda corta. Su dueña le facilita el abordaje aflojando piernas y botones. La película cambia enseguida de género y escenario; menos mal que es en la última fila.

El fin y la luz llegan demasiado pronto. Rafael permanece en el asiento, concentrado en devolver a cierto órgano su posición discreta. María desaparece.


28 ago 2019

INTERESE FARMACÉUTICO / INTERÉS FARMACÉUTICO



En vista do baixo consumo de cremas protectoras, planean multiplicar os buratos na capa de ozono.





(Imaxe procedente de internet)


Ante el bajo consumo de cremas protectoras, planean multiplicar los agujeros en la capa de ozono.







27 ago 2019

O MUIÑEIRO / EL MOLINERO



Manuel non tivo máis nana có son do rodicio, nin perfume infantil distinto do recendo a fariña fresca. Criouse á sombra da friaxe. Escusou agardar pola vellez para ver o cabelo tinguido de branco ou saber o que é a reuma. Seus pais moeron arreo, loitaron para que o fillo tivese un futuro. Pero de nada valeron os estudos e distintos intentos profesionais: Manuel levaba o muíño no sangue e nunca se deu desintoxicado de tal dependencia. Herdou o oficio sen remedio. E quedou solteiro porque as mulleres que roldou celábanse da auga do caneiro. Cando as pernas deixaron de mantelo en pé e a cabeza se esqueceu de rexer, as moas de pedra non deron máis voltas. Pouco tardou en finar. De tódalas historias que meu avó me contaba, ningunha lembro tan ben coma esta.

Hoxe, buscando cogomelos, atopei o muíño. Coa axuda dun pau e a navalla, fun abrindo camiño entre as silvas que o camuflan. A porta atrancada impediume o acceso, pero puiden axexar por un burato. Xuro que o muíño andaba, producindo un monótono xemido que me estarreceu. Cando dei comprobado que polo inferno non entraba unha pinga de auga, fuxín o máis lixeiro posible, obviando o tremor das pernas.


(Imaxe procedente de internet)


Manuel no tuvo más nana que el son del rodezno, ni perfume infantil distinto del aroma a harina fresca. Se crió a la sombra del frío húmedo. No precisó esperar por la vejez para ver el cabello teñido de blanco o saber lo que es el reuma. Sus padres molieron a destajo, lucharon para que el hijo tuviera un futuro. Pero de nada valieron los estudios y distintos intentos profesionales: Manuel llevaba el molino en la sangre y nunca pudo desintoxicarse de tal dependencia. Heredó el oficio sin remedio. Y quedó soltero porque las mujeres que rondó se celaban del agua del caño. Cuando las piernas dejaron de mantenerlo en pie y la cabeza se olvidó de regir, las muelas de piedra no dieron más vueltas. Poco tardó en fallecer. De todas las historias que mi abuelo me contaba, ninguna recuerdo tan bien como esta.  

Hoy, buscando setas, encontré el molino. Con la ayuda de la navaja y un palo, fui abriendo camino entre las zarzas que lo camuflan. La puerta atrancada me impidió el acceso, pero pude acechar por un agujero. Juro que el molino andaba, produciendo un monótono gemido que me estremeció. Cuando logré comprobar que por el bocín no entraba una gota de agua, huí lo más ligero posible, obviando el temblor de las piernas.


26 ago 2019

SOIDADE / SOLEDAD



(Imaxe procedente de internet)



Goza de boa saúde, pero visita seguido ó seu médico queixándose de dores varias e novas. O doutor xa non sabe que máis receitarlle. Ela non toma nada; acumula os medicamentos, repartidos por toda a casa. Fanlle tanta compañía… Sabe que, se algún día os precisa, aí estarán.







Disfruta de buena salud, pero visita a su médico continuamente quejándose de dolores varios y nuevos. El doctor ya no sabe qué más recetarle. Ella no toma nada; acumula los medicamentos, repartidos por toda la casa. Le hacen tanta compañía… Sabe que, si algún día los necesita, ahí estarán.



24 ago 2019

LOBO VELLO / LOBO VIEJO




(Imaxe procedente de internet)
Puxo cairos postizos. Volverá desgarrar presas novas.





Puso caninos postizos. Volverá a desgarrar presas jóvenes.





1 ago 2019

BALCONADAS



Como ganador do último certame de pintura, propóñenme que forme parte do xurado da convocatoria actual. Acepto encantado, sobre todo pola satisfacción de retornar a Betanzos. Cada verán, o centro histórico da acolledora cidade convértese durante cinco ou seis semanas en pinacoteca ó aire libre; dos seus balcóns penden verdadeiras xoias con formidables dimensións, sen marco nin bastidor, para gozo regalado de veciños e visitantes.

Despois de tres días na localidade e de varios paseos polas rúas engalanadas con pinturas ó vento, os meus principios obríganme a comunicar á entidade organizadora que, por motivos persoais, debo deixalo. Marcho, fuxo quizais. A razón é que non consigo observar as obras coa atención debida: os meus pés e os meus ollos diríxense sempre ó mesmo punto, o balcón do lenzo número 11, no que ondeou o meu; pero eu só percibo unha muller asomada e un intenso ulido a mar.

Ó cabo dun mes, non sei se por erro ou deferencia, recibo un correo: “De maneira inexplicable, desapareceu a pintura número 11, favorita do público e do xurado polo seu realismo extremo. Prorrógase a exposición mentres tratamos de restituíla.”


(Imaxe procedente de internet)



Como ganador del último certamen de pintura, me proponen que forme parte del jurado de la convocatoria actual.  Acepto encantado, sobre todo por la satisfacción de regresar a Betanzos. Cada verano, el casco histórico de la acogedora ciudad se convierte durante cinco o seis semanas en pinacoteca al aire libre; de sus balcones penden verdaderas joyas con formidables dimensiones, sin marco ni bastidor, para disfrute regalado de vecinos y visitantes.

Después de tres días en la localidad y de varios paseos por las calles engalanadas con pinturas al viento, mis principios me obligan a comunicar a la entidad organizadora que, por motivos personales, debo dejarlo. Marcho, huyo quizás. La razón es que no consigo observar las obras con la atención debida: mis pies y mis ojos se dirigen siempre al mismo punto, en cuyo balcón ondeó mi lienzo y ahora lo hace el número 11; pero yo solo percibo una mujer asomada y un intenso olor a mar.

Al cabo de un mes, no sé si por error o deferencia, recibo un correo: “De manera inexplicable, ha desaparecido la pintura número 11, favorita del público y del jurado por su realismo extremo. Se prorroga la exposición mientras tratamos de restituirla.”




12 ene 2019

CACHELOS


                                                                                                 recitado



(Imaxe procedente de internet)
Convidáronme a xantar
cachelos cantos quixera.
Aceptei só por saber
cal era ese tal manxar.
Vaia chasco que levei
cando puxeron no prato
unhas patacas cocidas
¡e porriba sen pelar!





Me invitaron a almorzar
cachelos cuantos quisiera.
Acepté yo por saber
cual era ese tal manjar.
Menudo chasco llevé
cuando echaron en el plato
unas patatas cocidas
¡y... encima sin pelar!




11 ene 2019

MERCADOTECNIA EFICAZ


O armario onde acababa de encerrar á súa boneca empezou a renxer. As portas pandearon un chisco pouco antes de saír voando rebentadas pola explosión. A cama quedou cuberta con estelas e anacos de látex. Unha das achas de madeira resultou letal. O home pasou dun sono pracenteiro a outro eterno polo mesmo prezo. 


Ó fabricante do dispositivo obrigárono a advertir no manual de instrucións que, debido á  claustrofobia sufrida por algunhas mozas, poderíase activar automaticamente o mecanismo de inchado infinito. Os pedidos, sempre a través de internet e con embalaxe discreta, aumentaron segundo o previsto.

(Imaxe procedente de internet)

El armario donde acababa de encerrar a su muñeca empezó a crujir. Las puertas pandearon algo poco antes de salir volando reventadas por la explosión. La cama quedó cubierta con astillas y trozos de látex. Una de las esquirlas de madera resultó letal. El hombre pasó de un sueño placentero a otro eterno por el mismo precio. 

Al fabricante del artilugio lo obligaron a advertir en el manual de instrucciones que, debido a la claustrofobia sufrida por algunas chicas, se podría activar automáticamente el mecanismo de hinchado infinito. Los pedidos, siempre a través de internet y con embalaje discreto, aumentaron según lo previsto.


9 ene 2019

MANADA



(Imaxe procedente de internet)




Xa non é nova:
atraparon  un lobo 
de raza humana.





                                                No es novedad:
                                                            atraparon a un lobo
                                                                         de raza humana.