POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

27 jul 2015

HISTORIA DE NAI / HISTORIA DE MADRE


Cumpridos os dezasete, a María mandárona a servir. O fillo dos patróns, aínda que xa tiña moza, celebrou a súa chegada. Pronto houbo que casalo, antes de que o embarazo da prometida se notase. Entre os convidados, un capricho do noivo: María. Á mañá seguinte, esta regresou á aldea, co pretexto de coidar un pai enfermo. Alí ocultou o seu segredo, ata que os choros do recén nacido difundiron a vergonza. Co fillo colgado do peito, fuxiu dos desprezos buscando respecto e xornal. Para cando chegasen as preguntas do neno, levaba preparado un fermoso conto.




MADRE E HIJO, de Paula Modersohn-Becker (Internet)
Cumplidos los diecisiete, a María la mandaron a servir. El hijo de los patrones, aunque ya estaba ennoviado, festejó su llegada. Pronto hubo que casarlo, antes de que el embarazo de la prometida se notara. Entre los invitados, un capricho del novio: María. A la mañana siguiente, ésta regresó al pueblo, con el pretexto de cuidar un padre enfermo. Allí ocultó su secreto, hasta que el llanto del recién nacido difundió la vergüenza. Con el hijo colgado del pecho, huyó de los desprecios buscando respeto y jornal. Para cuando llegaran las preguntas del niño, llevaba preparado un hermoso cuento.



                                                           Inspirado en "Juan Charrasqueado" para RCBS

26 jul 2015

¡POR FIN!


(Imaxe baixada de internet)

Fóra de contas.
          A nube vai parir,
                    xa non aguanta.






                    Fuera de cuentas.
          La nube parirá,
no aguanta más.






22 jul 2015

MISIÓN ENCOMIABLE


O seu comportamento estraño e un aspecto físico peculiar impídenlle pasar desapercibido por máis que se esforce. Sentirse tan observado engade dificultade ao seu labor, xa de por si complexo. Mais a reacción da xente está xustificada porque leva varios meses na zona e aínda non o viron nunha celebración, no centro de saúde ou na tenda. Nin sequera falaron con el. Saúda a todo o mundo con amplo sorriso e xestos amables, pero non sae unha palabra da súa boca. Só saben que pasa a noite na casa grande abandonada. Descoñecen cal é a súa profesión, e isto é o que produce maior desconfianza na vila. Chegaron a especular coa posibilidade de que fose un terrorista ou un fuxitivo. Mesmo se organizaron para vixialo polas noites, sen éxito ningún: a súa vivenda permanece sempre en silencio absoluto e ás escuras. Cada día, abandona a casa cedo e desaparece andando; á noitiña, regresa aparentemente cansado.

(Imaxe baixada de internet)
Están moi lonxe de imaxinar que traballa para eles; que alí seguirá ata a consecución do obxectivo: o deseño dun canón granífugo eficaz. A non ser que descubran antes o seu ovni camuflado no bosque...




Su comportamiento extraño y un aspecto físico peculiar le impiden pasar desapercibido por más que se esfuerce. Sentirse tan observado añade dificultad a su cometido, ya de por sí complejo. Mas la reacción de la gente está justificada porque lleva varios meses en la zona y todavía no lo han visto en una celebración, en el centro de salud o en la tienda. Ni siquiera han hablado con él. Saluda a todo el mundo con amplia sonrisa y gestos amables, pero una palabra no sale de su boca. Sólo saben que pernocta en la casona abandonada. Desconocen cuál es su profesión, y esto es lo que produce mayor desconfianza en el pueblo. Han llegado a especular con la posibilidad de que fuera un terrorista o un fugitivo. Incluso se han organizado para vigilarlo por las noches, sin éxito alguno: su vivienda permanece siempre en silencio absoluto y a oscuras. Cada día, abandona la casa temprano y desaparece andando; al anochecer, regresa aparentemente cansado.

Están muy lejos de imaginar que trabaja para ellos; que allí seguirá hasta la consecución del objetivo: el diseño de un cañón granífugo eficaz. A no ser que descubran antes su ovni camuflado en el bosque…
                                                                                                           
                                                                                                   Creado para ENTC                                                                                                                                                                                                                                                                        

19 jul 2015

O VIOLADOR DO PICO / EL VIOLADOR DEL PICO


Andan dicindo as malas linguas que no Pico Sacro, desde hai uns meses, habita un mal bicho, un monstro que rouba mozas novas nos arredores das discotecas da zona. Despois de abusar delas nunha cova do devandito monte, disque as deixa abandonadas en calquera lugar. ¡Non hai cousa que máis me rebente cós dixomedíxomes! Si, é certo que as levo á entrada dunha gruta porque alí teño todo o material necesario, ao enxoito, e tamén para que poidan berrar a gusto sen ter que amordazalas. Pero non as forzo, non lles fago dano ningún, se ata uso guantes de quirófano e todo… Tampouco é verdade que as deixe tiradas por aí; bo traballo me dá achegalas o máis  posible ás súas casas, arriscándome en exceso. Porque a xente é moi mal pensada; se me descubrisen, non ían entender as miñas explicacións. Eu son un home serio, só me move un interese estritamente profesional: debo preservar a miña dilatada sona de cirurxián destacado. Por iso preciso con urxencia un hime intacto, para un transplante. Tan pronto como o logre, acabouse o conto.


(Imaxe baixada de internet)

Andan diciendo las malas lenguas que en el Pico Sacro, desde hace unos meses, habita un mal bicho, un monstruo que roba muchachas jóvenes en los alrededores de las discotecas de la zona. Después de abusar de ellas en una cueva de dicho monte, por lo visto, las deja abandonadas en cualquier lugar. ¡No hay cosa que más me reviente que las habladurías! Sí, es cierto que las llevo a la entrada de una gruta porque allí tengo resguardado todo el material necesario; también para que puedan gritar a gusto sin tener que amordazarlas. Pero no las fuerzo, no les hago daño alguno, si hasta uso guantes de quirófano y todo... Tampoco es verdad que las deje tiradas por ahí; buen trabajo me da acercarlas lo más posible a sus casas, arriesgándome en exceso. Porque la gente es muy mal pensada; si me descubrieran, no entenderían mis explicaciones. Yo soy un hombre serio, sólo me mueve un interés estrictamente profesional: debo preservar mi dilatada fama de cirujano destacado. Por eso necesito con urgencia un himen intacto, para un trasplante. Tan pronto como lo consiga, se acabó la historia.
                                                                                               
                                                                                                         Creado para ENTC

13 jul 2015

PULGA MALAPATA


(Imaxe baixada de internet)




Cando atopou can, xa non quedaban prazas libres. 







Cuando encontró perro, ya no quedaban plazas libres.



11 jul 2015

PÓSIT





Fillo, por se ó final decides virme ver, tes friame e iogures na neveira, ¡pero mira que non estean caducados! Non entres no meu cuarto, que aínda que deixei o ambientador enchufado, non vai ser suficiente. ¡Ah!, acórdate de chamar a pompas antes de marchares. 





Hijo, por si al final decides venir a verme, tienes fiambre y yogures en la nevera, ¡pero mira que no estén caducados! No entres en mi cuarto, que aunque he dejado el ambientador enchufado, no va a ser suficiente. ¡Ah!, acuérdate de llamar a pompas antes de irte.



9 jul 2015

¡DE PUTA MADRE!


(Imaxe baixada de internet)



Non había calefacción nin cea quente. Á pobre mamá tocáballe improvisar outra vez, e sacou da manga o xogo do tremor: o que máis tremelicase, sería o campión. Os pequenos acabaron durmindo de rendidos. Ela aproveitou para saír a ganar a vida. 






No había calefacción ni cena caliente. A la pobre mamá le tocaba improvisar otra vez, y se sacó de la manga el juego del tembleque: el que más tiritara, sería el campeón. Los pequeños acabaron durmiendo de rendidos. Ella aprovechó para salir a buscarse la vida.



4 jul 2015

INSTINTO BÁSICO


Ó lado da nosa casa hai unha pequena fraga. O meu Pepe era tolo polo monte. Non, minto, o que verdadeiramente lle gustaba era cazar. Sobre todo, paxaros. Pasaba horas e horas entre a espesura perseguindo bichos voadores. Case sempre chegaba con algún, malferido e medio desplumado. Satisfeito da súa fazaña, reclamaba a comida, antes de botarse a durmir o resto do día. Eu aproveitaba a súa modorra para desfacerme da presa. Só unha vez trouxo un cazapo, aínda algo vivo. Bo traballo me custou impedir que o rematase diante dos meus fociños. Apresureime a devolvelo ao bosque en contra da súa vontade, que era, sen dúbida, a de zampalo.

Pero os anos non pasan en balde e Pepe empezou a perder facultades. A vista e a axilidade diminuídas obrigáronlle a esquecerse de aves ou coellos e concentrar a súa afección persecutoria en obxectivos máis simples.

Ata que unha noite, non regresou ó fogar. Preocupada, saín na súa busca. Pouco tardei en atopalo: agonizaba na cuneta cun golpe de coche na cabeza e un rato entre as poutas. 


                                        (Imaxe baixada de internet)


Al lado de nuestra casa hay un pequeño bosque. Mi Pepe era loco por el monte. No, miento, lo que verdaderamente le gustaba era cazar. Sobre todo, pájaros. Se pasaba horas y horas entre la espesura persiguiendo bichos voladores. Casi siempre llegaba con alguno, malherido y medio desplumado. Satisfecho de su hazaña, reclamaba la comida, antes de echarse a dormir el resto del día. Yo aprovechaba su modorra para deshacerme de la presa. Sólo una vez me trajo un gazapo, todavía algo vivo. Buen trabajo me costó impedir que lo rematara delante de mis narices. Me apresuré a devolverlo al bosque en contra de su voluntad, que era, sin duda, la de zampárselo. 

Pero los años no pasan en balde y Pepe empezó a perder facultades. La vista y la agilidad venidas a menos le obligaron a olvidarse de aves o conejos y concentrar su afición persecutoria en objetivos más simples. 

Hasta que una noche, no regresó al hogar. Preocupada, salí en su busca. Poco tardé en encontrarlo: agonizaba en la cuneta con un golpe de coche en la cabeza y un ratón entre las garras.



30 jun 2015

TESÓN



(Imaxe baixada de internet)
Trala vidreira,
un paxaro tenaz
pica que pica.









Tras la vidriera,
un pájaro tenaz
pica que pica.




22 jun 2015

OUTRA PERSPECTIVA / OTRA PERSPECTIVA






(Imaxe baixada de internet)
Aquel ser diminuto que golpeaba a lente dende o outro lado e que aparecía sempre cando levaba unha hora pegado ao telescopio, acabou irritándome. Primeiro pensei que eran alucinacións, froito do esgotamento visual. Pero os golpes, con ritmo diferente cada día, facían descartar visións ou acúfenos. Chegou a desconcentrarme tanto, que pensei en abandonar a miña devoción pola astronomía.

Onte fíxenlle unha trampa: coloquei un manequín no meu lugar habitual fronte ao aparato e instaleime estratexicamente, acompañado duns prismáticos. Xusto aos 60 minutos, apareceu o intruso petando coma sempre, esta vez ao compás dunha muiñeira, no obxectivo dos meus binoculares.





Aquel ser diminuto que golpeaba la lente desde el otro lado y que aparecía siempre cuando llevaba una hora pegado al telescopio, acabó irritándome. Primero pensé que eran alucinaciones, fruto del agotamiento visual. Pero los topetazos, con ritmo diferente cada día, hacían descartar visiones o acúfenos. Llegó a desconcentrarme tanto, que pensé en abandonar mi devoción por la astronomía.

Ayer le hice una trampa: coloqué un maniquí en mi lugar habitual frente al aparato y me instalé estratégicamente, acompañado de unos prismáticos. Justo a los 60 minutos, apareció el intruso golpeando como siempre, esta vez al compás de una muiñeira, en el objetivo de mis binoculares.

                                                                                                                                        Creado  para REC



20 jun 2015

EMPRENDEDOR CON FUTURO


(Imaxe baixada de internet)


Desbaratada a especulación inmobiliaria, lonxe de renderse, creou unha nova empresa: compravenda de esperanzas de segunda man.







Desbaratada la especulación inmobiliaria, lejos de rendirse, creó una nueva empresa: compraventa de esperanzas de segunda mano. 



16 jun 2015

DESPARELLA FELIZ / DESPAREJA FELIZ


                       (Imaxe baixada de internet)


Descoñecéronse por internet. Concertaron unha cita nun bar para descoñecerse máis a fondo. Convencidos de que entre os dous xa só había dúbidas, decidiron casar. Pero cada día que pasa, saben menos un do outro. Mesmo están pensando en namorarse un día destes.




Se desconocieron por internet. Concertaron una cita en un bar para desconocerse más a fondo. Convencidos de que entre los dos ya solo había dudas, decidieron casarse. Pero cada día que pasa, saben menos el uno del otro. Incluso están pensando en enamorarse un día de estos.



15 jun 2015

MANOBRAS / MANIOBRAS


Volvín enfocar a súa figura uniformada na mira do rifle e accionei o gatillo por enésima vez. Exciteime imaxinándoa tombada o día que, por fin, sexa capaz de disparar coa recámara cargada.



(Imaxe baixada de internet)




Volví a enfocar su figura uniformada en la mirilla del rifle y accioné el gatillo por enésima vez. Me excité imaginándola tumbada el día que, al fin, sea capaz de disparar con la recámara cargada.

                                                                                          
                                                             Creado  para REC

8 jun 2015

DE VOLTA / DE VUELTA


(Imaxe baixada de internet)


Saíu, sixilosa, a estirar as pernas. Tanto tempo inmóbil, na mesma postura, non podía ser bo. Era a súa primeira vez e sorprendeuse ó ver o ambiente que había fóra. Lembrou con morriña a hora do cigarro no traballo pouco tempo atrás. Pero aquí, polo visto, ninguén fumaba. Non puido soportalo e regresou voando ao nicho.






Salió, sigilosa, a estirar las piernas. Tanto tiempo inmóvil, en la misma postura, no podía ser bueno. Era su primera vez y le sorprendió el ambiente que había fuera. Recordó con morriña la hora del pitillo en el trabajo poco tiempo atrás. Pero aquí, por lo visto, nadie fumaba. No pudo soportarlo y regresó volando al nicho.

                                                                                                                               Creado  para REC

7 jun 2015

TRIGAL



(Imaxe baixada de internet)


Papoulas murchas:
indicios dunha cama
no trigal verde.




Las amapolas,
testigos de una cama
en el trigal.





1 jun 2015

DA BAIXA IDADE MEDIA / DE LA BAJA EDAD MEDIA


                                    (Imaxe baixada de internet)


A Inquisición non tardará en chegar. As meigas xa deberían estar no seu sitio, que hai moitas e despois é unha leria. Non vexo os leprosos. Vale, son desagradables e fan ben ó agacharse, pero tanto... Algúns herexes están pedindo látego. Encántame isto, gozo máis có verdugo. Mais espero que non se alongue moito porque estou esgotada; ás dúas da mañá, aínda non acabara de dar puntadas ao traxe da raíña Isabel, mentres ela durmía a perna solta. Aí veñen as autoridades. ¡E as cámaras de televisión! Este ano saímos nos informativos. ¡Veña, raparigos, a lucir eses disfraces! 




La Inquisición no tardará en llegar. Las brujas ya deberían estar en su sitio, que hay muchísimas y después es un lío. No veo a los leprosos. Vale, son desagradables y hacen bien en esconderse, pero tanto… Algunos herejes están pidiendo látigo. Me encanta esto, disfruto más que el verdugo. Aunque espero que no se alargue demasiado porque estoy agotada; a las dos de la mañana, aún no había acabado de dar puntadas al traje de la reina Isabel, mientras ella dormía a pierna suelta. Ahí vienen las autoridades. ¡Y las cámaras de televisión! Este año salimos en los informativos. ¡Venga, chicos, a lucir esos disfraces!

                                                                                                                Creado  para REC  

31 may 2015

PRAIA PRIVADA / PLAYA PRIVADA


Enzoufo a pel de crema. Estendo a toalla sobre a area mollada. Tómbome boca abaixo, ata que noto húmida a barriga. Vírome. Lembro, revivo, soño.... Miro o reloxo de parede. Recollo axiña a area do chan para mañá, antes de que chegue a asistenta. 

(Imaxe baixada de internet)

Embadurno la piel de crema. Extiendo la toalla sobre la arena mojada. Me tumbo boca abajo, hasta que noto húmeda la barriga. Me doy la vuelta. Recuerdo, revivo, sueño…. Miro el reloj de pared. Recojo rápidamente la arena del suelo para mañana, antes de que llegue la asistenta. 


24 may 2015

PRETEXTO


(Imaxe baixada de internet)


Dende que a avoa quedou viúva, funde media pensión en cuncas de chocolate, agradecendo ás visitas a súa compaña. Eu non vou nunca, son máis de café...





Desde que la abuela se quedó viuda, funde media pensión en tazas de chocolate, agradeciendo a las visitas su compañía. Yo no voy nunca, soy más de café…



18 may 2015

COMPLICIDADE / COMPLICIDAD




(Imaxe baixada de internet)
E as azuis, as do avó, as últimas que lle compraran, desapareceron sen deixar rastro. Menos mal que, casualmente, esquecérame de baixar o lixo e puidemos recuperar as outras, as súas preferidas. Mamá, furiosa, castigou ó can. Eu sabía que o animal era inocente. Para recompensalo, regaleille a miña merenda.

Meses despois, cando faleceu o avó, apareceron, misteriosamente, as condenadas pantuflas azuis aos pés do ataúde. A familia empezou a berrar dicindo que fora un milagre e que o vello era un santo. Con disimulo, chisqueille un ollo. Seguro que el estaría morto de risa.




Y las azules, las del abuelo, las últimas que le habían comprado, desaparecieron sin dejar rastro. Menos mal que, casualmente, me había olvidado de bajar la basura y pudimos recuperar las otras, sus preferidas. Mamá, furiosa, castigó al perro. Yo sabía que el animal era inocente. Para recompensarlo, le regalé mi merienda.

Meses después, cuando falleció el abuelo, aparecieron, misteriosamente, las dichosas pantuflas azules a los pies del ataúd. Mi familia empezó a gritar diciendo que había sido un milagro y que el viejo era un santo. Con disimulo, le guiñé un ojo. Seguro que él estaría muerto de risa.

                                                                                                                                    Creado  para REC                                                                                                                                                                    


16 may 2015

FELIZ




Restos de plumas
e cabeza de rato.
O gato brinca.



Restos de plumas,
cabeza de ratón.
Retoza el gato.