POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

13 jul 2015

PULGA MALAPATA


(Imaxe baixada de internet)




Cando atopou can, xa non quedaban prazas libres. 







Cuando encontró perro, ya no quedaban plazas libres.



11 jul 2015

PÓSIT





Fillo, por se ó final decides virme ver, tes friame e iogures na neveira, ¡pero mira que non estean caducados! Non entres no meu cuarto, que aínda que deixei o ambientador enchufado, non vai ser suficiente. ¡Ah!, acórdate de chamar a pompas antes de marchares. 





Hijo, por si al final decides venir a verme, tienes fiambre y yogures en la nevera, ¡pero mira que no estén caducados! No entres en mi cuarto, que aunque he dejado el ambientador enchufado, no va a ser suficiente. ¡Ah!, acuérdate de llamar a pompas antes de irte.



9 jul 2015

¡DE PUTA MADRE!


(Imaxe baixada de internet)



Non había calefacción nin cea quente. Á pobre mamá tocáballe improvisar outra vez, e sacou da manga o xogo do tremor: o que máis tremelicase, sería o campión. Os pequenos acabaron durmindo de rendidos. Ela aproveitou para saír a ganar a vida. 






No había calefacción ni cena caliente. A la pobre mamá le tocaba improvisar otra vez, y se sacó de la manga el juego del tembleque: el que más tiritara, sería el campeón. Los pequeños acabaron durmiendo de rendidos. Ella aprovechó para salir a buscarse la vida.



4 jul 2015

INSTINTO BÁSICO


Ó lado da nosa casa hai unha pequena fraga. O meu Pepe era tolo polo monte. Non, minto, o que verdadeiramente lle gustaba era cazar. Sobre todo, paxaros. Pasaba horas e horas entre a espesura perseguindo bichos voadores. Case sempre chegaba con algún, malferido e medio desplumado. Satisfeito da súa fazaña, reclamaba a comida, antes de botarse a durmir o resto do día. Eu aproveitaba a súa modorra para desfacerme da presa. Só unha vez trouxo un cazapo, aínda algo vivo. Bo traballo me custou impedir que o rematase diante dos meus fociños. Apresureime a devolvelo ao bosque en contra da súa vontade, que era, sen dúbida, a de zampalo.

Pero os anos non pasan en balde e Pepe empezou a perder facultades. A vista e a axilidade diminuídas obrigáronlle a esquecerse de aves ou coellos e concentrar a súa afección persecutoria en obxectivos máis simples.

Ata que unha noite, non regresou ó fogar. Preocupada, saín na súa busca. Pouco tardei en atopalo: agonizaba na cuneta cun golpe de coche na cabeza e un rato entre as poutas. 


                                        (Imaxe baixada de internet)


Al lado de nuestra casa hay un pequeño bosque. Mi Pepe era loco por el monte. No, miento, lo que verdaderamente le gustaba era cazar. Sobre todo, pájaros. Se pasaba horas y horas entre la espesura persiguiendo bichos voladores. Casi siempre llegaba con alguno, malherido y medio desplumado. Satisfecho de su hazaña, reclamaba la comida, antes de echarse a dormir el resto del día. Yo aprovechaba su modorra para deshacerme de la presa. Sólo una vez me trajo un gazapo, todavía algo vivo. Buen trabajo me costó impedir que lo rematara delante de mis narices. Me apresuré a devolverlo al bosque en contra de su voluntad, que era, sin duda, la de zampárselo. 

Pero los años no pasan en balde y Pepe empezó a perder facultades. La vista y la agilidad venidas a menos le obligaron a olvidarse de aves o conejos y concentrar su afición persecutoria en objetivos más simples. 

Hasta que una noche, no regresó al hogar. Preocupada, salí en su busca. Poco tardé en encontrarlo: agonizaba en la cuneta con un golpe de coche en la cabeza y un ratón entre las garras.



30 jun 2015

TESÓN



(Imaxe baixada de internet)
Trala vidreira,
un paxaro tenaz
pica que pica.









Tras la vidriera,
un pájaro tenaz
pica que pica.




22 jun 2015

OUTRA PERSPECTIVA / OTRA PERSPECTIVA






(Imaxe baixada de internet)
Aquel ser diminuto que golpeaba a lente dende o outro lado e que aparecía sempre cando levaba unha hora pegado ao telescopio, acabou irritándome. Primeiro pensei que eran alucinacións, froito do esgotamento visual. Pero os golpes, con ritmo diferente cada día, facían descartar visións ou acúfenos. Chegou a desconcentrarme tanto, que pensei en abandonar a miña devoción pola astronomía.

Onte fíxenlle unha trampa: coloquei un manequín no meu lugar habitual fronte ao aparato e instaleime estratexicamente, acompañado duns prismáticos. Xusto aos 60 minutos, apareceu o intruso petando coma sempre, esta vez ao compás dunha muiñeira, no obxectivo dos meus binoculares.





Aquel ser diminuto que golpeaba la lente desde el otro lado y que aparecía siempre cuando llevaba una hora pegado al telescopio, acabó irritándome. Primero pensé que eran alucinaciones, fruto del agotamiento visual. Pero los topetazos, con ritmo diferente cada día, hacían descartar visiones o acúfenos. Llegó a desconcentrarme tanto, que pensé en abandonar mi devoción por la astronomía.

Ayer le hice una trampa: coloqué un maniquí en mi lugar habitual frente al aparato y me instalé estratégicamente, acompañado de unos prismáticos. Justo a los 60 minutos, apareció el intruso golpeando como siempre, esta vez al compás de una muiñeira, en el objetivo de mis binoculares.

                                                                                                                                        Creado  para REC



20 jun 2015

EMPRENDEDOR CON FUTURO


(Imaxe baixada de internet)


Desbaratada a especulación inmobiliaria, lonxe de renderse, creou unha nova empresa: compravenda de esperanzas de segunda man.







Desbaratada la especulación inmobiliaria, lejos de rendirse, creó una nueva empresa: compraventa de esperanzas de segunda mano. 



16 jun 2015

DESPARELLA FELIZ / DESPAREJA FELIZ


                       (Imaxe baixada de internet)


Descoñecéronse por internet. Concertaron unha cita nun bar para descoñecerse máis a fondo. Convencidos de que entre os dous xa só había dúbidas, decidiron casar. Pero cada día que pasa, saben menos un do outro. Mesmo están pensando en namorarse un día destes.




Se desconocieron por internet. Concertaron una cita en un bar para desconocerse más a fondo. Convencidos de que entre los dos ya solo había dudas, decidieron casarse. Pero cada día que pasa, saben menos el uno del otro. Incluso están pensando en enamorarse un día de estos.



15 jun 2015

MANOBRAS / MANIOBRAS


Volvín enfocar a súa figura uniformada na mira do rifle e accionei o gatillo por enésima vez. Exciteime imaxinándoa tombada o día que, por fin, sexa capaz de disparar coa recámara cargada.



(Imaxe baixada de internet)




Volví a enfocar su figura uniformada en la mirilla del rifle y accioné el gatillo por enésima vez. Me excité imaginándola tumbada el día que, al fin, sea capaz de disparar con la recámara cargada.

                                                                                          
                                                             Creado  para REC

8 jun 2015

DE VOLTA / DE VUELTA


(Imaxe baixada de internet)


Saíu, sixilosa, a estirar as pernas. Tanto tempo inmóbil, na mesma postura, non podía ser bo. Era a súa primeira vez e sorprendeuse ó ver o ambiente que había fóra. Lembrou con morriña a hora do cigarro no traballo pouco tempo atrás. Pero aquí, polo visto, ninguén fumaba. Non puido soportalo e regresou voando ao nicho.






Salió, sigilosa, a estirar las piernas. Tanto tiempo inmóvil, en la misma postura, no podía ser bueno. Era su primera vez y le sorprendió el ambiente que había fuera. Recordó con morriña la hora del pitillo en el trabajo poco tiempo atrás. Pero aquí, por lo visto, nadie fumaba. No pudo soportarlo y regresó volando al nicho.

                                                                                                                               Creado  para REC

7 jun 2015

TRIGAL



(Imaxe baixada de internet)


Papoulas murchas:
indicios dunha cama
no trigal verde.




Las amapolas,
testigos de una cama
en el trigal.





1 jun 2015

DA BAIXA IDADE MEDIA / DE LA BAJA EDAD MEDIA


                                    (Imaxe baixada de internet)


A Inquisición non tardará en chegar. As meigas xa deberían estar no seu sitio, que hai moitas e despois é unha leria. Non vexo os leprosos. Vale, son desagradables e fan ben ó agacharse, pero tanto... Algúns herexes están pedindo látego. Encántame isto, gozo máis có verdugo. Mais espero que non se alongue moito porque estou esgotada; ás dúas da mañá, aínda non acabara de dar puntadas ao traxe da raíña Isabel, mentres ela durmía a perna solta. Aí veñen as autoridades. ¡E as cámaras de televisión! Este ano saímos nos informativos. ¡Veña, raparigos, a lucir eses disfraces! 




La Inquisición no tardará en llegar. Las brujas ya deberían estar en su sitio, que hay muchísimas y después es un lío. No veo a los leprosos. Vale, son desagradables y hacen bien en esconderse, pero tanto… Algunos herejes están pidiendo látigo. Me encanta esto, disfruto más que el verdugo. Aunque espero que no se alargue demasiado porque estoy agotada; a las dos de la mañana, aún no había acabado de dar puntadas al traje de la reina Isabel, mientras ella dormía a pierna suelta. Ahí vienen las autoridades. ¡Y las cámaras de televisión! Este año salimos en los informativos. ¡Venga, chicos, a lucir esos disfraces!

                                                                                                                Creado  para REC  

31 may 2015

PRAIA PRIVADA / PLAYA PRIVADA


Enzoufo a pel de crema. Estendo a toalla sobre a area mollada. Tómbome boca abaixo, ata que noto húmida a barriga. Vírome. Lembro, revivo, soño.... Miro o reloxo de parede. Recollo axiña a area do chan para mañá, antes de que chegue a asistenta. 

(Imaxe baixada de internet)

Embadurno la piel de crema. Extiendo la toalla sobre la arena mojada. Me tumbo boca abajo, hasta que noto húmeda la barriga. Me doy la vuelta. Recuerdo, revivo, sueño…. Miro el reloj de pared. Recojo rápidamente la arena del suelo para mañana, antes de que llegue la asistenta. 


24 may 2015

PRETEXTO


(Imaxe baixada de internet)


Dende que a avoa quedou viúva, funde media pensión en cuncas de chocolate, agradecendo ás visitas a súa compaña. Eu non vou nunca, son máis de café...





Desde que la abuela se quedó viuda, funde media pensión en tazas de chocolate, agradeciendo a las visitas su compañía. Yo no voy nunca, soy más de café…



18 may 2015

COMPLICIDADE / COMPLICIDAD




(Imaxe baixada de internet)
E as azuis, as do avó, as últimas que lle compraran, desapareceron sen deixar rastro. Menos mal que, casualmente, esquecérame de baixar o lixo e puidemos recuperar as outras, as súas preferidas. Mamá, furiosa, castigou ó can. Eu sabía que o animal era inocente. Para recompensalo, regaleille a miña merenda.

Meses despois, cando faleceu o avó, apareceron, misteriosamente, as condenadas pantuflas azuis aos pés do ataúde. A familia empezou a berrar dicindo que fora un milagre e que o vello era un santo. Con disimulo, chisqueille un ollo. Seguro que el estaría morto de risa.




Y las azules, las del abuelo, las últimas que le habían comprado, desaparecieron sin dejar rastro. Menos mal que, casualmente, me había olvidado de bajar la basura y pudimos recuperar las otras, sus preferidas. Mamá, furiosa, castigó al perro. Yo sabía que el animal era inocente. Para recompensarlo, le regalé mi merienda.

Meses después, cuando falleció el abuelo, aparecieron, misteriosamente, las dichosas pantuflas azules a los pies del ataúd. Mi familia empezó a gritar diciendo que había sido un milagro y que el viejo era un santo. Con disimulo, le guiñé un ojo. Seguro que él estaría muerto de risa.

                                                                                                                                    Creado  para REC                                                                                                                                                                    


16 may 2015

FELIZ




Restos de plumas
e cabeza de rato.
O gato brinca.



Restos de plumas,
cabeza de ratón.
Retoza el gato.




11 may 2015

ECOLOXÍA DOMÉSTICA / ECOLOGÍA DOMÉSTICA


(Imaxe baixada de internet)


Xa non podiamos contar con el. Non valía para levarnos ó colexio ou ó parque coma antes. Cando se empeñaba en contarnos unha historia, sempre repetía o mesmo conto. O avó era vello. Pero meus pais,  que son moi bos, non quixeron tiralo e depositárono nun colector xeriátrico para que o reciclen.





Ya no podíamos contar con él. No valía para llevarnos al colegio o al parque como antes. Cuando se empeñaba en contarnos una historia, siempre repetía el mismo cuento. El abuelo era viejo. Pero mis padres, que son muy buenos, no quisieron tirarlo y lo han depositado en un contenedor geriátrico para que lo reciclen.
                                                                                                                                                                                                                                                             Creado  para REC                                                                      
                                                                                                                                                                    

4 may 2015

PROBLEMAS CONXELADOS / PROBLEMAS CONGELADOS




(Imaxe baixada de internet)
O incómodo cadáver do mediador familiar foi providencial. Inmediatamente, desapareceron todas as nosas diferenzas conxugais e recuperamos a complicidade esquecida. Axiña acordamos baleirar o conxelador e instalalo alí, mentres urdiamos un plan perfecto para desfacernos del sen levantar sospeitas.

O asunto alongouse. Cada noite, trasladabámolo dende o seu frío sarcófago ata unha manta colocada no centro do salón; entón, debatiamos serenamente o rumbo a seguir. Pero acabamos acostumándonos tanto á súa presenza conciliadora, que agora xa nos dá medo perdelo de vista e decidimos que se quede na casa. O problema é que teremos que mercar outro conxelador para os alimentos...





El incómodo cadáver del mediador familiar fue providencial. Inmediatamente, desaparecieron todas nuestras diferencias conyugales y recuperamos la complicidad olvidada. Enseguida acordamos vaciar el arcón congelador e instalarlo allí, mientras urdíamos un plan perfecto para deshacernos de él sin levantar sospechas.

El asunto se alargó. Cada noche, lo trasladábamos desde su frío sarcófago hasta una manta colocada en el centro del salón; entonces, debatíamos serenamente el rumbo a seguir. Pero  acabamos acostumbrándonos tanto a su presencia conciliadora, que ahora nos da miedo perderlo de vista y hemos decidido que se quede en casa. El problema es que tendremos que comprar otro congelador para los alimentos…

                                                                                                                                Creado  para REC  

TERAPIA DE CHOQUE


LA CALIDAD DEL SILENCIO.  Litografía , de Manolo fuster

O incómodo cadáver do mediador familiar recibiunos espatarrado na cadeira do despacho. A vista e o olfacto deron sinais de alarma. Asustados, correron cara á porta que, para a súa desgraza, acababa de pechar por fóra a señorita que os conducira ata alí. Buscaron inutilmente as ventás. O motivo da visita xa era o de menos, só urxía saír.

Unha hora máis tarde, regresou a moza. Sorriu ao velos tan aflixidos e abrazados: ela saloucaba; el non conseguía calmala. Antes de que fuxisen, entregoulles os móbiles requisados e a factura. Despois, desenchufou o ambientador fétido e retocou o boneco putrefacto.





El incómodo cadáver del mediador familiar los recibió repanchingado  en el sillón del despacho. La vista y el olfato dieron señales de alarma. Asustados, corrieron hacia la puerta que, para su desgracia, acababa de cerrar con llave la señorita que los había conducido hasta allí. Buscaron inútilmente las ventanas. El motivo de la visita ya era lo de menos, solo urgía salir.

Una hora después, regresó la chica. Sonrió al verlos tan afligidos y abrazados: ella sollozaba; él no conseguía calmarla. Antes de que huyeran, les hizo entrega de los móviles requisados y la factura. Luego, desenchufó el ambientador fétido y retocó el muñeco putrefacto.

                                                                                                                                 Creado  para REC 



2 may 2015

PUTA LISTA



(Imaxe baixada de internet)
Xa estaba farta de inventar respostas. Con toda a dignidade que non tiña, botou ao chan a manta que os axentes lle proporcionaran para cubrir a súa impudicia, preguntou polo cuarto de baño e saíu contoneándose. Esa noite máis dun uniforme caería ós seus pés, estaba segura.






Ya estaba harta de inventar respuestas. Con toda la dignidad que no tenía, arrojó al suelo la manta que los agentes le habían proporcionado para cubrir su impudicia, preguntó por el inodoro y salió contoneándose. Esa noche más de un uniforme caería a sus pies, estaba segura.