POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

31 may 2015

PRAIA PRIVADA / PLAYA PRIVADA


Enzoufo a pel de crema. Estendo a toalla sobre a area mollada. Tómbome boca abaixo, ata que noto húmida a barriga. Vírome. Lembro, revivo, soño.... Miro o reloxo de parede. Recollo axiña a area do chan para mañá, antes de que chegue a asistenta. 

(Imaxe baixada de internet)

Embadurno la piel de crema. Extiendo la toalla sobre la arena mojada. Me tumbo boca abajo, hasta que noto húmeda la barriga. Me doy la vuelta. Recuerdo, revivo, sueño…. Miro el reloj de pared. Recojo rápidamente la arena del suelo para mañana, antes de que llegue la asistenta. 


24 may 2015

PRETEXTO


(Imaxe baixada de internet)


Dende que a avoa quedou viúva, funde media pensión en cuncas de chocolate, agradecendo ás visitas a súa compaña. Eu non vou nunca, son máis de café...





Desde que la abuela se quedó viuda, funde media pensión en tazas de chocolate, agradeciendo a las visitas su compañía. Yo no voy nunca, soy más de café…



18 may 2015

COMPLICIDADE / COMPLICIDAD




(Imaxe baixada de internet)
E as azuis, as do avó, as últimas que lle compraran, desapareceron sen deixar rastro. Menos mal que, casualmente, esquecérame de baixar o lixo e puidemos recuperar as outras, as súas preferidas. Mamá, furiosa, castigou ó can. Eu sabía que o animal era inocente. Para recompensalo, regaleille a miña merenda.

Meses despois, cando faleceu o avó, apareceron, misteriosamente, as condenadas pantuflas azuis aos pés do ataúde. A familia empezou a berrar dicindo que fora un milagre e que o vello era un santo. Con disimulo, chisqueille un ollo. Seguro que el estaría morto de risa.




Y las azules, las del abuelo, las últimas que le habían comprado, desaparecieron sin dejar rastro. Menos mal que, casualmente, me había olvidado de bajar la basura y pudimos recuperar las otras, sus preferidas. Mamá, furiosa, castigó al perro. Yo sabía que el animal era inocente. Para recompensarlo, le regalé mi merienda.

Meses después, cuando falleció el abuelo, aparecieron, misteriosamente, las dichosas pantuflas azules a los pies del ataúd. Mi familia empezó a gritar diciendo que había sido un milagro y que el viejo era un santo. Con disimulo, le guiñé un ojo. Seguro que él estaría muerto de risa.

                                                                                                                                    Creado  para REC                                                                                                                                                                    


16 may 2015

FELIZ




Restos de plumas
e cabeza de rato.
O gato brinca.



Restos de plumas,
cabeza de ratón.
Retoza el gato.




11 may 2015

ECOLOXÍA DOMÉSTICA / ECOLOGÍA DOMÉSTICA


(Imaxe baixada de internet)


Xa non podiamos contar con el. Non valía para levarnos ó colexio ou ó parque coma antes. Cando se empeñaba en contarnos unha historia, sempre repetía o mesmo conto. O avó era vello. Pero meus pais,  que son moi bos, non quixeron tiralo e depositárono nun colector xeriátrico para que o reciclen.





Ya no podíamos contar con él. No valía para llevarnos al colegio o al parque como antes. Cuando se empeñaba en contarnos una historia, siempre repetía el mismo cuento. El abuelo era viejo. Pero mis padres, que son muy buenos, no quisieron tirarlo y lo han depositado en un contenedor geriátrico para que lo reciclen.
                                                                                                                                                                                                                                                             Creado  para REC                                                                      
                                                                                                                                                                    

4 may 2015

PROBLEMAS CONXELADOS / PROBLEMAS CONGELADOS




(Imaxe baixada de internet)
O incómodo cadáver do mediador familiar foi providencial. Inmediatamente, desapareceron todas as nosas diferenzas conxugais e recuperamos a complicidade esquecida. Axiña acordamos baleirar o conxelador e instalalo alí, mentres urdiamos un plan perfecto para desfacernos del sen levantar sospeitas.

O asunto alongouse. Cada noite, trasladabámolo dende o seu frío sarcófago ata unha manta colocada no centro do salón; entón, debatiamos serenamente o rumbo a seguir. Pero acabamos acostumándonos tanto á súa presenza conciliadora, que agora xa nos dá medo perdelo de vista e decidimos que se quede na casa. O problema é que teremos que mercar outro conxelador para os alimentos...





El incómodo cadáver del mediador familiar fue providencial. Inmediatamente, desaparecieron todas nuestras diferencias conyugales y recuperamos la complicidad olvidada. Enseguida acordamos vaciar el arcón congelador e instalarlo allí, mientras urdíamos un plan perfecto para deshacernos de él sin levantar sospechas.

El asunto se alargó. Cada noche, lo trasladábamos desde su frío sarcófago hasta una manta colocada en el centro del salón; entonces, debatíamos serenamente el rumbo a seguir. Pero  acabamos acostumbrándonos tanto a su presencia conciliadora, que ahora nos da miedo perderlo de vista y hemos decidido que se quede en casa. El problema es que tendremos que comprar otro congelador para los alimentos…

                                                                                                                                Creado  para REC  

TERAPIA DE CHOQUE


LA CALIDAD DEL SILENCIO.  Litografía , de Manolo fuster

O incómodo cadáver do mediador familiar recibiunos espatarrado na cadeira do despacho. A vista e o olfacto deron sinais de alarma. Asustados, correron cara á porta que, para a súa desgraza, acababa de pechar por fóra a señorita que os conducira ata alí. Buscaron inutilmente as ventás. O motivo da visita xa era o de menos, só urxía saír.

Unha hora máis tarde, regresou a moza. Sorriu ao velos tan aflixidos e abrazados: ela saloucaba; el non conseguía calmala. Antes de que fuxisen, entregoulles os móbiles requisados e a factura. Despois, desenchufou o ambientador fétido e retocou o boneco putrefacto.





El incómodo cadáver del mediador familiar los recibió repanchingado  en el sillón del despacho. La vista y el olfato dieron señales de alarma. Asustados, corrieron hacia la puerta que, para su desgracia, acababa de cerrar con llave la señorita que los había conducido hasta allí. Buscaron inútilmente las ventanas. El motivo de la visita ya era lo de menos, solo urgía salir.

Una hora después, regresó la chica. Sonrió al verlos tan afligidos y abrazados: ella sollozaba; él no conseguía calmarla. Antes de que huyeran, les hizo entrega de los móviles requisados y la factura. Luego, desenchufó el ambientador fétido y retocó el muñeco putrefacto.

                                                                                                                                 Creado  para REC 



2 may 2015

PUTA LISTA



(Imaxe baixada de internet)
Xa estaba farta de inventar respostas. Con toda a dignidade que non tiña, botou ao chan a manta que os axentes lle proporcionaran para cubrir a súa impudicia, preguntou polo cuarto de baño e saíu contoneándose. Esa noite máis dun uniforme caería ós seus pés, estaba segura.






Ya estaba harta de inventar respuestas. Con toda la dignidad que no tenía, arrojó al suelo la manta que los agentes le habían proporcionado para cubrir su impudicia, preguntó por el inodoro y salió contoneándose. Esa noche más de un uniforme caería a sus pies, estaba segura.




20 abr 2015

¡QUE ALIVIO! / ¡QUÉ ALIVIO!


(Imaxe baixada de internet)

A rúa metíame medo e había tempo que non saía de casa. Oín un disparo e asusteime. Cando me decatei de que fora a miña pistola na miña sen, xa quedei moito máis tranquilo.





La calle me daba miedo y hacía tiempo que no salía de casa. Oí un disparo y me asusté. Cuando me di cuenta de que había sido mi pistola en mi sien, ya me quedé mucho más tranquilo.



UN E DÚAS / EL UNO Y LAS DOS


                (Imaxe baixada de internet)




A intención de seguir sendo só amigos, despois do impulso de efusividade viril controlado con dificultade por reticencias femininas, durou xusto o tempo que ela tardou en descubrir que o mozo tiña noiva. Dende entón, perségueo, sedúceo, ámao, ódiao... El déixase querer e ocúltallo á súa parella.





La intención de seguir siendo sólo amigos, después del impulso de efusividad viril controlado a duras penas por reticencias femeninas, duró justo el tiempo que ella tardó en descubrir que el chico tenía novia. Desde entonces, lo persigue, lo seduce, lo ama, lo odia... Él se deja querer, a espaldas de su pareja.


                                                                                                                       Creado  para REC                                                                   


16 abr 2015

ALERXIA / ALERGIA


Patio con pole.
A ritmo de vasoira,
os teus esbirros.


(Imaxe baixada de internet)

Patio con polen.
A ritmo de escobón,
tus estornudos.


14 abr 2015

PARADO


                                            (Imaxe baixada de internet)



Desesperado, dirixinme ó inferno. Alá encontraría traballo, seguro. Cheguei exhausto. Ante a enorme porta blindada e rodeado de cámaras, unha voz diabólica en off explicoume que non necesitaban persoal porque se mecanizaran; pero que fixese o favor de deixar o meu currículo, que andaban escasos de combustible.





Desesperado, me dirigí al infierno. Allá encontraría trabajo, seguro. Llegué exhausto. Ante la enorme puerta blindada y rodeado de cámaras, una voz diabólica en off me explicó que no necesitaban personal porque se habían mecanizado; pero que hiciera el favor de dejar mi currículo, que andaban escasos de combustible.


(Este relato está publicado no libro titulado “AHÍ ESTÁN… las puertas de Boal” “EI TÁN… as portas de Boal”).

13 abr 2015

DESQUITE


Procuraba non perder suxeitándolle as nádegas á súa compañeira. Antes era ela a protagonista, a que recibía máis aplausos. Agora a súa misión consistía en loitar ata a extenuación por un posto digno para o grupo. Dignidade que non é a súa dende que rubricou con bágoas a súa continuidade forzada, en prol dun patriotismo presuposto. Ninguén lle preguntou se estaba preparada para vivir sen gloria ou deixar un noivo polo camiño. Pero hoxe brillará de novo: finalizada a actuación, sen a molesta pinza do nariz e coa súa técnica depurada, deixará encher os pulmóns de auga no fondo da piscina olímpica.


(Imaxe baixada de internet)


Procuraba no perder sujetándole las nalgas a su compañera. Antes era ella la protagonista, la que recibía más aplausos. Ahora su misión consistía en luchar hasta la extenuación por un puesto digno para el grupo. Dignidad que no es la suya desde que rubricó con lágrimas su continuidad forzada, en aras de un patriotismo presupuesto. Nadie le preguntó si estaba preparada para vivir sin gloria o dejar un novio por el camino. Pero hoy brillará de nuevo: finalizada la actuación, sin la molesta pinza de la nariz y con su técnica depurada, dejará llenar los pulmones de agua en el fondo de la piscina olímpica. 

                                                                                  
                                                                                            
                                                                                   Creado  para REC                                                                   

8 abr 2015

OBSESIÓN


(Imaxe procedente de internet)


Eliminou as bolsas dos ollos para perder peso.






Eliminó las bolsas de los ojos para perder peso.





6 abr 2015

SEDUCIÓN / SEDUCCIÓN



A cada volta do tambor da lavadora, aumenta a súa excitación e vaise aproximando. Pouco a pouco, atrévese a rozala, mesmo a acaricia intermitentemente. A máquina non cesa, e os movementos del, tampouco: afástase, achégase, tócaa, míraa, sóbaa...; todo menos magoala. Parece que a súa intención sexa introducirse nela, descubrir se a quentura externa provén dun interior máis cálido aínda. Rodéaa, ponse enriba, inspecciona cada posible entrada... Rendido, coma sempre, regresa ao seu coxín de gato mimado e dorme, arrolado pola nana mecánica. O centrifugado pillarao soñando coa súa amada de aceiro. 


(Imaxe baixada de internet)

A cada vuelta del tambor de la lavadora, aumenta su excitación y se va aproximando. Poco a poco, se atreve a rozarla, incluso la acaricia intermitentemente. La máquina no cesa, y los movimientos de él, tampoco: se aleja, se acerca, la toca, la mira, la soba...; todo menos lastimarla. Parece que su intención sea introducirse en ella, descubrir si la tibieza externa proviene de un interior más cálido aún. La rodea, se pone encima, inspecciona cada posible entrada... Rendido, como siempre, regresa a su cojín de gato mimado y se duerme, arrullado por la nana mecánica. El centrifugado lo pillará soñando con su amada de acero.

                                                                                                                                    Creado para REC 


31 mar 2015

RENDICIÓN


(Imaxe baixada de internet)



Xa estou farto de loitar contra fungos, virus, bacterias… Dende hoxe, que sexan eles os que pelexen por min.






Ya estoy harto de luchar contra hongos, virus,  bacterias… Desde hoy, que sean ellos los que se peleen por mí.



29 mar 2015

VARADO


Descansa boca arriba, coas mans cruzadas sobre o peito, como adoitaba poñelas para durmir a sesta durante os escasos tempos que pasaba na casa familiar, sempre en verán. Pero a cor do seu rostro difire moito do tostado de antano, o que traía dos seus longos periplos ós que nunca levou a súa esposa, que agora o contempla con pena, sen a carraxe habitual. Os fillos non saben que sentir, e obsérvano coma a un estraño, un intruso irrompendo nas súas vidas tranquilas cando xa non o esperaban, agora que se afixeran a non botalo de menos. O mesmo ca unha balea vella, presentindo o fin inminente, achegouse á beira en busca das mesmas atencións que, sen merecelas, xamais lle faltaron. Non hai bágoas nin palabras. Só queda un esforzo máis: cumprir os últimos desexos do falecido. Todo está disposto para velalo no soportal da casa, acomodado na súa hamaca preferida, con música fúnebre de Chopin e cirios acendidos, un por cada viaxe.

BARCO VARADO, de Miguel Ángel Frutos (internet)



Descansa boca arriba, con las manos cruzadas sobre el pecho, como solía ponerlas para dormir la siesta durante los escasos tiempos que pasaba en la casa familiar, siempre en verano. Pero el color de su rostro difiere mucho del tostado de antaño, el que traía de sus largos periplos a los que nunca llevó a su esposa, que ahora lo contempla con pena, sin la rabia habitual. Los hijos no saben qué sentir, y lo observan como a un extraño, un intruso irrumpiendo en sus vidas tranquilas cuando ya no lo esperaban, ahora que se habían acostumbrado a no echarlo de menos. Igual que una ballena vieja, presintiendo el fin inminente, se acercó a la orilla en busca de las mismas atenciones que, sin merecerlas, jamás le faltaron. No hay lágrimas ni palabras. Sólo queda un esfuerzo más: cumplir los últimos deseos del fallecido. Todo está dispuesto para velarlo en el porche de casa, acomodado en su tumbona preferida, con música fúnebre de Chopin y cirios encendidos, uno por cada viaje.



24 mar 2015

A RELATIVIDADE DA BELEZA / LA RELATIVIDAD DE LA BELLEZA


(Imaxe baixada de internet)
Todo estaba debuxado no pequeno caderno gris que levaba no peto do pantalón, tamén gris, igual có seu aspecto. Eran gráficos magnéticos indescritibles para calquera persoa que non fose el. Deles dependía o éxito da súa misión: conseguir o sombreiro máis fermoso da Terra para cubrir a cabeciña da súa nena e ocultar así o defecto que tanto a avergonzaba. Nacera cunha malformación: en vez de antenas, tiña pelo.




Todo estaba dibujado en la pequeña libreta gris que llevaba en el bolsillo de su pantalón, también gris, igual que su aspecto. Eran gráficos magnéticos indescriptibles para cualquier persona que no fuera él. De ellos dependía el éxito de su misión: conseguir el sombrero más hermoso de la Tierra para cubrir la cabecita de su pequeña y ocultar así el defecto que tanto la avergonzaba. Había nacido con una malformación: en vez de antenas, tenía pelo.

                                                                                                                                     Creado para REC 

23 mar 2015

XEMELGOS / GEMELOS


Chinto morreu.
Pinto busca e miaña .
Non sabe nada.


(Imaxe baixada de internet)

Chinto murió.
Pinto busca y maúlla.
No sabe nada.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

22 mar 2015

A SOIDADE DO MICÓLOGO / LA SOLEDAD DEL MICÓLOGO



(Imaxe baixada de internet)
Todo estaba debuxado no pequeno caderno gris que levaba no peto do seu pantalón: os cogomelos coñecidos e os novos achados, as árbores asociadas a cada especie, os distintos solos, plantas, matogueiras…; esbozos acompañados de descricións pormenorizadas. Era xusto o broche de ouro que precisaba o seu traballo de investigación; o resultado de moitas horas illado na fraga en condicións precarias, sen móbil nin outro dispositivo tecnolóxico que o distraese da súa importante misión. Só levara o imprescindible, propiciando así a liberdade de movemento. Satisfeito do material conseguido, decidiu regresar á cidade. Mais alí segue, despois de varios meses, buscando o camiño de volta.



Todo estaba dibujado en la pequeña libreta gris que llevaba en el bolsillo de su pantalón: las setas conocidas y los nuevos hallazgos, los árboles asociados a cada especie, los distintos suelos, plantas, matojos...; esbozos acompañados de descripciones pormenorizadas. Era justo el broche de oro que necesitaba su trabajo de investigación; el resultado de muchas horas aislado en el bosque en condiciones precarias, sin móvil ni otro artilugio tecnológico que lo distrajera de su importante misión. Sólo había llevado lo imprescindible, propiciando así la libertad de movimiento. Satisfecho del material conseguido, decidió regresar a la ciudad. Pero allí sigue, después de varios meses, buscando el camino de vuelta.

                                                                                                                                                             Creado para REC