POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

31 mar 2015

RENDICIÓN


(Imaxe baixada de internet)



Xa estou farto de loitar contra fungos, virus, bacterias… Dende hoxe, que sexan eles os que pelexen por min.






Ya estoy harto de luchar contra hongos, virus,  bacterias… Desde hoy, que sean ellos los que se peleen por mí.



29 mar 2015

VARADO


Descansa boca arriba, coas mans cruzadas sobre o peito, como adoitaba poñelas para durmir a sesta durante os escasos tempos que pasaba na casa familiar, sempre en verán. Pero a cor do seu rostro difire moito do tostado de antano, o que traía dos seus longos periplos ós que nunca levou a súa esposa, que agora o contempla con pena, sen a carraxe habitual. Os fillos non saben que sentir, e obsérvano coma a un estraño, un intruso irrompendo nas súas vidas tranquilas cando xa non o esperaban, agora que se afixeran a non botalo de menos. O mesmo ca unha balea vella, presentindo o fin inminente, achegouse á beira en busca das mesmas atencións que, sen merecelas, xamais lle faltaron. Non hai bágoas nin palabras. Só queda un esforzo máis: cumprir os últimos desexos do falecido. Todo está disposto para velalo no soportal da casa, acomodado na súa hamaca preferida, con música fúnebre de Chopin e cirios acendidos, un por cada viaxe.

BARCO VARADO, de Miguel Ángel Frutos (internet)



Descansa boca arriba, con las manos cruzadas sobre el pecho, como solía ponerlas para dormir la siesta durante los escasos tiempos que pasaba en la casa familiar, siempre en verano. Pero el color de su rostro difiere mucho del tostado de antaño, el que traía de sus largos periplos a los que nunca llevó a su esposa, que ahora lo contempla con pena, sin la rabia habitual. Los hijos no saben qué sentir, y lo observan como a un extraño, un intruso irrumpiendo en sus vidas tranquilas cuando ya no lo esperaban, ahora que se habían acostumbrado a no echarlo de menos. Igual que una ballena vieja, presintiendo el fin inminente, se acercó a la orilla en busca de las mismas atenciones que, sin merecerlas, jamás le faltaron. No hay lágrimas ni palabras. Sólo queda un esfuerzo más: cumplir los últimos deseos del fallecido. Todo está dispuesto para velarlo en el porche de casa, acomodado en su tumbona preferida, con música fúnebre de Chopin y cirios encendidos, uno por cada viaje.



24 mar 2015

A RELATIVIDADE DA BELEZA / LA RELATIVIDAD DE LA BELLEZA


(Imaxe baixada de internet)
Todo estaba debuxado no pequeno caderno gris que levaba no peto do pantalón, tamén gris, igual có seu aspecto. Eran gráficos magnéticos indescritibles para calquera persoa que non fose el. Deles dependía o éxito da súa misión: conseguir o sombreiro máis fermoso da Terra para cubrir a cabeciña da súa nena e ocultar así o defecto que tanto a avergonzaba. Nacera cunha malformación: en vez de antenas, tiña pelo.




Todo estaba dibujado en la pequeña libreta gris que llevaba en el bolsillo de su pantalón, también gris, igual que su aspecto. Eran gráficos magnéticos indescriptibles para cualquier persona que no fuera él. De ellos dependía el éxito de su misión: conseguir el sombrero más hermoso de la Tierra para cubrir la cabecita de su pequeña y ocultar así el defecto que tanto la avergonzaba. Había nacido con una malformación: en vez de antenas, tenía pelo.

                                                                                                                                     Creado para REC 

23 mar 2015

XEMELGOS / GEMELOS


Chinto morreu.
Pinto busca e miaña .
Non sabe nada.


(Imaxe baixada de internet)

Chinto murió.
Pinto busca y maúlla.
No sabe nada.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

22 mar 2015

A SOIDADE DO MICÓLOGO / LA SOLEDAD DEL MICÓLOGO



(Imaxe baixada de internet)
Todo estaba debuxado no pequeno caderno gris que levaba no peto do seu pantalón: os cogomelos coñecidos e os novos achados, as árbores asociadas a cada especie, os distintos solos, plantas, matogueiras…; esbozos acompañados de descricións pormenorizadas. Era xusto o broche de ouro que precisaba o seu traballo de investigación; o resultado de moitas horas illado na fraga en condicións precarias, sen móbil nin outro dispositivo tecnolóxico que o distraese da súa importante misión. Só levara o imprescindible, propiciando así a liberdade de movemento. Satisfeito do material conseguido, decidiu regresar á cidade. Mais alí segue, despois de varios meses, buscando o camiño de volta.



Todo estaba dibujado en la pequeña libreta gris que llevaba en el bolsillo de su pantalón: las setas conocidas y los nuevos hallazgos, los árboles asociados a cada especie, los distintos suelos, plantas, matojos...; esbozos acompañados de descripciones pormenorizadas. Era justo el broche de oro que necesitaba su trabajo de investigación; el resultado de muchas horas aislado en el bosque en condiciones precarias, sin móvil ni otro artilugio tecnológico que lo distrajera de su importante misión. Sólo había llevado lo imprescindible, propiciando así la libertad de movimiento. Satisfecho del material conseguido, decidió regresar a la ciudad. Pero allí sigue, después de varios meses, buscando el camino de vuelta.

                                                                                                                                                             Creado para REC 


21 mar 2015

AUTÓNOMO


Cavei sen descanso, ata a extenuación. Cando estiven seguro de que xa cabería perfectamente, deiteime no fondo e comecei a botarme terra enriba coas mans.



(Imaxe baixada de internet)


Cavé sin descanso, hasta la extenuación. Cuando estuve seguro de que ya cabría perfectamente, me acosté en el fondo y empecé a echarme tierra encima con las manos.




20 mar 2015

NEGLIXENCIA / NEGLIGENCIA



(Imaxe baixada de internet)




Non sabe canto tempo poderá ocultar a aleta incipiente que tanto lle molesta para durmir. Nin as escamas brillantes do peito. Toda a vida queixándose da espiña de peixe cravada na gorxa e ninguén lle fixo caso.







No sabe cuánto tiempo podrá ocultar la aleta incipiente que tanto le molesta para dormir. Ni las escamas brillantes del pecho. Toda la vida quejándose de la espina de pescado clavada en la garganta y nadie le hizo caso.




19 mar 2015

BOLBORETA / MARIPOSA


A bolboreta
aterra sobre a flor.
Que pare o tempo.


(Imaxe baixada de internet)

La mariposa
aterriza en la flor.
Que pare el tiempo.


17 mar 2015

VIDA NOVA / VIDA NUEVA



Pintando aqueles estraños bisontes multicolores, estivo varios días. Permitímosllo por non contrarialo, para que fose collendo confianza. Candos ás paredes do cuarto non lles quedaba libre nin un palmo, fixo ademán de continuar polo corredor. Aí si que xa decidimos actuar. Con xestos e palabras estridentes, intentamos convencelo de que deixara as malditas ceras. Loxicamente, non entendeu e houbo que arrincarllas. A perrencha duroulle ata a hora da merenda: Nocilla, ¡un gran descubrimento! En poucos minutos, o salón estaba cheo de pinturas rupestres marróns. Empezamos a dubidar de se fora boa idea adoptar un neno africano.





Pintando aquellos extraños bisontes multicolores, estuvo varios días. Se lo permitimos por no contrariarlo, para que fuera cogiendo confianza. Cuando a las paredes del cuarto no les quedaba libre ni un palmo, hizo ademán de continuar por el pasillo. Ahí sí que ya decidimos actuar. Con gestos y palabras estridentes, intentamos convencerlo de que dejara las malditas ceras. Lógicamente, no entendió y hubo que arrancárselas. El berrinche le duró hasta la hora de la merienda: Nocilla, ¡un gran descubrimiento! En pocos minutos, el salón estaba lleno de pinturas rupestres marrones. Empezamos a dudar de si habría sido buena idea adoptar un niño africano.

                                                                                                                                      Creado para REC 

12 mar 2015

GOLPES INÚTILES



Sen saber por que, deille unha puñada. E moitas máis. Ata que apareceron o sangue e a dor nos cotelos. Mentres facía as curas, lembraba os sabios consellos do meu pai: “Cando lle queiras zoscar a alguén, dalle co cerebro e non co cranio; usa as palabras e non as mans”. Xuro que o intentei con ela, pero todo foi inútil. Non atende a razóns. O certo é que os golpes tampouco serviron  de nada. Aí segue impasible, muda, a moi puta… Non terei máis remedio ca levala ó servizo técnico se quero ver a final da UEFA.

 
(Imaxe baixada de internet)




Sin saber por qué, le di un puñetazo. Y muchos más. Hasta que aparecieron la sangre y el dolor en los nudillos. Mientras me hacía las curas, recordaba los sabios consejos de mi padre: “Cuando quieras pegar a alguien, dale con el cerebro y no con el cráneo; usa las palabras y no las manos”. Juro que lo he intentado con ella, pero todo ha sido inútil. No atiende a razones. Lo cierto es que los golpes tampoco han servido de nada. Ahí sigue impasible, muda, la muy zorrita… No tendré más remedio que llevarla al servicio técnico si quiero ver la final de la UEFA.

                                                                                                         Creado para REC                                                                                                                                                                                                                     

7 mar 2015

EXIMENTE


(Imaxe baixada de internet)



Desde pequeno, a avoa dábame cuncas de chocolate ás agachadas. Pero nunca me ensinou a preparalo. Agora que se foi, teño que resignarme aspirando esta merda de sucedáneo.









Desde pequeño, la abuela me daba tazas de chocolate a escondidas. Pero nunca me enseñó a prepararlo. Ahora que se fue, tengo que resignarme aspirando esta mierda de sucedáneo.



28 feb 2015

AUGA / AGUA



Segue chovendo
(Imaxe baixada de internet)
despois da escasa tregua,
sen compaixón.




Sigue lloviendo
después de escasa tregua,
sin compasión.



27 feb 2015

O MUDO / EL MUDO


A fachenda dos seus quince anos era a súa única compaña. Cando a espesura da fraga ocultou a lúa minguante, perdeu o rumbo. Guiado polo ruído da auga, foise aproximando ó regueiro. De súpeto, un silencio absoluto paralizouno. Daquela, retornou o son. Se proseguía a marcha, cesaba. Botouse a correr tropezando contra todo, ata que alguén o agarrou pola chaqueta desde atrás. O medo impediulle xirar a cabeza. Non puido soltarse. Quixo berrar, pero perdera a fala.

Non soubo canto tempo estivo allí nin como chegou á casa. A chaqueta nunca máis apareceu. A súa voz, tampouco.

(Imaxe baixada de internet)

La arrogancia de sus quince años era su única compañía. Cuando la espesura del bosque ocultó la luna menguante, perdió el rumbo. Guiado por el ruido del agua, se fue aproximando al regato. De repente, un silencio absoluto lo paralizó. Entonces, retornó el sonido. Si reanudaba la marcha, cesaba. Empezó a correr a trompicones; hasta que alguien lo agarró por la chaqueta desde atrás. El miedo le impidió girar la cabeza. No pudo soltarse. Quiso gritar,  pero había perdido el habla. 

No supo cuánto tiempo estuvo allí ni cómo llegó a casa. La chaqueta nunca más apareció. Su voz, tampoco.


23 feb 2015

GRIS RAPOSO / GRIS ZORRO


Setembro avanza veloz; as primeiras follas arremuiñadas á súa porta presaxian un outono revolto. O marido empeñouse en que as tres fillas pasen este curso nun internado londiniense. Para perfeccionar o inglés, disque. Ela sabe que ese non é o motivo, senón unha simple coartada. O martes pasado cando, indisposta, non asistiu á sesión habitual de Pilates, descubriu no xesto contrariado do seu esposo o que debía ter visto hai tempo. Pero non se atreve a impedir o desterro das nenas por medo a que el sospeite que foi descuberto.



(Imaxe baixada de internet)
Septiembre avanza veloz; las primeras hojas arremolinadas a su puerta  presagian un otoño revuelto. El marido se ha empeñado en que las tres hijas pasen este curso en un internado londinense. Para perfeccionar el inglés, dice. Ella sabe que ese no es el motivo, sino una simple coartada. El martes pasado cuando, indispuesta, no asistió a la sesión habitual de Pilates, descubrió en el gesto contrariado de su esposo lo que debía haber visto hace tiempo. Pero no se atreve a impedir el destierro de las niñas por miedo a que él sospeche que ha siso descubierto.


                                                                                               Para LA COPA DEL MICRORRELATO de ENTC                                                                                                                                                                                                                                                                                      

18 feb 2015

EN DEFENSA PROPIA


                             (Imaxe baixada de internet)
Antes de ir entregarse, pegou unha nota na porta do cuarto: “Fillos, non entredes”. Quedaran a durmir na súa casa despois dunha celebración familiar na que todos comeran e beberan máis da conta. A situación era insostible: pasaba as noites de paseo á neveira ou tragando teletenda. Despois estaba aparvada todo o día; despistes surrealistas e cabezadas a destempo producían burlas xocosas de todo o mundo; incluso do propio verdugo, que non recoñecía a súa culpa. Ansiolíticos, somníferos e tapóns de materiais diversos había moito tempo que non conseguían enmascarar os tremebundos ronquidos do seu marido.




Antes de ir a entregarse, pegó una nota en la puerta del dormitorio: “Hijos, no entréis”. Pernoctaban en su casa después de una celebración familiar en la que todos habían comido y bebido en exceso. La situación era insostenible: se pasaba las noches de paseo a la nevera o tragando teletienda. Luego estaba atontada todo el día; despistes surrealistas y cabezadas a destiempo producían burlas jocosas de todo el mundo; incluso del propio verdugo, que no reconocía su culpa. Ansiolíticos, somníferos y tapones de materiales diversos hacía mucho tiempo que no conseguían enmascarar los tremebundos ronquidos de su marido. 





ATERRAXE FORZOSA / ATERRIZAJE FORZOSO


(Imaxe baixada de internet)




Sobrevoaba unha cidade marabillosa con casas de cristal e coches voadores. Os berros de seus pais fixérona volver ó cuarto revolto.









Sobrevolaba una ciudad maravillosa con casas de cristal y coches voladores. Los gritos de sus padres la hicieron volver al cuarto revuelto.



11 feb 2015

XEO PARA DÚAS / HIELO PARA DOS


A sarabia aterrorizábaa. Moderou a velocidade e concentrouse ó máximo. Pasada a primeira curva, un coche volteado na cuneta fíxoa frear instintivamente e custoulle controlar o vehículo. Aínda que se puxo moi nerviosa, tivo a serenidade suficiente para deterse e chamar a emerxencias. Despois, tremendo de medo, achegouse ó auto sinistrado para intentar socorrer ós posibles feridos. Por unha ventá rompida, meteu a cabeza. Non puido ver nada, pero o ulido que percibiu produciulle calafríos: era o perfume que lle regalara á súa filla por Reis. Despois de berrar, perdeu o sentido.




(Imaxe baixada de internet)
El granizo la aterrorizaba. Moderó la velocidad y se concentró al máximo. Rebasada la primera curva, un coche volcado en la cuneta le hizo frenar instintivamente y le costó controlar el vehículo. Aunque se puso muy nerviosa, tuvo la entereza suficiente para detenerse y llamar a emergencias. Luego, temblando de miedo, se acercó al auto siniestrado para intentar socorrer a los posibles heridos. Por una ventanilla rota introdujo la cabeza. No pudo ver nada, pero el olor que percibió le produjo escalofríos: era el del perfume que le había regalado a su hija por Reyes. Después de gritar, se desmayó.


Para LA COPA DEL MICRORRELATO de ENTC



5 feb 2015

PANTEÓN


As flores tapan
a lápida de pedra.
Por pouco tempo.
Axiña pudrirán
para que o gris persista.


(Imaxe baixada de internet)




Las flores tapan
la lápida de piedra.
Por poco tiempo.
Pronto se pudrirán
para que el gris perviva.






4 feb 2015

A VER.... / A VER SI CUELA…


Dúas guedellas descoidadas ameazan con probar o café con leite. Non sería a primeira vez. Cunha man retíraas da cara; a outra precísaa para apoiar a testa: ¡Imposible! Coma cada mañá, baleirou a cunca no vertedeiro e eliminou o rastro abrindo a billa para que a compañeira de apartamento non lle botara o consabido sermón. As últimas palabras de súa nai martelábanlle na cabeza, cada día con máis forza: “Non sexas parva, faime caso, leva uns poucos”. Xa ían alá dúas semanas de Erasmus sen conseguir almorzar unha soa vez. Por orgullo non pedira papas á familia, pero de hoxe non pasaba. Cando seus pais a chamasen e lle preguntasen se precisaba algo, íalles suxerir que, se querían, podíanlle enviar unhas caixas de Sobaos Pasiegos. Para agasallar ós seus novos compañeiros e presumir así da súa Cantabria querida...

(Imaxe baixada de internet)



Dos guedejas descuidadas amenazaban con probar el café con leche. No sería la primera vez. Con una mano las retiró de la cara; la otra la necesitaba para apoyar la frente. ¡Imposible! Como cada mañana, vació la taza en el fregadero y eliminó el rastro abriendo el grifo para que su compañera de apartamento no le echara el consabido sermón. Las últimas palabras de su madre le martillaban la cabeza, cada día con más fuerza: “No seas tonta, hazme caso, llévate unos pocos”. Ya iban allá dos semanas de Erasmus sin haber conseguido desayunar una sola vez. Por orgullo no había pedido papas a su familia, pero de hoy no pasaba. Cuando sus padres la llamaran y le preguntaran si necesitaba algo, les iba a sugerir que, si querían, le podían enviar unas cajas de Sobaos Pasiegos. Para regalar a sus nuevos compañeros y presumir así de su Cantabria querida…

Para o concurso A QUÉ SABE CANTABRIA


25 ene 2015

DOLORES


Cala un pouquiño. Ben sei que estarás moi ocupada coas presentacións, pero xa terás todo o tempo do mundo para contarlles a túa vida. Agora escóitame a min, que che quero dicir como foi. Había moita xente, moita, ¡toda! Tamén había respecto, admiración, lembranzas, bágoas... ¡Canto choraron as nenas! Gustaríache vivilo, estou segura. Vale, xa te deixo; sigue coas túas novas relacións. Estarás feliz no medio de tantas almas… ¡Non se che ocorra invitalos a comer! Cando atopes a Severino, acórdate de ensinarlle a foto que levaches contigo para que vexa o que aumentou a familia. Oíches, ó final decidimos velarte no tanatorio da Estrada; espero que non te enfades. Estabas como unha rosa entre miles de fermosas flores. Adeus, mamaíta.



(Imaxe baixada de internet)
Cállate un poquito. Sé que estarás muy ocupada con las presentaciones, pero ya tendrás todo el tiempo del mundo para contarles tu vida. Ahora escúchame a mí, que te quiero decir cómo fue. Había mucha gente, mucha, ¡toda! También había respeto, admiración, recuerdos, lágrimas... ¡Cuánto lloraron las niñas! Te gustaría vivirlo, estoy segura. Vale, ya te dejo; sigue con tus nuevas relaciones. Estarás feliz en medio de tantas almas... ¡No se te ocurra invitarlos a comer! Cuando encuentres a Severino, acuérdate de enseñarle la foto que llevaste contigo para que vea lo que ha aumentado la familia. Oye, al final decidimos velarte en el tanatorio de La Estrada; espero que no te enfades. Estabas como una rosa entre miles de hermosas flores. Adiós, mamaíta.