POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

27 sept 2012

¡VAIA CURA! / ¡VAYA CURA!


Relixiosamente, cada mañá ás oito en punto, introdúcese no confesionario máis recóndito da catedral, o que evitan case todos os sacerdotes por ser algo frío e tan escuro que impide distinguir os rostros. Esta discreción é, precisamente, o que el busca. Aínda ben non se acomoda no interior, dispón o seu iPhone para gravar ós pobres pecadores arrepentidos. O papel de confesor permítelle, ademais, realizar preguntas que serán respondidas coa sinceridade que o acto require. O final da sesión determínao a batería do aparello. Daquela, D. Manolo sae do templo a toda présa; xa no seu cuarto, conecta o móbil á rede eléctrica e escoita durante varias horas, con oídos de profesional, as declaracións do día, agardando descubrir algunha pista que o leve ata un tesouro, aínda que non sexa tan valioso coma o Códice Calixtino que agocha no garaxe…


(Imaxe baixada de internet)
Religiosamente, cada mañana a las ocho en punto, se introduce en el confesionario más recóndito de la catedral, el que evitan casi todos los sacerdotes por ser algo frío y tan oscuro que impide distinguir los rostros. Esta discreción es, precisamente, lo que él busca. Nada más acomodarse en el interior, dispone su iPhone para grabar a los pobres pecadores arrepentidos. El papel de confesor le permite, además, realizar preguntas que serán contestadas con la sinceridad que el acto requiere. El final de la sesión lo determina la batería del aparato. Entonces, D. Manolo sale del templo con premura; ya en su cuarto, conecta el móvil a la red eléctrica y escucha durante varias horas, con oídos de profesional, las declaraciones del día, esperando descubrir alguna pista que lo lleve hasta un  tesoro, aunque no sea tan valioso como el Códice Calixtino que esconde en el garaje…


22 sept 2012

EDITIÑO 6

Vivo pousada na hamaca
pasmada co vaivén
pensando que toco as nubes
porque miro cara ó ceo.
Mal asunto:
se vira, caio no chan.


(Imaxe baixada de internet)


Vivo posada en la hamaca
disfrutando el vaivén.
Pienso que toco las nubes
sólo por mirar al cielo.
Mal asunto:
si da la vuelta, caigo.

18 sept 2012

NUBES / CLOUDS


Sobre azul ceo,
(Imaxe baixada de internet)
vaporoso algodón
de nube errante.






Sobre azul cielo,
vaporoso algodón
de nube errante.





Over a blue sky,

the vaporous cotton

of a flying cloud.



14 sept 2012

UNHA TRAXEDIA / UNA TRAGEDIA


(Imaxe baixada de internet)
Ela, fermosa, atractiva, tentadora… El, sobrio, elegante, lanzal… Ámbolos dous admirábanse desde novos, na distancia. Pero o destino quixo que coincidiran no mesmo habitáculo, aínda que separados por razóns de seguridade. Ela, camiño dunha exposición; el, cara a unha comellada. Por un descoido da persoa responsable ou, se cadra, pola forte atracción que os imantaba, rozáronse, xuntáronse, mesturáronse… Ela, máis coqueta ca nunca; el, derretíase. Cando se decataron, xa era tarde: o relucente vestido da Srta. Amanita Muscaria estaba inservible. Do culpable, D. Coprinus Comatus, só quedaba unha gran mancha negra, desaparecera misteriosamente.



(Imaxe baixada de internet)
Ella, preciosa, atractiva, tentadora… Él, sobrio, elegante, esbelto… Ambos se admiraban desde jóvenes, en la distancia. Pero el destino hizo que coincidieran en el mismo habitáculo, aunque separados por razones de seguridad. Ella, camino de una exposición; él, hacia una comilona. Por un descuido de la persona responsable o, quizás, por la fuerte atracción que los imantaba, se rozaron, se juntaron, se mezclaron… Ella, coqueta como nunca; él, se derretía. Cuando quisieron darse cuenta, era tarde: el reluciente vestido de la Srta. Amanita Muscaria estaba inservible. Del culpable, D. Coprinus Comatus, sólo quedaba una gran mancha negra, había desaparecido misteriosamente.

(Seleccionado e publicado no Segundo Certamen de MICO MICRO RELATOS SAN JORGE)

9 sept 2012

REALIDADE INCONSCIENTE / REALIDAD INCONSCIENTE



Sofre alzheimer. Nunca sae da casa, pero esta vez a súa filla empeñouse en levala de vacacións. Non sabe como chegaron ó hotel. Está instalada, completamente soa, nunha habitación estraña. Dálle angustia o silencio absoluto. Non logra abrir a ventá. A través das vidreiras enreixadas, só pode ver hedras asfixiando os ferros e árbores arrepiantes. Non atopa a porta de saída nin a do baño. Intenta berrar  e non lle sae a voz. Golpea as paredes, pero o material esponxoso que as recobre amortece as débiles labazadas. De súpeto, ábrese unha trapela no chan e emerxe unha bandexa con tapa abovedada. Ten fame. Ergue o testo e observa que a comida ¡está viva! Horrorizada, agáchase nun recuncho. Chégalle, desde lonxe, un feble son que lle resulta familiar. Cada vez sénteo máis preto e máis forte...

Desperta sobresaltada. Apaga o espertador e bícao.



(Imaxe baixada de internet)

Sufre alzheimer. Nunca sale de casa, pero esta vez su hija se ha empeñado en llevarla de vacaciones. No sabe como han llegado al hotel. Está instalada, completamente sola, en una habitación extraña. Le agobia el silencio absoluto. No logra abrir la ventana. A través de los cristales enrejados, sólo puede ver hiedras asfixiando los hierros y árboles siniestros.  No encuentra la puerta de salida ni la del baño. Intenta gritar y no le sale la voz.  Golpea las paredes, pero el material esponjoso que las recubre amortigua sus débiles manotazos. De repente, se abre una trampilla en el suelo y emerge una bandeja con tapa abovedada. Tiene hambre. Levanta la tapadera y observa que la comida ¡está viva! Horrorizada, se agazapa en una esquina. Le llega, desde lejos, un tenue sonido que le resulta familiar. Cada vez lo oye más cerca y más fuerte…

Despierta sobresaltada. Apaga el despertador y lo besa.


5 sept 2012

DALIAS



Gañou a cor.
Concurso de beleza
sen perdedora.






Ganó el color.
Concurso de belleza
sin perdedora.







2 sept 2012

DUBITATIVO

(Imaxe baixada de internet)


Deulle tantas voltas á cabeza, que se lle mesturaron as ideas.



De tanto darle vueltas a la cabeza, se le mezclaron las ideas.


28 ago 2012

ADICCIÓN INOFENSIVA


Acabáronse as competicións e as medallas. Casou, pariu e cambiou de vida como se cambiase de planeta. Enganouse ó pensar que o amor e as responsabilidades familiares apagarían os rescaldos da súa paixón polo deporte. Cada noite de insomnio acrecenta a morriña. Desesperada, inventa un deporte de alto risco. O medo a ser descuberta devólvelle a emoción e o nivel de adrenalina axeitado. Como material, unha simple corda que mantén oculta. Cando os seus dormen, engánchaa no balcón da terceira planta onde vive e descólgase por ela. Camiña en pixama un par de horas e regresa á casa agatuñando pola soga. Con  sumo coidado, déitase a carón do seu marido, preparada para durmir placidamente. Non sabe que agora o insomne é el, que finxe ignorancia e sono profundo para que ela sexa feliz.


(Imaxe baixada de internet)

Se acabaron las competiciones y las medallas. Se casó, parió y cambió de vida como si hubiera cambiado de planeta. Se equivocó al pensar que el amor y las responsabilidades familiares apagarían los rescoldos de su pasión por el deporte. Cada noche de insomnio  acrecenta la nostalgia. Desesperada, inventa un deporte casero de alto riesgo. El miedo a ser descubierta le devuelve la emoción y el nivel de adrenalina adecuado. Como material deportivo, una simple cuerda que mantiene oculta. Cuando los suyos duermen, la engancha en el balcón de la tercera planta en la que vive y se descuelga por ella. Camina en pijama un par de horas y regresa a casa trepando por la soga. Con sumo cuidado, se acuesta al lado de su marido, preparada para dormir plácidamente. No sabe que ahora el insomne es él, que finge ignorancia y sueño profundo para que ella sea feliz.


27 ago 2012

ABANDONO


Fonte de pedra 
invadida de plantas
que medran libres.
Esperpento penoso
daquel xardín que foi.

(Imaxe baixada de internet)



Fuente de piedra
invadida de plantas
que crecen libres.
Esperpento penoso
de aquel jardín que fue.

23 ago 2012

¡MENUDA RISA!


(Imaxe baixada de internet)
Roque, grazas ó patrimonio e a falta de escrúpulos herdados de seu pai, conseguiu na vida todo o que quixo. Pero, desde que a súa idade avanzada lle deixa tempo para reflexionar, decatouse de que, ocupado sempre nos seus asuntos, esqueceuse de rir. E non quere irse deste mundo coa sensación de ter fallado en algo. Así que decide contratar ó mellor adestrador persoal da risa. Atraídos pola suculenta recompensa monetaria, a lista de candidatos é ampla. Selecciona uns poucos e ponos a proba antes de decantarse por un. O terceiro en pasar polos apousentos do millonario é un mozo especialista en maniotas terapéuticas, segundo consta no seu currículo. Mágoa que, xa na primeira sesión, o exceso de gargalladas fai que Roque se despida deste mundo; feliz, iso si… Disque o rapaz ten ofertas a moreas.



Roque, gracias al patrimonio y la falta de escrúpulos heredados de su padre, consiguió en la vida todo lo que quiso. Pero, desde que su avanzada edad le deja tiempo para reflexionar, se ha dado cuenta de que, ocupado siempre en sus asuntos, se olvidó de reír. Y no quiere irse de este mundo con la sensación de que ha fallado en algo. Así que decide contratar al mejor entrenador personal de la risa. Atraídos por la suculenta recompensa monetaria, la lista de candidatos es amplia. Selecciona a unos pocos y los pone a prueba antes de decantarse por uno. El tercero en pasar por los aposentos del millonario es un joven especialista en cosquillas terapéuticas, según consta en su currículum. Lástima que, ya en la primera sesión, el exceso de carcajadas hace que Roque se despida de este mundo; feliz, eso sí…. Dicen que al muchacho le llueven ofertas.


19 ago 2012

DIAGNÓSTICO VELOZ


           - Por favor, sexa breve – dixo o especialista ó vixésimo paciente da súa consulta semanal de dúas horas.
       - Sereino. ¿Lembra que a semana pasada vin acompañando á miña muller? Fomos os primeiros en entrar...
        - Si, xa me dou conta, estaban moi nerviosos os dous; pero non tiñan por que preocuparse. Nin sequera precisei auscultala: un caso clarísimo de hipocondría. Seguro que terá mellorado co placebo que lle receitei. ¿Que tal se atopa?
           - Moi tranquila. Enterrámola onte.





(Imaxe baixada de internet)
      - Por favor, sea breve – dijo el especialista al vigésimo paciente de su consulta semanal de dos horas.
        - Lo seré. ¿Recuerda que la semana pasada vine acompañando a mi esposa? Fuimos los primeros en entrar...
         - Si, ya me doy cuenta, estaban muy nerviosos los dos; pero no tenían por qué preocuparse. Ni siquiera necesité auscultarla: un caso clarísimo de hipocondría. Seguro que habrá mejorado con el placebo que le receté. ¿Que tal se encuentra?
            - Muy tranquila. Ayer la enterramos.



16 ago 2012

ALTA TENSIÓN / HIGH VOLTAGE

(Imaxe baixada de internet)



Fan equilibrios
      os corvos sobre o cable
            tentando ó demo.






Se balancean
                                  los cuervos sobre el cable
                                   tentando al diablo.



            Perched on the wire,
      the ravens keep their balance
and tempt the devil.

11 ago 2012

MISTERIO A PEDAZOS


(Imaxe baixada de internet)
Primeiro foi un anaco de zapatilla vella; despois, a funda dun móbil, unha folla do xornal, o testo dunha pota... Cada vez que chegaba do traballo, atopaba agasallos deste tipo esparexidos polos lugares máis insólitos da casa. Ó principio, tomouno con relativa tranquilidade; recollíaos sen darlle demasiada importancia ó asunto. Pero segundo ían pasando os días, o número de pezas aumentaba e comezouse a cansar. A pinga que colmou o vaso foi un zanco de polo enriba da cama desfeita. Ó enfado sumouse a preocupación e acudiu á policía local solicitando axuda.

-Imos ver..., señor ¿Estanos a insinuar que lle adestremos o seu cachorro?

-Creo que non me entenderon. Vivo só, non teño mascota ningunha. Tamén lles anticipo que xa cambiei a pechadura da porta despois dos primeiros achados.        




        Primero fue un trozo de zapatilla vieja; después, la funda de un móvil, una hoja del periódico, la tapa de una tartera… Cada vez que llegaba del trabajo, se encontraba regalos de este tipo esparcidos por los lugares más insólitos de la casa. Al principio, lo tomó con relativa tranquilidad; los recogía sin darle demasiada importancia al asunto. Pero según iban pasando los días, el número de piezas aumentaba y se empezó a cansar. La gota que colmó el vaso fue un muslo de pollo sobre la cama deshecha. Al enfado se sumó la preocupación y acudió a la policía local solicitando ayuda.
         -Vamos a ver…., señor. ¿Nos está insinuando que le adiestremos a su cachorro?
        -Creo que no me han comprendido. Vivo solo, no tengo mascota alguna. También les anticipo que ya he cambiado la cerradura de la puerta después de los primeros hallazgos.



6 ago 2012

CAMA REDONDA



(Imaxe baixada de internet)


Déitase coa súa parella e con moitos problemas máis.





Se acuesta con su pareja y con muchos problemas más.

2 ago 2012

POR AMOR Á ARTE / POR AMOR AL ARTE



Coñecéronse nun taller de relato. En cada clase, o profesor expoñía  un motivo de inspiración sobre  o que debían escribir. A última proposta foi providencial. Presentoulles unha pintura moi coñecida, “O bico”, e propúxolles que deixasen voar a imaxinación sobre o papel. O primeiro impulso de María e Román foi buscarse coa mirada, e ruborizáronse ambos. Nunca pasaran  do cordial saúdo de rigor. Escribiron. Antes de rematar a sesión, coma sempre, fíxose a posta en común lendo e comentando en voz alta tódolos textos. A enorme semellanza entre os relatos dos dous abraiou a todo o mundo. Aquela tarde, saíron collidos da man. Hoxe non foron ó taller: atópanse escenificando o cadro de Klimt perdidos na cima dun frondoso e escarpado monte.


"El beso" de Klimt

Se conocieron en un taller de relato. En cada clase, el profesor les planteaba un motivo de inspiración sobre el que debían escribir. La última propuesta fue providencial: les presentó una pintura muy conocida, “El beso“, y les propuso que dejasen volar su imaginación sobre el papel. El primer impulso de María y Román fue buscarse con la mirada, y ambos se ruborizaron. Nunca habían pasado del cordial saludo de rigor. Escribieron. Antes de finalizar la sesión, como siempre, se hizo la puesta en común leyendo y comentando en voz alta todos los textos. La enorme semejanza entre los relatos de los dos sorprendió a todo el mundo. Aquella tarde, salieron cogidos de la mano. Hoy no han ido al taller; se encuentran escenificando el cuadro de Klimt perdidos en la cima de un frondoso y escarpado monte.
(Finalista en "Taller de relato" del programa de radio EL OJO CRÍTICO)

30 jul 2012

FERVENZA / CASCADA


Un mundo de auga
cae a cachón na fraga.
Música e verde.


Non todo é verde:
o  río vertical
regala prata.





Un mundo de agua
cae en cascada al bosque.
Música y verde.



No todo es verde:
el río vertical
regala plata.

22 jul 2012

¡MONTAÑA, POR FAVOR!



(Imaxe baixada de internet)
Coma sempre, despois do baño, tombeime ó sol, intentado, inutilmente, relaxarme. Aquela tarde fatídica o meu verdugo era un rapaz maleducado que disparaba unha odiosa pelota. En varias ocasións, estrelouse contra o meu costado esquerdo. Farta de cuspir areas e tragar bilirrubina, argallei un plan. Aproveitando o gran tamaño da toalla, ocupei só a metade e repreguei o cacho sobrante xunto ó brazo dereito. Con sixilo de ladrón, a miña man destra escavou un burato amplo dabondo. A primeira vez que a bóla  volveu a min, rapidamente dirixina ó foxo, estendín a toalla para ocultala e vireime sobre ela, desaparecendo debaixo do meu ventre como se a tragase a terra. O barullo que armaron nai e fillo buscando o balón prolongouse varias horas. Por razóns obvias, eu non podía erguerme. Aquela noite, tiven que acudir a urxencias con síntomas de insolación. ¡Nunca máis! 




Como siempre, después del baño me tumbé al sol, intentando, inútilmente, relajarme. Aquella tarde fatídica mi verdugo era un chaval maleducado que disparaba una odiosa pelota. En varias ocasiones, se estrelló contra mi costado izquierdo. Harta de escupir arenas y tragar bilirrubina, urdí un plan. Aprovechando el gran tamaño de la toalla, ocupé solo la mitad y replegué el trozo sobrante junto al brazo derecho. Con sigilo de ladrón, mi mano diestra excavó un agujero lo suficientemente amplio. La primera vez que la bola volvió a mí, rápidamente la dirigí al hoyo, extendí la toalla para ocultarla y me giré sobre ella, desapareciendo bajo mi vientre como si se la tragara la tierra. El revuelo que montaron madre e hijo buscando el balón se prolongó varias horas. Por razones obvias, yo no podía levantarme. Aquella noche, tuve que acudir a urgencias con síntomas de insolación. ¡Nunca más!

17 jul 2012

LOLA G. B.

Pito serodio.
O quinto xa era mozo 
e chegou de sexta
para sorpresa de súa nai
e sorte de todos.
Estaba escrito: 
faltaba un puntal na casa
e chegou con ela.
Mamou miseria de aldea rica,
como era antes, 
(Imaxe baixada de internet)
fartura de pan e fame de todo
o que non se come.
Criouse, ¡que remedio! 
Forte, escrava, sufrida e tenra.
Muller completa, ata enfermeira.
Sabia sen títulos, non os precisa.
Cantaba ó alto alindando as vacas;
mais cambiou cantares
por melodía de tractor espurio
sen grandes traumas.
Casou por gusto e por tradición.
E retoñou, brotando dela
dúas flores belas que a renovan.
Regou con bágoas un dos retoños
que así medrou.
Tamén ela medra
bebendo tragos de vida nova,
sempre coa raíz na terra
e xenerosidade a feixes.
Debe saber o mundo
canto lle debe. ¡Xa era hora!



(Imaxe baixada de internet)
Cría tardía.
El quinto ya era mozo 
y llegó de sexta
para sorpresa de su madre
y suerte de todos.
Estaba escrito: 
faltaba un puntal en casa
y llegó con ella.
Mamó miseria de aldea rica,
como era antes,
hartura de pan y hambre de todo
lo que no se come.
Se crió, ¡qué remedio!
Fuerte, esclava, sufrida y tierna.
Mujer completa, hasta enfermera.
Sabia sin títulos, no los precisa.
Cantaba alto apacentando vacas;
mas cambió cantares
por melodía de tractor espurio
sin grandes traumas.
Casó por gusto y por tradición.
Y retoñó, brotando de ella
dos flores bellas que la renuevan.
Regó con lágrimas su primer retoño
que así creció.
También ella crece
bebiendo sorbos de vida nueva 
siempre con la raíz en tierra
y generosidad al viento.
Debe saber el mundo 
cuánto le debe. ¡Es el momento!


15 jul 2012

AS CATEDRAIS / LA CATEDRALES


O mar retírase
dando paso ós turistas
das Catedrais.
Arrepentido, sobe
escorrentando a xente.        





                                




El mar se retira
dando paso a los turistas
de Las Catedrales.
Arrepentido, asciende
ahuyentando la gente.



9 jul 2012

C´EST LA VIE



Hai uns meses que conseguiu a soñada hipoteca de por vida, que lle permitiría independizarse dos coidados asfixiantes da mamá e, sobre todo, dos ronquidos estridentes do pai. Levaba anos soportando as bromas que as súas olleiras e bocexos provocaban cada mañá entre os compañeiros de traballo. Agora, a situación cambiou. Vive só, como anhelaba; come ou non come o que lle peta; pon os vaqueiros sen pasarlles o ferro; entra e sae ó seu antollo... ¡Pero segue insomne! Na vivenda contigua, unha familia con cadelo hiperactivo, manteno esperto ata pouco antes de que soe o despertador. Debe madrugar para trasladarse desde o seu  apartamento da periferia ata a oficina na capital, preto da casa dos vellos. E foron en balde as conversas cos veciños, as ameazas e as denuncias, incluso. Ó animal prodúcelle estrés o cambio de hábitos, disque...

(Imaxe baixada de internet)
Hoxe tomou unha drástica decisión: pasar a mellor vida. Pero antes farase doador de órganos. Quere irse coa sensación de ter feito algo ben neste mundo.






Hace unos meses que consiguió la soñada hipoteca de por vida, que le permitiría independizarse de los cuidados asfixiantes de la mamá y, sobre todo, de los ronquidos estridentes del padre. Llevaba años soportando las bromas que sus ojeras y bostezos provocaban cada mañana entre sus compañeros de trabajo. Ahora, la situación ha cambiado. Vive solo, como anhelaba; come o no come lo que le da la gana; se pone los vaqueros sin planchar; entra y sale a su antojo… ¡Pero sigue insomne! En la vivienda contigua, una familia con perrito hiperactivo lo mantiene despierto hasta poco antes de que suene el despertador. Debe madrugar para trasladarse desde su apartamento de la periferia hasta la oficina en la capital, cerca de la casa de los viejos. Y de nada han valido las conversaciones con los vecinos, las amenazas y las denuncias, incluso. Al animal le produce estrés el cambio de hábitos, dicen…

Hoy ha tomado una drástica decisión: pasar a mejor vida. Pero antes se hará donante de órganos. Quiere irse con la sensación de haber hecho algo bien en este mundo.