POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

30 oct 2010

DORES DE ROSA / DOLORES DE ROSA

                                                                             recitado
Hai rosas brancas:
puras, sinceras.
Outras vermellas:
paixón e forza.
Hai rosas rosas
que están aí sempre.
Pero todas con espiñas.
¡Pobres!
Que se expoñen, que se entregan
que se ofrecen, que perfuman...
sen saber que deixan rastro
só polas súas picadas.

E hai rosas todas murchas
porque ninguén as rega.
Ata hai rosas que se escriben
con maiúscula de ouro.
Eu sei dunha rosa
que se chama Lola.                                              
Hay rosas blancas:
puras, sinceras.
Hay otras rojas:
pasión y fuerza.
Hay rosas rosas
que están ahí siempre.
Pero todas con espinas.
¡Pobres!
Se exponen, se entregan,
se ofrecen, perfuman…
Y no saben que tan sólo
sus pinchazos dejan huella.

Y hay rosas marchitas
porque nadie las riega.
Hasta hay rosas que se escriben
con mayúscula de oro.
Yo sé de unra rosa
que se llama Lola.

28 oct 2010

COGOMELO / SETA

(amanita spissa)
Da natureza,
húmida, media podre,
o cogomelo.
Do meu sombrío outono,
a emoción de atopalo.


De la humedad,
naturaleza muerta,
hermosa seta.
De mi sombrío otoño,
la emoción de encontrarla.

23 oct 2010

POZO SECO

(Imaxe baixada de internetNo fondo do pozo
No fondo do pozo
podes tender o leito
e deitarte boca abaixo.

Ou podes romper as uñas
ó rubir polas paredes,
pendurándote da vida
que os teus ollos divisaron.
Se cadra viches as cordas
que che lanzan desde o aire...

No fondo do pozo
deixas a cama aberta
temendo a túa caída.

O golpe será máis leve
e a dor, cronificada.
Atoparaste na casa,
non vas querer mirar fóra
nin escoitar a esperanza.
Desde o fondo non se cae.

En el fondo del pozo
puedes tender tu lecho
y echarte boca abajo.

O puedes romper las uñas
al trepar por sus paredes,
amarrándote a la vida
que tus ojos divisaron.
Quizás hayas visto cuerdas
que te lanzan desde el aire.

En el fondo del pozo
dejas la cama abierta
temiendo la caída.

El golpe será más leve
y el dolor, cronificado.
Te encontrarás en tu casa,
no querrás mirar afuera.
No más esperanzas rotas.
Desde el fondo no se cae.



16 oct 2010

INVISIBLE

(Imaxe baixada de internet)



Acariño a súa pel e ignórame. Déixame chegar ata o seu cálido interior, pero expúlsame coa mesma indiferenza. Doulle a vida e maltrátame. Farto de ser invisible para ela, póñome violento: érgolle a saia, zarandéoa…
Por fin decátase da miña presenza, pero confúndeme con outro e recrimíname co seu nome: “¡Que vento!”
Quixera desaparecer só por oírme na súa voz: “Fáltame o aire...”

                                                                         
Acaricio su piel y me ignora. Me deja llegar  hasta su cálido interior pero me expulsa con la misma indiferencia. Le doy la vida y me maltrata. Harto de ser invisible para ella, me pongo violento: levanto su falda, la zarandeo...
Por fin nota mi presencia, pero me confunde con otro y me recrimina con su nombre: “¡Qué viento!”
Quisiera desaparecer sólo por oírme en su voz: “Me falta el aire...”



I caress her skin and she ignores me. She lets me reach inside her, where it is warm, but expels me just as indifferently. I give her life and she mistreats me. Tired of being invisible to her, I get violent: I lift her skirt, I buffet her...
She finally notices my presence, but takes me for somebody else and reproaches me with his name: "This wind...!"
I wish I could disappear just to hear me in her voice: "I'm out of air..."

12 oct 2010

O NENO TRISTE / EL NIÑO TRISTE

No patio hai un recuncho.
No recuncho sofre un neno.
O neno non xoga nunca,
nunca ten con quen xogar.
Os rapaces non o queren.
O mestre fai que non ve.
¡Canto temos que aprender!



(Imaxe baixada de internet)


En el patio hay una esquina.
En la esquina sufre un niño.
El niño no juega nunca,
no tiene con quien jugar.
Los compañeros lo ignoran.
El maestro se hace el tonto.
¡Cuánto queda que aprender!

8 oct 2010

LAMA / FANGO / MUD


(Imaxe baixada de internet)
A flor na lama
reflexa, inconsciente,
o mundo podre.
                   
Flor en el fango.
Refleja, inconsciente,
mundo podrido.


The muddy flower
reflecting, unaware,
the rotten world.

5 oct 2010

ADOPCIÓN




Nunca outras fillas da noite
(Imaxe baixada de internet)
tiveron mellores pais.
Nunca  pais que non o son 
quixeron tanto a unhas fillas.
Nunca as fillas saberán
canto foron desexadas.
Nunca  color tan escuro
fixo brillar a esperanza.
Nunca dous anos de loita
foron tan longa distancia.
Nunca vira tan de cerca
un embarazo nas almas.
Nunca é tarde. Tarde, nunca.





Nunca hermanas de la noche
tuvieron mejores padres.
Nunca padres que no son
quisieron tanto a unas hijas.
Nunca esas hijas sabrán
cuanto fueron deseadas.
Nunca color tan oscura
hizo brillar la esperanza.
Nunca dos años de lucha
fueron tan larga distancia.
Nunca he visto tan de cerca
un embarazo en el alma.


22 sept 2010

PRANTO / LLANTO

Cando intuía ver luz                                                 recitado
e nun intre xa é de noite,
cristalizan en espiñas
as inútiles bágoas.
 
E choro cara a dentro.  

(Imaxe baixada de internet)
Cando esperando un sinal
chega outro día máis gris,
o futuro xa é pasado
disfrazado de presente. 

E sigo a chorar dentro.

Cando afogo de impotencia
e de cósmica inxustiza,
a negra desesperanza
trócase dor e xenreira. 

Rexeito chorar dentro. 

Desexo morrer de pena,
inmolarme en sacrificio
a eses deuses que non creo
por vingarse no meu fillo. 

Pero choro por dentro.


Cuando intuía ver luz
y al instante ya es de noche,
cristalizan en espinas
las inútiles lágrimas.

Y lloro hacia dentro.

Cuando esperando señales
llega otro día más gris,
el futuro ya es pasado
disfrazado de presente.

Y sigo llorando dentro.

 Cuando asfixio de impotencia
y de cósmica injusticia,
la negra desesperanza
se vuelve dolor y odio.

 Rechazo llorar dentro.

Deseo morir de pena,
inmolarme en sacrificio
a eses dioses que no creo
por vengarse en nuestro hijo.

 Pero lloro por dentro.

15 sept 2010

HORTENSIAS


Ano de hortensias.
Ceo azul e violeta
a ras de chan.




Año de hortensias.
Cielo azul y violeta
a ras de suelo.

11 sept 2010

MOZAÉ E VELLAÉ / MOZAÉ Y VELLAÉ

Había unha vez unha flor que medraba vizosa grazas ós coidados de Mozaé e Vellaé. Fertilizábana con doses altas de respecto, cariño e admiración; e regábana con sorrisos e bágoas, ou viceversa.
Pasou o tempo e Mozaé foi descoidando o cultivo da flor, e esta deixou de medrar. Vellaé esforzábase por mantela fermosa entreténdoa con contos e ilusións. Pero a planta cada vez estaba máis apagada.
Un bo día, cando Vellaé xa perdera todas as esperanzas, incluída a de reserva, e xa se preparaba para o peor, apareceu de novo Mozaé con dous chorriños de ¡ola!, e a murcha flor estirou unha folliña. Vellaé alegrouse, pero non se fía...



Había una vez una flor que crecía lozana gracias a los cuidados de Mozaé y Vellaé. La abonaban con dosis altas de respeto, cariño y admiración; y la regaban con sonrisas y lágrimas, o viceversa.
Pasó el tiempo y Mozaé fue descuidando el cultivo de la flor, y ésta dejó de crecer. Vellaé se esforzó por mantenerla hermosa y la entretenía con cuentos e ilusiones. Pero la planta cada vez estaba más apagada.
Un buen día, cuando Vellaé ya había perdido todas las esperanzas, incluida la de reserva, y ya se preparaba para lo peor, apareció de nuevo Mozaé con dos chorritos de ¡hola!, y la mustia flor estiró una hojita.  Vellaé se alegró, pero no se fía...

5 sept 2010

LEVITACIÓN

(Imaxe baixada de internet)



Soñando, cada noite, levitaba sobre os seus problemas coma ingrávido astronauta. Contan que un día, tanto se elevou, que non puido descender. E desde aquela, vive na súa Lúa particular.



Soñando, cada noche, levitaba sobre sus problemas como ingrávido astronauta. Cuentan que un día, tanto se elevó, que no pudo descender. Y desde entonces, vive en su Luna particular.

2 sept 2010

FIGUEIRA / HIGUERA


Figueira doce,
cobres con mans de follas
os fillos lampos.




Higuera dulce,
cubres con manos hojas
hijos imberbes.

26 ago 2010

CHAMUSCADA

Tratando de recompoñer as súas cinzas, meteu a man e queimouse. Abraiou ó comprobar que aínda quedaban ascuas. E non sabe se soprar e reavivar o lume ou deixarse apagar lentamente, humedecéndose de pranto, podrecendo de espera.


(Imaxe baixada de internet)
Tratando de recomponer sus cenizas, metió la mano y se quemó. Se asombró al comprobar que todavía quedaban rescoldos. Y no sabe si soplar y reavivar el fuego o dejarse apagar lentamente, humedeciéndose de llanto, pudriéndose de espera.

21 ago 2010

MAR DE DÚBIDAS / MAR DE DUDAS /

Mar revolto.                                                                      recitado
Ideas que son ondas.
Sol nubrado.
(Imaxe baixada de internet: Obra de Mª Dolores “Dolly” Rueda)
Auga farta de area.
Vou nadar
e afóganme as ideas.
Boto a áncora
e espétase na merda.
Busco luz
pero só atopo brétema.

Presinto máis que vexo
a túa claridade.
Tan alta que non lle chego.
Tan forte que me castiga.
Tan túa que a quero miña.


Mar revuelto.
Ideas que son olas.
Sol nublado.
Agua henchida de arena.
Voy nadando
y me ahogan las ideas.
Echo el ancla
y se clava en la mierda.
Busco luz
pero sólo hallo niebla.

Presiento más que veo
tu firme claridad.
Tan alta que no la alcanzo.
Tan fuerte que me castiga.
Tan tuya...La quiero mía.

19 ago 2010

PATRIMONIO DA HUMANIDADE / PATRIMONIO DE LA HUMANIDAD

(Imaxe baixada de internet)

De Hércules, torre.                                          A Torre chora,
Da Coruña, tesouro.                                        porque non sabe rir,
Do mundo, faro.                                              bágoas de mar.
Vagalume de pedra                                        Ó seu redor disparan
con brillo universal.                                         foguetes de emoción.




De Hércules, torre.                                          La Torre llora,
De Coruña, tesoro.                                          por no saber reír,
Del mundo, faro.                                             gotas de mar.
Luciérnaga de piedra                                      Alrededor disparan
con brillo universal.                                         cohetes de emoción.


18 ago 2010

N.M.


Todos che queren.
(Imaxe baixada de internet)
Todos, non. Unha, non.
Todos te admiran,
te aprecian, te buscan
e ata che rouban
o tempo que é teu.
Todos, non. Esa, non.
Todos esperan
que sexas feliz,
que medres,
que luzas,
que sexas quen es.
Todos, non. Xa sabes.
Todos valoran
o que fas por todos.
Todos te aproban.
Todos te loan.
Todos, non. Ti, non.
Así non hai maneira.

Todos te quieren.
Todos, no. Una, no.
Todos te admiran,
te aprecian, te buscan
y hasta te roban
el tiempo que es tuyo.
Todos, no. Esa, no.
Todos esperan
que seas feliz,
que crezcas,
que luzcas,
que seas quien eres.
Todos, no. Ya sabes.
Todos valoran
lo que haces por todos.
Todos te aprueban.
Todos te loan.
Todos, no. Tú, no.
Así no hay manera.

13 ago 2010

AS MIÑAS BOLBORETAS / MIS MARIPOSAS / MY BUTTERFLIES



No meu xardín non hai máis flores cás espiñas das rosas; nin máis carreiros cás pedras do camiño; nin máis cor cá terra de marrón.
Nin máis ledicia cás bolboretas fantasía que sobrevoan as miñas espiñas, pedras e marróns para tinguir de rosa o meu xardín.
Pero nada máis que son alegres mentres voan, e só voan mentres soño.


En mi jardín, no hay más flores que las espinas de las rosas; ni más senderos que las piedras del camino; ni más color que la tierra de marrón. Ni más dicha que las mariposas fantasía, que sobrevuelan mis espinas, mis piedras y mis marrones para teñir de rosa mi jardín.
Pero sólo son dichosas mientras vuelan, y sólo vuelan mientras sueño.
(Imaxe baixada de internet)


In my garden there are no other flowers than the thorns of the roses; no other paths than the stones of the track; no other colour than the earth of brown.
No other joy than the fantasy butterflies that fly over my thorns, stones and browns to dye my garden pink.
But they are joyful only while they are flying, and they only fly while I dream.

5 ago 2010

OCORRENCIAS PROVERBIAIS / OCURRENCIAS PROVERBIALES /


(Imaxe baixada de internet)

Cando a tristura te embargue, non hipoteques a ledicia dos teus.

Cuando la tristeza te embargue, no hipoteques la alegría de los tuyos.

...............................................................................................................

O peor de facerse vello non é avellar, senón darse conta.

Lo peor de hacerse viejo no es envejecer, sino darse cuenta.

.........................................................................................................

Ninguén pode vivir sen problemas. O que non os ten, búscaos. Menos mal que sempre se atopan...

Nadie puede vivir sin problemas. El que no los tiene los busca. Menos mal que siempre se encuentran...

.........................................................................................................

A nenez é pranto; a mocidade, incomprensión; a madurez, problemas; a vellez, dor. ¡Que viva a morte!

La niñez es llanto; la juventud, incomprensión; la madurez, problemas; la vejez, dolor. ¡Que viva la muerte!

.........................................................................................................

Non convén mirar para atrás: ou che impide avanzar ou te esnafras.
Mirar sempre cara adiante tamén é arriscado: non te decatas do rastro que vas deixando.

No conviene mirar hacia atrás: o te impide avanzar o te das un leñazo.
Mirar siempre al frente también es arriesgado: no te das cuenta del rastro que vas dejando.

.........................................................................................................

Para divertirse é imprescindible unha cousa: tempo.
Para aburrirse fan falta dúas: tempo e tempo.

Para divertirse es imprescindible una cosa: tiempo.
Para aburrirse hacen falta dos: tiempo y tiempo.

........................................................................................................

Non sufras elixindo entre os teus múltiples amigos. O mellor de todos é ese que andas buscando.

No sufras eligiendo entre tus múltiples amigos. El mejor de todos es ese que andas buscando.

4 ago 2010

SARABIA / GRANIZO / HAIL

(Imaxe baixada de internet)
O ceo chora
frías bágoas de pedra.
Galicia treme.


El cielo llora
frías gotas de piedra.
Galicia tiembla.


The sky is crying
frozen teardrops of stone.
Galicia trembles.

3 ago 2010

TARDE DE MÁIS / DEMASIADO TARDE /

(Imaxe baixada de internet)
Levaba unha eternidade pedindo a palabra. Cando, por fin, lle foi concedida, permitiuse a liberdade de non dicir nada. Os seus anhelos xa prescribiran.


Llevaba una eternidad pidiendo la palabra. Cuando, al fin, le fue concedida, se tomó la libertad de no decir nada. Sus anhelos habían prescrito.