POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

26 ago 2022

CUESTIÓN DE CONCEPTO

 

Toda unha vida costa arriba intentando alcanzar o ceo. Cando xa o roza coa man e pode velo de cerca, dálle un ataque de risa, perde o equilibrio e cae rodando a gran velocidade. Nunca antes se divertira tanto. Se consegue chegar enteiro abaixo, subirá de novo, pero con máis brío. Acaba de descubrir que a súa felicidade non está na gloria prometida, senón na caída libre.

(Imaxe procedente de internet)

 

Toda una vida cuesta arriba intentando alcanzar el cielo. Cuando ya lo roza con la mano y puede verlo de cerca, le da un ataque de risa, pierde el equilibrio y cae rodando a gran velocidad. Nunca antes se había divertido tanto. Si consigue llegar entero abajo, subirá de nuevo, pero con más brío. Acaba de descubrir que su felicidad no está en la gloria prometida, sino en la caída libre.

 


(Publicado no libro EMOCIONARIO, recopilatorio 2021 de ESTA NOCHE TE CUENTO)

24 ago 2022

VAGO EMPEDERNIDO


(Imaxe procedente de internet)

Vive porque lle dá preguiza morrer.



Vive porque le da pereza morirse.


21 ago 2022

CALCULADORA


Tampouco hoxe atopei traballo. Resulta esgotador deambular todo o día pola cidade para xustificar o fracaso. Pero ten recompensa ó chegar a casa: “Cariño, como che foron as cousas na fábrica? Se queres cea, terás que facela;  eu voume deitar, estou derreada. Procura non espertarme”. 

Seguirei co meu plan de non conseguir emprego mentres a conta dos agasallos da voda teña saldo. Debo acordarme de apartar unha cantidade suficiente para o divorcio. 

(Imaxe procedente de internet)



Tampoco hoy encontré trabajo. Resulta agotador deambular todo el día por la ciudad para justificar el fracaso. Pero tiene recompensa al llegar a casa: “Cariño, ¿cómo te han ido las cosas en la fábrica? Si quieres cena, tendrás que hacerla;  yo me voy a acostar, estoy exhausta. Procura no despertarme”.

Seguiré con mi plan de no conseguir empleo mientras la cuenta de los regalos de la boda tenga saldo. Debo acordarme de apartar una cantidad suficiente para el divorcio.


17 ago 2022

O TESTADOR PRECAVIDO / EL TESTADOR PRECAVIDO

 

Aproveitou os coñecementos técnicos da súa época de traballador cualificado para camuflar unha cámara. Despois, redactou a nota sen omitir detalles: motivacións, lugar, modo… Ata se permitiu o sarcasmo de pedir perdón. Ó final, coma quen non quere a cousa, escribiu  a clave da caixa forte. Comprobou por última vez que todo quedaba en orde e dirixiuse cara á atalaia, previamente disposta, desde onde poder axexar a chegada dos herdeiros, ós que alertara minutos antes cunha mensaxe misteriosa. 

Non tardaron en aparecer. Como ninguén respondeu ó timbre, accederon á vivenda coa chave que atoparon no escondedoiro habitual. 

Marcharon un par de horas máis tarde, camiño do acantilado; sen présa, dándolle tempo dabondo para que se suicidase a gusto. Daquela, entrou el para comprobar axiña o contido da cinta gravada: así que leron o escrito onde relatara a súa intención de tirarse ó mar, o primeiro que fixeron foi abrir a caixa; estaba baleira e, con enfado manifesto, seguiron removendo por toda a casa, sen éxito.

Era urxente cambiar a pechadura da porta, asegurar as ventás e volver ó notario. Xa pensaría máis tarde que facer coa gravación e a vida.



(Imaxe procedente de internet)

Aprovechó los conocimientos técnicos de su época de trabajador cualificado para camuflar una cámara. Después, redactó la nota sin omitir detalles: motivaciones, lugar, modo... Hasta se permitió el sarcasmo de pedir perdón. Al final, como quien no quiere la cosa, escribió  la clave de la caja fuerte. Comprobó por última vez que todo quedaba en orden y se dirigió hacia la atalaya, previamente dispuesta, desde donde poder acechar la llegada de los herederos, a los que había alertado minutos antes con un mensaje misterioso. 

No tardaron en aparecer. Como nadie respondió al timbre, accedieron a la vivienda con la llave que encontraron en el escondrijo habitual. 

Marcharon un par de horas más tarde, camino del acantilado; sin prisa, dándole tiempo de sobra para que se suicidara a gusto. Entonces, entró él para comprobar enseguida el contenido de la cinta grabada: así que leyeron el escrito donde había relatado su intención de tirarse al mar, lo primero que hicieron fue abrir la caja; estaba vacía y, con enfado manifiesto, siguieron removiendo por toda la casa, sin éxito.

Era urgente cambiar la cerradura de la puerta, asegurar las ventanas y volver al notario. Ya pensaría más tarde qué hacer con la grabación y la vida.


15 ago 2022

PESADELO / PESADILLA


Usou as tripas baleiras para atar os zapatos que non tiña; comeu pan con fel que sabía a Deus; tragou sangue xeado que lle queimaba o estómago... Espertar foi peor.

(Imaxe procedente de internet)


Usó las tripas vacías para anudar los zapatos que no tenía; comió pan con hiel que sabía a Dios; tragó sangre helada que le quemaba el estómago… Despertar fue peor. 

13 ago 2022

PAPARAZZI

 

Oe gargalladas femininas; está seguro de que hai mozas medio espidas chapuzando no terreo lindeiro. Armado coa súa réflex, encamíñase cara á sebe medianeira disposto a disparar. Busca un oco na ramaxe que lle permita introducir discretamente o obxectivo. Como non o atopa, debe urdir outro plan. Deixa a cámara oculta entre unhas matas e volve á casa. Regresa pouco despois arrastrando con dificultade unha pesada esqueira de tesoiras, sen decatarse dos regos que vai gravando no céspede ó seu paso. Cando consegue poñela en pé, subir uns chanzos e ver a piscina dos veciños por enriba do muro vexetal, comproba que nela xa só queda auga. Tal frustración faille emitir un berro estridente, e a piques está de perder o equilibrio. Os familiares, alertados por semellante grito, acoden axiña.

(Imaxe procedente de internet)

—Avó, pódese saber que fas?

Unha revista encargoume un traballo de fotografía. Debo entregalo mañá.

—Que interesante! Ven tomar o Sintrom, anda. Xa sacarás as fotos noutro momento.





Oye carcajadas femeninas; está seguro de que hay chicas semidesnudas chapoteando en la finca colindante. Armado con su réflex, se encamina hacia el seto medianero dispuesto a disparar. Busca un hueco en el ramaje que le permita introducir discretamente el objetivo. Como no lo encuentra, debe urdir otro plan. Deja la cámara oculta entre unas matas y vuelve a casa. Regresa poco después arrastrando con dificultad una pesada escalera de tijera, sin percatarse de los surcos que va grabando en el césped a su paso. Cuando consigue ponerla en pie, subir unos peldaños y ver la piscina de los vecinos por encima del muro vegetal, comprueba que en ella ya solo queda agua. Tal frustración le hace emitir un berrido estridente, y a punto está de perder el equilibrio. Lo familiares, alertados por semejante grito, acuden al momento.

 —Abuelo, ¿se puede saber qué haces?

—Una revista me ha encargado un reportaje fotográfico. Debo entregarlo mañana.

—¡Qué interesante! Ven a tomar el Sintrom, anda. Ya sacarás las fotos en otro momento.

 

10 ago 2022

CHASCO

 

Toda a vida aguantando tentacións, facendo sacrificios, vivindo na casa dos sogros, soportando os cuñados… coa esperanza de recibir ó final a recompensa merecida: o silencio e a paz que nunca tivo. E atópase con isto! Non contaba con que o ceo estivese tan concorrido, a verdade.

(Imaxe procedente de internet)

Toda la vida aguantando tentaciones, haciendo sacrificios, viviendo en casa de los suegros, soportando a los cuñados… con la esperanza de recibir al final la recompensa merecida: el silencio y la paz que nunca tuvo. ¡Y se encuentra con esto! No contaba con que el cielo estuviera tan concurrido, la verdad.


6 ago 2022

FESTA /FIESTA



(Imaxe procedente de internet)


Todos borrachos,
agás o pobre abstemio.
Conducirá.





      Todos borrachos,
            menos el pobre abstemio. 
                  Conducirá.



2 ago 2022

PEZOÑAS / PONZOÑAS

 

Instala colmeas no xardín porque a súa esposa é alérxica ás abellas. Xa pode marchar da casa tranquilo: a muller non se atreverá a saír.

Mentres el blasfema tentando salvar os enxames, ela atrae avespas asasinas con marmelada de arandos; confía en que a libere a praga de velutinas.

 


(Imaxe procedente de internet)

Instala colmenas en el jardín porque su esposa es alérgica a las abejas. Ya puede marchar de casa tranquilo: la mujer no se atreverá a salir.

Mientras él blasfema intentando salvar los enjambres, ella atrae avispas asesinas con mermelada de arándanos; confía en que la libere la plaga de velutinas.



23 jul 2022

ORFOS / HUÉRFANOS

 

Unha pega agoniza no chan sen desprender o alimento que portaba. Dous gatos achéganse. Un raparigo segue practicando coa súa escopeta nova.

O niño é un clamor de peteiros desencaixados.


(Imaxe procedente de internet, editada)
  


Una urraca agoniza en el suelo sin desprender el alimento que portaba. Dos gatos se aproximan. Un muchacho sigue practicando con su escopeta nueva.

El nido es un clamor de picos desencajados.



15 jul 2022

COIDADOSA / CUIDADOSA


(Imaxe procedente de internet)
Está esgotada de tanto limpar. Bótalle unha ollada máis a súa nai. Senta no sofá e prende a televisión. 
Recorre os programas todos buscando algo interesante. Detense nunha conexión en directo; un reporteiro ofrece o micrófono a varios veciños que denuncian na rúa o cheiro procedente dunha vivenda da comunidade. Apaga. Completa a lista da compra: lixivia, ambientador, incenso, ferrollo grande... Arrepíntese de non ter mercado o conxelador que estivo de oferta a semana pasada. Axexa pola ventá. Non pode saír mentres sigan as cámaras diante do seu edificio.

  

Está agotada de tanto limpiar. Le echa un vistazo más a su madre. Se sienta en el sofá y enciende el televisor. Recorre los programas todos buscando algo interesante. Detiene el rastreo en una conexión en directo; un reportero ofrece el micrófono a varios vecinos que denuncian en la calle el hedor procedente de una vivienda de la comunidad. Apaga. Completa la lista de la compra: lejía, ambientador, incienso, cerrojo grande... Se arrepiente de no haber comprado el congelador que estuvo de oferta la semana pasada. Acecha por la ventana. No puede salir mientras sigan las cámaras delante de su edificio.


13 jul 2022

DESCONCERTO RURAL / DESCONCIERTO RURAL

 

O conto empezou coma todos: polo principio. Unha sacha fóra do sitio, un fouciño alleo na eira, dúas pitas de máis no poleiro... Os veciños de Berres míranse con receo, intentando descubrir o gracioso facedor destes movementos. E a historia avanza: se alguén precisa ir á herba, cando chega ó prado, xa está segada e lista para botar no carro; quen decide regar atopa as rolas trazadas; as xudías, apañadas... Na aldea non se fala doutra cousa. Malia non seren prexudiciais tales accións, os afectados alporízanse coa ansia por cachar o causante. Xúntanse  no teleclube, debaten e acordan facer roldas de vixilancia. O resultado, nulo. Pouco a pouco, eses feitos anormais case non sorprenden a ninguén. Severino, por exemplo, vai á noitiña tapar a poza convencido de que xa estará tapada. Así é. Estráñalle, en cambio, un vulto aboiando no medio da charca. Marcha correndo buscar a lanterna; volve axiña acompañado dun veciño. Onde antes había un corpo raro, ven só unha mancha irisada. Quedan abraiados. Pero moito máis alucinarían se soubesen que aquel ser, único protagonista, incompatible coa auga, caera na poza e disolvérase coma un terrón de azucre. Tamén ignoran que, sen el, rematou o conto. 

(Imaxe procedente de internet)

El cuento empezó como todos: por el principio. Una hazada fuera de sitio, una hoz ajena en la era, dos pollos de más en el gallinero... Los vecinos de Berres se miran con recelo, intentando descubrir al gracioso hacedor de estos movimientos. Y la historia avanza: si alguien precisa ir a por hierba, cuando llega al prado, ya está segada y lista para echar en el tractor; quien decide regar encuentra las regueras trazadas; las judías, recogidas... En la aldea no se habla de otra cosa. A pesar de no ser perjudiciales tales acciones, los afectados se alteran por el ansia de pillar al causante. Se reunen  en el teleclub, debaten y acuerdan hacer rondas de vigilancia. El resultado, nulo. Poco a poco, esos hechos anormales case no sorprenden a nadie. Severino, por ejemplo, va al anochecer a cerrar la charca convencido de que ya estará cerrada. Así es. Le extraña, en cambio, un bulto aboyando en medio de la balsa. Marcha corriendo a buscar la linterna; vuelve enseguida acompañado de un vecino. Donde antes había un cuerpo raro, ven solo una mancha irisada. Quedan asombrados. Pero mucho más alucinarían si supieran que aquel ser, único protagonista, incompatible con el agua, había caído en la charca disolviéndose como un terrón de azúcar. También ignoran que, sin él, se acabó el cuento.


11 jul 2022

NO POZO / EN EL POZO

 


(Imaxe procedente de internet)

Cando alcanzou o fondo, sentiuse feliz ó fin por non ter que seguir caendo. Equivocábase: o inferno aínda estaba máis abaixo.

 

Cuando tocó fondo, se sintió feliz al fin por no tener que seguir cayendo. Se equivocaba: el infierno todavía estaba más abajo.

 

10 jul 2022

VIDAS POLISÉMICAS

 

(Imaxe procedente de internet)

Non é certo que teñan sete vidas. Mamá pensa iso porque os veciños novos cruzan sen mirar, mollan os pés, van sen bufanda... e non lles pasa nada. En cambio eu, sempre con tiritas ou mocos. O máis pequeno vén á miña clase, pero pouco.  Pasa os recreos só, nun recuncho. A min tampouco me escollen os do fútbol. Hoxe levei agachada a consola portátil e estívenlle ensinando a xogar. Para animalo, cedinlle unha vida das miñas, que me sobran. Agradeceu moito o agasallo; dicía que agora, con dúas, será o máis rico da súa familia. Fíxome graza. Creo que xa somos amigos.



No es cierto que tengan siete vidas. Mamá piensa eso porque los vecinos nuevos cruzan sin mirar, mojan los pies, van sin bufanda... y no les pasa nada. En cambio yo, siempre con tiritas o mocos. El más pequeño viene a mi clase, pero poco.  Se pasa los recreos solo, en un rincón. A mí tampoco me escogen los del fútbol. Hoy llevé escondida la consola portátil y le estuve enseñando a jugar. Para animarlo, le cedí una vida de las mías, que me sobran. Agradeció mucho el regalo; decía que ahora, con dos, será el más rico de su familia. Me hizo gracia. Creo que ya somos amigos.



29 jun 2022

SECUELAS DO VIRUS / SECUELAS DEL VIRUS

 

Despois de tres meses de obrigado confinamento no domicilio e catro desde que o goberno levantou o estado de alarma, a veciña do segundo segue sen saír da casa. Viva está porque a escaleira non cheira e, aínda que non abre cando soa o timbre, contesta a berros e máis por teléfono. Disque non se fía; precisa un tempo para convencerse de que a pandemia rematou.

A verdade é outra ben distinta: non cabe pola porta. Sería un pecado deixar perder tanta comida. Xa baleirou a despensa e o frigorífico, pero aínda lle queda medio conxelador por liquidar.

 

Después de tres meses de obligado confinamiento en el domicilio y cuatro desde que el gobierno levantó el estado de alarma, la vecina del segundo sigue sin salir de casa. Viva está porque la escalera no huele mal y, aunque no abre cuándo suena el timbre, contesta a grito pelado y atiende el teléfono. Por lo visto no se fía; precisa un tiempo para convencerse de que la pandemia acabó. 
(Imaxe procedente de internet)

La verdad es otra bien distinta: no cabe por la puerta. Sería pecado dejar estropear tanta comida. Ya vació la despensa y el frigorífico, pero aún le queda medio congelador por liquidar.



14 feb 2022

O CONTO DA AVOA / EL CUENTO DE LA ABUELA

 

Xa plantara varias árbores e tiña catro fillos, pero unha enfermidade terminal impedíalle cumprir a terceira condición para estar tranquilo. A súa muller de boa gana o axudaría, mais era imposible porque fora pouco á escola. Como lle doía velo sufrir, buscou unha solución: levoulle o libro de familia ao hospital e convenceuno de que non podería escribir outro mellor ca ese. El apertouno contra o peito, sorriu e deixouse ir.


A viúva durou anos dabondo para contarnos esta historia aos bisnetos moitas veces. Nós rimos; ela enfádase. E disque non pensa morrer ata que a tomemos en serio.

(Imaxe procedente de internet)

Ya había plantado varios árboles y tenía cuatro hijos, pero una enfermedad terminal le impedía cumplir la tercera condición para estar tranquilo. Su mujer lo ayudaría encantada, mas era imposible porque había asistido poco a la escuela. Como le dolía verlo sufrir, buscó una solución: le llevó el libro de familia al hospital y lo convenció de que no podría escribir otro mejor que ese. Él lo apretó contra el pecho, sonrió y se dejó ir.


La viuda duró años suficientes para contarnos esta historia a los bisnietos muchas veces. Nosotros reímos; ella se enfada. Y por lo visto no piensa morir hasta que la tomemos en serio.




29 ene 2022

PRAGMATISMO BÉLICO


A guerra acabárase, pero eles non o sabían. Seguiron parapetados na trincheira ata nova orde. Así que caeu o último por inanición, cubríronos con terra, aforrando trámites e gastos innecesarios. 


(Imaxe procedente de internet)

La guerra se había acabado, pero ellos no lo sabían. Siguieron parapetados en la trinchera hasta nueva orden. Así que cayó el último por inanición, los cubrieron con tierra, ahorrando trámites y gastos innecesarios.

6 ene 2022

PRESENTE FORZOSO


Á sombra dun carballo coñecido, segura da súa habitual complicidade, dispúxenme a planear o meu futuro. Despois dunhas horas, aínda non superara o día seguinte. Rendida, virei cara ó pasado, un destino moito máis accesible. En escasos minutos, xa chegara á infancia; e adormecín axiña, arrolada por miña nai.

Espertei con varias lambeduras do can e os berros da neta, que me buscaba para xantar. Reprendéronme dabondo, outra vez, por deambular soa e lonxe da casa. Estou afeita.

(Imaxe procedente de internet)



A la sombra de un roble conocido, segura de su habitual complicidad, me dispuse a planear mi futuro. Después de unas horas, todavía no había superado el día siguiente. Rendida, giré hacia el pasado, un destino mucho más accesible. En escasos minutos, ya había llegado a la infancia; y me adormilé enseguida, acunada por mi madre.

Desperté con varios lametones del perro y los gritos de la nieta, que me buscaba para almorzar. Recibí una buena reprimenda, otra vez, por deambular sola y lejos de casa. Estoy acostumbrada.





13 nov 2021

¡SORTE! / ¡SUERTE!

 

 

(Imaxe procedente de internet)

Agora toca

limpeza de calzado,

por pisar merda.

 



Ahora toca

limpieza de calzado,

por pisar mierda.


10 nov 2021

CARIÁTIDE

(Imaxe procedente de internet)
 

 

Aborrecida de soportar o peso do fogar, derrubouse.





Hastiada de soportar el peso del hogar, 
se desplomó.