POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

10 nov 2014

REMAKE


Absortos e aterrorizados polas secuencias impactantes da película, non só se esquecen das súas propias vidas, senón de todo o que os rodea; a gran pantalla atrápaos cuspindo tensión e horror a cachón, sen tregua. Alguén desfruta especialmente da circunstancia visitando fila por fila, asento por asento, sen présa, con recochineo e risa burlona que os presentes confunden co son do filme. Sabe que ten dúas horas longas para levar a cabo o seu plan e emprégaas en buscar a mellor opción. Escudriña a todos sen miramentos, gozando por adiantado con pequenos ensaios, bromas de mal gusto só perceptibles polas vítimas elixidas ó chou. Algunhas, dominadas polo pánico, vense obrigadas a abandonar o cine. Debe escoller a definitiva antes de que a sala quede baleira. Ten varios candidatos perfectos. Ó fin, decídese por unha rapaza que leva media hora cos ollos pechados morta de medo e de noxo. Non sabe a pobre que lle quedan poucos minutos para ser ela a protagonista. O Maligno excítase imaxinando as barbaridades que fará estoutra no seu nome.

(Imaxe baixada de internet)

Absortos y aterrorizados por las secuencias impactantes de la película, no sólo se olvidan totalmente de sus propias vidas, sino de todo lo que les rodea; la gran pantalla los atrapa escupiendo tensión y horror a borbotones, sin tregua. Alguien disfruta especialmente de la coyuntura visitando fila por fila, asiento por asiento, sin prisa, con regodeo y risa burlona que los presentes confunden con el sonido del filme. Sabe que tiene dos horas largas para llevar a cabo su plan y las emplea en buscar la mejor opción. Escudriña a todos sin miramientos, gozando por adelantado con pequeños ensayos, bromas de mal gusto sólo perceptibles por las víctimas elegidas al azar. Algunas, presas del pánico, se ven obligadas a abandonar el cine. Debe escoger la definitiva antes de que la sala quede vacía. Tiene varios candidatos perfectos. Al final, se decide por una chica que lleva media hora con los ojos cerrados muerta de miedo y de asco. No sabe la pobre que le quedan pocos minutos para ser ella la protagonista. El Maligno se excita imaginando las barbaridades que hará esta otra en su nombre.


Relato mencionado en ENTC

8 nov 2014

ATA QUE EUROPA SE DECATE / HASTA QUE EUROPA SE ENTERE

(Imaxe baixada de internet)



Acabouse o paro: polo día colocan as rúas e pola noite retíranas.






Se acabó el paro: por el día colocan las calles y por la noche las retiran.




Para ENTCONCURSO "CIUDAD MÍNIMA"



27 oct 2014

OUTRA MÁIS / OTRA MÁS


(Imaxe baixada de internet)




Despois de superada a dura batalla do divorcio, respirou, convencida de que a guerra rematara. Pero aínda faltaba engrosar as estadísticas.







Después de superada la dura batalla del divorcio, respiró, convencida de que la guerra había concluido. Pero todavía faltaba engrosar las estadísticas.


Creado para ENTC


19 oct 2014

MAL DE OUTONO / MAL DE OTOÑO



As amigas sempre teñen algunha tarefa que non pode esperar. O marido é unha persoa moi ocupada. O medo impídelle saír soa. A satisfacción do vicio non compensa tanta ansiedade, tanto síndrome de abstinencia reprimido. Cada ano promete que é o derradeiro, pero chega o outono e a febre volve; vese de novo mendigando comprensión e adeptos. E cada mañá de domingo sen pisar monte, sen cheirar a fungo, suponlle rozar a depresión e disimular as bágoas.




Las amigas siempre tienen algún quehacer inaplazable. Su marido es una persona muy ocupada. El miedo le impide salir sola. La satisfacción del vicio no compensa tanta ansiedad, tanto síndrome de abstinencia reprimido. Cada año se promete que  es el último, pero llega otoño y la fiebre vuelve;  se ve de nuevo mendigando comprensión y adeptos. Y cada mañana de domingo sin pisar el monte, sin oler a hongo, le supone rozar la depresión y disimular las lágrimas. 


14 oct 2014

ENGAIOLADO / ENJAULADO


                            (Imaxe baixada de internet)

Nunha gaiola dourada
pendurada dunha fiestra,
un paxariño cantaba
amolando a miña sesta.

Erguinme de moi mal xenio.
Cara a el fun coma un bicho.
O que eu levaba no peito
non se chamaba cariño.

Berreille por me cantar
e respondeume cantando:
-Eu canto por non chorar.
E ti, ¿por que estás berrando?






En una jaula dorada
colgada de una ventana
un pajarito cantaba
fastidiando mi descanso

Me levanté enfadado.
Hacia él fui como un bicho.
Lo que llevaba en el pecho
no se llamaba cariño.

Le grité porque cantaba
y me respondió cantando:
-Yo canto por no llorar.
Y tú, ¿por qué estás gritando?


5 oct 2014

NENAS DE ONTE / NIÑAS DE AYER


Miña irmá máis eu refuxiámonos debaixo do hórreo mentres a chuvia, inoportuna, borraba a nosa mariola. Uns minutos antes, chegaramos da escola, e aproveitamos para xogar porque non había ninguén na casa. Tenteamos a porta e comprobamos que non estaba pechada, pero fixemos que non nos decatabamos. Cando volveron os nosos pais da leira, recibimos unha boa berra. Mellor iso ca ter que fregar o vertedeiro acugulado de cacharros, coma tódolos días; ou conxelar as mans apañando verdura para os animais.                                            
                                                             


                                     
                                                      
                                    
Mi hermana y yo nos refugiamos debajo del hórreo mientras la lluvia, inoportuna, borraba nuestra rayuela. Hacía un rato que habíamos llegado de la escuela, y aprovechamos para jugar porque no había nadie en casa. Tanteamos la puerta y comprobamos que no estaba cerrada con llave, pero no nos dimos por enteradas. Cuando regresaron nuestros padres del agro, recibimos una buena bronca. Mejor eso que tener que lavar los cacharros acumulados en el fregadero, como todos los días; o congelar las manos recogiendo berzas para los animales.



28 sept 2014

FLORES MURCHAS / FLORES POCHAS


Deberías airearte un pouco, levas demasiados días encerrado. Xa sabes que se pasas moito tempo inactivo, as articulacións reséntenseche. ¿Lembras o que che custou volver a camiñar despois da operación? ¡Que te vas acordar!, ultimamente a memoria… ¿Sabías que a nena está empeñada en levarme ó médico? A min quen me preocupa é ela; está rarísima, di que acabará en Alemaña coma tododiós. ¿Ti escóitasme? Ás veces teño a sensación de estar falando soa. Será mellor que me vaia; faise tarde e o vixiante quere pechar. Que descanses ben. Mañá tráioche crisantemos frescos.

 (Imaxe baixada de internet)














Deberías airearte un poco, llevas demasiados días encerrado. Ya sabes que si pasas mucho tiempo inactivo, las articulaciones se te resienten. ¿Recuerdas lo que te costó volver a caminar después de la operación? ¡Qué te vas a acordar!, últimamente la memoria… ¿Sabías que la niña está empeñada en llevarme al médico? A mí quien me preocupa es ella; está rarísima, dice que acabará en Alemania como todo Dios. ¿Tú me escuchas? A veces tengo la sensación de estar hablando sola. Será mejor que me vaya; se hace tarde y el guardián quiere cerrar. Que descanses bien. Mañana te traigo crisantemos frescos.


Creado para REC



21 sept 2014

MAR


Xigante azul
preñado de auga fértil
que sabe a sal.
Auga con sal,
ondas, algas e espuma:
baño de peixes.
Gigante azul
preñado de agua fértil
que sabe a sal.
Agua con sal,
olas, algas y espuma:
baño de peces.


15 sept 2014

INVESTIGACIÓN


(Imaxe baixada de internet)

Cabelo curto medio cuberto por unha especie de gorra; bigote mesto; nariz torto; beizos de forma estraña; chaqueta e pantalón negros, tan amplos que ocultan mans e pés... Advírtenlle que esqueceu os ollos e a nena dá por rematado o debuxo facendo axiña dous buratos coa punta do lapis en calquera lugar da cara. A psicóloga e o forense intercambian unha triste mirada.




Cabello corto medio cubierto por una especie de gorra; bigote espeso; nariz torcida; labios de forma extraña; chaqueta y pantalón negros, tan amplios que ocultan manos y pies... Le advierten que ha olvidado los ojos y la niña da por acabado el dibujo haciendo rápidamente dos agujeros con la punta del lápiz en cualquier lugar de la cara. La psicóloga y el forense intercambian una triste mirada.



7 sept 2014

A PREZO DE OURO / A PRECIO DE ORO


Unha compañeira do traballo, sabedora da súa afección micolóxica, invítaa á súa finca onde, segundo ela, hai cogomelos dabondo. Coma unha tola, bótase á estrada na procura da terra prometida. Efectivamente, hai moitas; aínda que a maioría, inservibles. De súpeto, aparece un can enorme con moi malas intencións; o dono, menos mal, consegue retelo a tempo. Asustada, regresa inmediatamente co cesto case baleiro, pensando en esquecer a experiencia o antes posible. Ás dúas semanas, a notificación dunha avultada multa de tráfico lémbralle aquela viaxe. ¿A como lle sairía o gramo de fungo?




Una compañera de trabajo, sabedora de su afición micológica, la invita a su finca donde, según ella, hay setas en cantidad. Como una loca, se echa a la carretera en busca de la tierra prometida. Efectivamente, hay muchas; aunque la mayoría, inservibles. De repente, aparece un enorme perro con muy malas intenciones, cuyo dueño, menos mal, consigue retenerlo a tiempo. Asustada, regresa inmediatamente con el cesto casi vacío, pensando en olvidar la experiencia cuanto antes. A las dos semanas, la notificación de una abultada multa de tráfico le recuerda aquel viaje. ¿A como le habrá salido el gramo de hongo?




4 sept 2014

EN PLANETAS DIFERENTES



(Ilustración de Juan LuIs López para ENTC)
A sua nova esposa pediulle a Lúa. Compracente, foina buscar e amarroulla ó pulso con fío de aceiro. Ela rompeu a atadura cos dentes e desapareceu. Para sempre.



Su joven esposa le pidió la Luna. Complaciente, subió a buscarla y se la amarró a la muñeca con hilo de acero. Ella rompió la atadura con los dientes y desapareció. Para siempre.

                                        Creado para ENTC


30 ago 2014

RIBADEO


(Foto sacada por Begoña, coma tódolos agostos)


Un ano máis.
Bote e vela vermella
co mar xogando.





Un año más.
Bote y vela encarnada
con el mar juegan.




27 ago 2014

SOBREDOSE / SOBREDOSIS


EL LABERINTO de Edgardo Giménez
(baixado de internet)


Marchou sen decatarse de que, ó fin, encontrara a saída.







Se fue sin darse cuenta de que, al fin, había encontrado la salida.




Creado para ENTC


21 ago 2014

. . . . . . . METAMORFOSE FRUSTRADA . . . . . METAMORFOSIS FRUSTRADA

(Imaxe baixada de internet)




Primeiro apareceu o amargor na boca, insoportable. Os especialistas e as probas médicas máis sofisticadas non deron co mal. Ó pouco tempo, chegou a caída do cabelo e, no seu lugar, brotaron saramagos. Coas primeiras flores amarelas da cabeza, o corpo foise ensumindo, ata converterse nunha manchea de raíces enmarañadas que buscaban terra. E atopárona, pero despois da autopsia. 






Primero apareció el amargor en la boca, insoportable. Los especialistas y las pruebas médicas más sofisticadas no descubrieron la causa. Al poco tiempo, llegó la caída del cabello y, en su lugar, brotaron jaramagos. Con las primeras flores amarillas de la cabeza, el cuerpo se fue consumiendo, hasta convertirse en un manojo de raíces enmarañadas que buscaban tierra. Y la encontraron, pero después de la autopsia.



12 ago 2014

ALEIVOSÍA / ALEVOSÍA



(Imaxe baixada de internet)

A araña fía
sutil trampa mortal.
Despois agarda.




La araña hilvana
          fina trampa mortal.
                    Después espera.





8 ago 2014

CAMIÑO DA SOMBRA / CAMINO DE LA SOMBRA


(Imaxe baixada de internet)
Nin os portazos a deshora, nin as cisternas escandalosas, nin os pelos rancios por todas partes, nin o ambientador pestilente, nin os insectos das gretas… farán que me sinta unha rata neste motel de merda. Estou aquí porque me peta e porque son moi xeneroso. A miña muller repetía sempre que precisaba paz, tranquilidade. Así que a deixei soa gozando da nosa luxosa vivenda todo o tempo que aguante. Ata que os veciños detecten o fedor.




Ni los portazos a deshora, ni las cisternas escandalosas, ni los pelos rancios por doquier, ni el ambientador pestilente, ni los insectos de las grietas… harán que me sienta una rata en este motel de mierda. Estoy aquí por voluntad propia y porque soy muy generoso. Mi mujer me repetía siempre que necesitaba paz, tranquilidad. Así que la he dejado sola disfrutando de nuestra lujosa vivienda todo el tiempo que aguante. Hasta que los vecinos detecten el hedor. 


Relato creado para a páxina ENTC

4 ago 2014

DE CORAZÓN



Busqueite na néboa e estabas no claro,
había silencio e chegaches a berros.
Enchiches de luz
un oco profundo,
soubeches atarme
con fíos de seda,
dos que nunca rompen
aínda que queiras.
Pero se rachasen
polo uso intenso,
nunca deixarían
 as marcas da pena.



           (Imaxe baixada de internet)



Te busqué en la niebla y eras del claro,
había silencio y llegaste a gritos.
Llenaste de luz
un hueco profundo,
supiste amarrarme
con hilos de seda,
de los que no rompen
por mucho que quieras.
Pero si quebraran
por el uso intenso,
nunca dejarían
marcas de la pena.





3 ago 2014

CONSOLO / CONSUELO




(Imaxe baixada de internet)
Alégrate. Peor sería que non sentises dor.







Alégrate. Peor sería que no sintieras dolor.




31 jul 2014

HAI BÁGOAS E BÁGOAS / HAY LÁGRIMAS Y LÁGRIMAS


A cara do cativo, sentado no chan, era un poema de bágoas e mocos. Algúns transeúntes intentaban consolalo, pero non atendía a ninguén. De súpeto, deixou de saloucar e comezou a sacarlle brillo a un zapato coas mangas esfiañadas do xersei; unhas pingas caídas desde o nariz molláranllo. A irmá maior, preocupada, permanecía ó seu carón, e aproveitou a pausa para preguntarlle unha vez máis polo motivo de tan repentino desgusto. Ó fin confesoulle entre suspiros que, ó camiñar, sen querer, manchara por debaixo os seus primeiros zapatiños novos. A rapaza mirou as súas chanclas rompidas e, en silencio, empezou a chorar tamén.



(Imaxe baixada de internet)
La cara del pequeño, sentado en el suelo, era un poema de lágrimas y mocos. Algunos transeúntes intentaban consolarlo, pero no atendía a nadie. De repente, dejó de sollozar y comenzó a sacarle brillo a un zapato con las mangas deshilachadas del jersey; unas gotas caídas desde la nariz se lo habían mojado. La hermana mayor, preocupada, permanecía a su lado, y aprovechó la pausa para preguntarle una vez más por el motivo de tan repentino disgusto. Al fin le confesó entre suspiros que, al caminar, sin querer, había manchado por debajo sus primeros zapatitos nuevos. La niña miró sus chanclas rotas y, en silencio, empezó a llorar también.



25 jul 2014

ACCIDENTE




Chora o gatiño.
Súa nai na cuneta
xa non o sente.







Llora el gatito.
La madre en la cuneta
ya no lo siente.





16 jul 2014

¡TIERRA, TRÁGAME!


¡Cacho tropa vén aí! Os de onte berraban e corrían máis; tanto, que a piques estiveron de pisarme. Ó fin, non me descubriron e pasaron de largo. Pero os de hoxe son máis perigosos, veñen armados e escudriñan todo.
-¡Aquí, aquí! Atopei un cantarelo.
¡Hala! Xa cazaron ó meu irmán pequeno. Nin tempo tivo o pobre de lucir as súas esporas.
-Pois seguro que hai máis. Colle este pau e busca entre a follaxe.
Vaia, creo que chegou a miña hora. ¿Pero que fai ese tolo apuntándome cunha navalla? ¡¡Ai!!



¡Menuda tropa viene ahí! Los de ayer gritaban y corrían más; tanto, que a punto estuvieron de pisarme. Al final, no me descubrieron y pasaron de largo. Pero los de hoy son más peligrosos, vienen armados y escudriñan todo.
-¡Aquí, aquí! He encontrado un cantharellus.
¡Hala! Ya han cazado a mi hermana pequeña. Ni tiempo ha tenido la pobre de lucir sus esporas.
-Pues seguro que hay más. Coge este palo y busca entre la hojarasca.
Vaya, creo que ha llegado mi hora ¿Pero que hace ese loco apuntándome con una navaja? ¡¡Ay!!

Seleccionado e publicado no libro do Cuarto Certamen de MICRO MICO RELATOS San Jorge

13 jul 2014

EDITIÑO 9


(Imaxe baixada de internet)


Marcho cun destino incerto
desexado e temido,
cara á meta merecida
sen retorno.
Deixo atrás a maleta.






Marcho con destino incierto
deseado y temido,
a una meta merecida
sin retorno.
Dejo atrás la maleta.

1 jul 2014

O PASO DO TEMPO / EL PASO DEL TIEMPO


Entre as engurras
o cativo que fuches
segue escondido.

Deixa que xogue
encerellando o tempo
ata que queira.
Non se perdeu
aquel rapaz que fuches
coa madureza.

Has de atopalo
xogando ás agachadas
detrás do tempo.

(Imaxe baixada de internet)

En las arrugas
el muchacho que fuiste
sigue escondido.

Deja que juegue
enmarañando el tiempo
hasta que quiera.
No se ha perdido
aquel niño que fuiste
al madurar.

Lo encontrarás
jugando al escondite
detrás del tiempo.


26 jun 2014

DESGASTE NATURAL




Confundo os seus nomes
intercambio letras
os números bailan
treme a man esquerda.

Non entendo ó que fala
non aguanto ó que berra.

Para acompañarme
as dores fan quendas.

Deixo a miña vida
arrástrame a entrega.

Aprendín as Leis
pero ignóranme elas.

-Mestra, cando te xubilas?
-Cando poida, fillo,
a ver se me deixan…



Confundo sus nombres
intercambio letras
los números bailan
una mano tiembla.

No entiendo al que habla
no aguanto al que grita.

Los dolores por turnos
son mi fiel compañía.

Me aprendo las Leyes
y me ignoran ellas.

Me dejo la vida
me arrastra la entrega.

-Profe, ¿cuándo te jubilas?
-Cuando pueda, hijo,
a ver si me dejan.. 


Dedicado a tódolos meus ex-compañeiros do mundo enteiro.



13 jun 2014

NON / NO



Non é máis ca presente. Perdeu polo camiño un pasado inmenso e descoñece que algunha vez tivo futuro. Non distingue entre soños e realidade, nin o solpor do amencer. Come por obrigación, máis menciñas ca alimentos. Non recoñece a filla que a coida nin a súa casa de sempre. Simplemente, vive. Porque non quere ou non sabe marchar.




(Imaxe baixada de internet)

No es más que presente. Perdió por el camino un pasado inmenso y desconoce que alguna vez tuvo futuro. No distingue entre sueños y realidad, ni el atardecer del alba. Come por obligación, más medicinas que alimentos. No reconoce a la hija que la cuida ni su casa de siempre. Simplemente, vive. Porque no quiere o no sabe marchar.




8 jun 2014

REFUXIO SEGURO / REFUGIO SEGURO


Era a primeira vez que entraba nun establecemento coma aquel. Non sabía como actuar; así que observou un anaco ós demais clientes e dispúxose a imitalos: revisou as novidades, paseou por diante de distintos andeis, folleou algúns libros e revistas…, sempre sen deixar de mirar a porta de esguello. Cando por fin os viu pasar de largo sen botar sequera unha ollada ó escaparate, alegrouse coma nunca da súa ben merecida sona de inculto; alomenos nesta ocasión, a ignorancia manifesta íalle salvar o pelexo. Desimulou un pouco mais, pagou unha guía da cidade e saíu amodo. Tan pronto como se viu na rúa, alixeirou o paso, en sentido contrario ó dos seus perseguidores. Debía atopar urxentemente outra libraría.
 
(Imaxe baixada de internet)
Era la primera vez que entraba en semejante establecimiento. No sabía cómo actuar; así que observó un rato a los demás clientes y se dispuso a imitarlos: revisó las novedades, se paseó por delante de distintos estantes, hojeó algunos libros y revistas…, siempre sin dejar de mirar la puerta de reojo. Cuando por fin los vio pasar de largo sin echar siquiera un vistazo al escaparate, se alegró como nunca de su bien merecida fama de inculto; al menos en esta ocasión, la ignorancia manifiesta le iba a salvar el pellejo. Disimuló un poco más, pagó una guía de la ciudad  y salió despacio. Tan pronto como se vio en la calle, aligeró el paso, en sentido contrario al de sus perseguidores. Debía encontrar urgentemente otra librería.  

Creado para I Premio de Microrrelatos RNE

3 jun 2014

HUMIDADES / HUMEDADES



(Imaxe baixada de internet)



Entre unhas verzas,
felices caracois
en plena orxía.






Entre las berzas,
felices caracoles
en plena orgía.




29 may 2014

CARIÑO DE XOGUETE / CARIÑO DE JUGUETE



(Imaxe baixada de internet)
Mentres o seu pai cerraba a tapa do contedor, tivo o tempo xusto para agochar un cochiño do chan, que estivera a piques de seguir a mesma sorte cós outros xoguetes de neno pequeno.


¡Xa   está   ben,   de   hoxe   non   pasa! -berrara papá entrando no seu cuarto coma un furacán-. ¿Para que queres eses cachifallos estartalados? Coa consola e o móbil novo tes de sobra.


E collendo bolsas do lixo, empezou a enchelas ignorando as lamentacións do fillo, que presenciaba impotente como lle quitaban a súa táboa de salvación, os afectos que a familia desfeita non sabía darlle.      




               Mientras su padre cerraba la tapa del contenedor, tuvo el tiempo justo para esconder un cochecito caído al suelo, que estuvo a punto de seguir la misma suerte que sus otros juguetes de niño pequeño.
                -¡Ya está bien, de hoy no pasa!- le había espetado papá entrando en su cuarto como un huracán-. ¿Para qué quieres esos cachivaches destartalados? Con la consola y el móvil nuevo tienes de sobra.
                Y cogiendo bolsas de basura, empezó a llenarlas haciendo caso omiso de las lamentaciones del hijo, que presenciaba impotente como le quitaban su tabla de salvación, los afectos que su familia rota no sabía darle.

 Creado para REC (Cadena SER /Escuela de Escritores)


20 may 2014

O SEGREDO DE PAPÁ / EL SECRETO DE PAPÁ


Os caixóns de papá non se podían tocar. Esa prohibición facíaos irresistibles e as dúas irmás tíñanos perfectamente controlados: nun gardábanse os cartos, cando había; noutro, vellos documentos manuscritos que non entendían; no máis grande, libros relacionados coa agricultura, ateigados de imaxes, e que xa as sabían de memoria. Pero había un pechado ó que non puideran acceder. Nunha véspera de Reis, rebuscando posibles e, seguramente, escasos agasallos agochados, enriba dun armario apareceu unha pequena chave, que acabou abrindo o caixón misterioso. As dúas rapazas tremían de emoción e de medo. A sorpresa foi triple: “El sí de las niñas”, “La dama de las camelias” e “El método ogino”. Aínda que os títulos non lles dicían nada, as dúas recoñeceron ó unísono os libros que o seu pai mencionaba de cando en vez; os que lía de solteiro ás escondidas, unha e outra vez ata as tantas, sen luz eléctrica, despois de traballar todo o día na leira. Nin se atreveron a tocalos.




(Imaxe baixada de internet)
Los cajones de papá no se podían tocar. Esa prohibición los hacía irresistibles y las dos hermanas los tenían perfectamente controlados: en uno se guardaba el dinero, cuando había; en otro, viejos documentos manuscritos que no entendían; en el más grande, libros relacionados con la agricultura, cargados de imágenes, y que ya se sabían de memoria. Pero había uno bajo llave al que no habían podido acceder. Una víspera de Reyes, rebuscando posibles y, seguramente, escasos regalos escondidos, encima de un armario apareció una pequeña llave, que acabó abriendo el cajón misterioso. Las dos niñas temblaban de emoción y de miedo. La sorpresa fue triple: “El sí de las niñas”, “La dama de las camelias” y “El método ogino”. Aunque los títulos no les decían nada, las dos reconocieron al unísono los libros que su padre mentaba de vez en cuando; los que leía de soltero a escondidas, una y otra vez, hasta las tantas, sin luz eléctrica, después de trabajar todo el día en el campo. Ni se atrevieron a tocarlos.

Creado para ENTC

11 may 2014

A DESTEMPO / A DESTIEMPO





(Imaxe baixada de internet)
Cando, por fin, tivo tempo para vivir, xa era tarde para aprender.





Cuando, al fin, tuvo tiempo para vivir, ya era tarde para aprender.


7 may 2014

PREVISORA



(Imaxe baixada de internet)






Pero esta vez, ela chorou. Non ocorreu así no outro funeral. A súa enteireza estrañara a familiares e amigos, moi afectados polo tráxico e inesperado final dunha persoa tan querida por todos. Nesta ocasión, xa con máis experiencia, tivo a precaución de axenciar suficientes bágoas artificiais, incluso antes de adquirir o veleno.








Pero esta vez, ella lloró. No ocurrió así en el otro funeral. Su entereza había extrañado a familiares y amigos, muy afectados por el trágico e inesperado final de una persona tan querida por todos. En esta ocasión, ya con más experiencia, tuvo la precaución de agenciarse suficientes lágrimas artificiales, incluso antes de adquirir el veneno.



Creado para REC (Cadena SER /Escuela de Escritores)