POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

16 jul 2014

¡TIERRA, TRÁGAME!


¡Cacho tropa vén aí! Os de onte berraban e corrían máis; tanto, que a piques estiveron de pisarme. Ó fin, non me descubriron e pasaron de largo. Pero os de hoxe son máis perigosos, veñen armados e escudriñan todo.
-¡Aquí, aquí! Atopei un cantarelo.
¡Hala! Xa cazaron ó meu irmán pequeno. Nin tempo tivo o pobre de lucir as súas esporas.
-Pois seguro que hai máis. Colle este pau e busca entre a follaxe.
Vaia, creo que chegou a miña hora. ¿Pero que fai ese tolo apuntándome cunha navalla? ¡¡Ai!!



¡Menuda tropa viene ahí! Los de ayer gritaban y corrían más; tanto, que a punto estuvieron de pisarme. Al final, no me descubrieron y pasaron de largo. Pero los de hoy son más peligrosos, vienen armados y escudriñan todo.
-¡Aquí, aquí! He encontrado un cantharellus.
¡Hala! Ya han cazado a mi hermana pequeña. Ni tiempo ha tenido la pobre de lucir sus esporas.
-Pues seguro que hay más. Coge este palo y busca entre la hojarasca.
Vaya, creo que ha llegado mi hora ¿Pero que hace ese loco apuntándome con una navaja? ¡¡Ay!!

Seleccionado e publicado no libro do Cuarto Certamen de MICRO MICO RELATOS San Jorge

13 jul 2014

EDITIÑO 9


(Imaxe baixada de internet)


Marcho cun destino incerto
desexado e temido,
cara á meta merecida
sen retorno.
Deixo atrás a maleta.






Marcho con destino incierto
deseado y temido,
a una meta merecida
sin retorno.
Dejo atrás la maleta.

1 jul 2014

O PASO DO TEMPO / EL PASO DEL TIEMPO


Entre as engurras
o cativo que fuches
segue escondido.

Deixa que xogue
encerellando o tempo
ata que queira.
Non se perdeu
aquel rapaz que fuches
coa madureza.

Has de atopalo
xogando ás agachadas
detrás do tempo.

(Imaxe baixada de internet)

En las arrugas
el muchacho que fuiste
sigue escondido.

Deja que juegue
enmarañando el tiempo
hasta que quiera.
No se ha perdido
aquel niño que fuiste
al madurar.

Lo encontrarás
jugando al escondite
detrás del tiempo.


26 jun 2014

DESGASTE NATURAL




Confundo os seus nomes
intercambio letras
os números bailan
treme a man esquerda.

Non entendo ó que fala
non aguanto ó que berra.

Para acompañarme
as dores fan quendas.

Deixo a miña vida
arrástrame a entrega.

Aprendín as Leis
pero ignóranme elas.

-Mestra, cando te xubilas?
-Cando poida, fillo,
a ver se me deixan…



Confundo sus nombres
intercambio letras
los números bailan
una mano tiembla.

No entiendo al que habla
no aguanto al que grita.

Los dolores por turnos
son mi fiel compañía.

Me aprendo las Leyes
y me ignoran ellas.

Me dejo la vida
me arrastra la entrega.

-Profe, ¿cuándo te jubilas?
-Cuando pueda, hijo,
a ver si me dejan.. 


Dedicado a tódolos meus ex-compañeiros do mundo enteiro.



13 jun 2014

NON / NO



Non é máis ca presente. Perdeu polo camiño un pasado inmenso e descoñece que algunha vez tivo futuro. Non distingue entre soños e realidade, nin o solpor do amencer. Come por obrigación, máis menciñas ca alimentos. Non recoñece a filla que a coida nin a súa casa de sempre. Simplemente, vive. Porque non quere ou non sabe marchar.




(Imaxe baixada de internet)

No es más que presente. Perdió por el camino un pasado inmenso y desconoce que alguna vez tuvo futuro. No distingue entre sueños y realidad, ni el atardecer del alba. Come por obligación, más medicinas que alimentos. No reconoce a la hija que la cuida ni su casa de siempre. Simplemente, vive. Porque no quiere o no sabe marchar.




8 jun 2014

REFUXIO SEGURO / REFUGIO SEGURO


Era a primeira vez que entraba nun establecemento coma aquel. Non sabía como actuar; así que observou un anaco ós demais clientes e dispúxose a imitalos: revisou as novidades, paseou por diante de distintos andeis, folleou algúns libros e revistas…, sempre sen deixar de mirar a porta de esguello. Cando por fin os viu pasar de largo sen botar sequera unha ollada ó escaparate, alegrouse coma nunca da súa ben merecida sona de inculto; alomenos nesta ocasión, a ignorancia manifesta íalle salvar o pelexo. Desimulou un pouco mais, pagou unha guía da cidade e saíu amodo. Tan pronto como se viu na rúa, alixeirou o paso, en sentido contrario ó dos seus perseguidores. Debía atopar urxentemente outra libraría.
 
(Imaxe baixada de internet)
Era la primera vez que entraba en semejante establecimiento. No sabía cómo actuar; así que observó un rato a los demás clientes y se dispuso a imitarlos: revisó las novedades, se paseó por delante de distintos estantes, hojeó algunos libros y revistas…, siempre sin dejar de mirar la puerta de reojo. Cuando por fin los vio pasar de largo sin echar siquiera un vistazo al escaparate, se alegró como nunca de su bien merecida fama de inculto; al menos en esta ocasión, la ignorancia manifiesta le iba a salvar el pellejo. Disimuló un poco más, pagó una guía de la ciudad  y salió despacio. Tan pronto como se vio en la calle, aligeró el paso, en sentido contrario al de sus perseguidores. Debía encontrar urgentemente otra librería.  

Creado para I Premio de Microrrelatos RNE

3 jun 2014

HUMIDADES / HUMEDADES



(Imaxe baixada de internet)



Entre unhas verzas,
felices caracois
en plena orxía.






Entre las berzas,
felices caracoles
en plena orgía.




29 may 2014

CARIÑO DE XOGUETE / CARIÑO DE JUGUETE



(Imaxe baixada de internet)
Mentres o seu pai cerraba a tapa do contedor, tivo o tempo xusto para agochar un cochiño do chan, que estivera a piques de seguir a mesma sorte cós outros xoguetes de neno pequeno.


¡Xa   está   ben,   de   hoxe   non   pasa! -berrara papá entrando no seu cuarto coma un furacán-. ¿Para que queres eses cachifallos estartalados? Coa consola e o móbil novo tes de sobra.


E collendo bolsas do lixo, empezou a enchelas ignorando as lamentacións do fillo, que presenciaba impotente como lle quitaban a súa táboa de salvación, os afectos que a familia desfeita non sabía darlle.      




               Mientras su padre cerraba la tapa del contenedor, tuvo el tiempo justo para esconder un cochecito caído al suelo, que estuvo a punto de seguir la misma suerte que sus otros juguetes de niño pequeño.
                -¡Ya está bien, de hoy no pasa!- le había espetado papá entrando en su cuarto como un huracán-. ¿Para qué quieres esos cachivaches destartalados? Con la consola y el móvil nuevo tienes de sobra.
                Y cogiendo bolsas de basura, empezó a llenarlas haciendo caso omiso de las lamentaciones del hijo, que presenciaba impotente como le quitaban su tabla de salvación, los afectos que su familia rota no sabía darle.

 Creado para REC (Cadena SER /Escuela de Escritores)


20 may 2014

O SEGREDO DE PAPÁ / EL SECRETO DE PAPÁ


Os caixóns de papá non se podían tocar. Esa prohibición facíaos irresistibles e as dúas irmás tíñanos perfectamente controlados: nun gardábanse os cartos, cando había; noutro, vellos documentos manuscritos que non entendían; no máis grande, libros relacionados coa agricultura, ateigados de imaxes, e que xa as sabían de memoria. Pero había un pechado ó que non puideran acceder. Nunha véspera de Reis, rebuscando posibles e, seguramente, escasos agasallos agochados, enriba dun armario apareceu unha pequena chave, que acabou abrindo o caixón misterioso. As dúas rapazas tremían de emoción e de medo. A sorpresa foi triple: “El sí de las niñas”, “La dama de las camelias” e “El método ogino”. Aínda que os títulos non lles dicían nada, as dúas recoñeceron ó unísono os libros que o seu pai mencionaba de cando en vez; os que lía de solteiro ás escondidas, unha e outra vez ata as tantas, sen luz eléctrica, despois de traballar todo o día na leira. Nin se atreveron a tocalos.




(Imaxe baixada de internet)
Los cajones de papá no se podían tocar. Esa prohibición los hacía irresistibles y las dos hermanas los tenían perfectamente controlados: en uno se guardaba el dinero, cuando había; en otro, viejos documentos manuscritos que no entendían; en el más grande, libros relacionados con la agricultura, cargados de imágenes, y que ya se sabían de memoria. Pero había uno bajo llave al que no habían podido acceder. Una víspera de Reyes, rebuscando posibles y, seguramente, escasos regalos escondidos, encima de un armario apareció una pequeña llave, que acabó abriendo el cajón misterioso. Las dos niñas temblaban de emoción y de miedo. La sorpresa fue triple: “El sí de las niñas”, “La dama de las camelias” y “El método ogino”. Aunque los títulos no les decían nada, las dos reconocieron al unísono los libros que su padre mentaba de vez en cuando; los que leía de soltero a escondidas, una y otra vez, hasta las tantas, sin luz eléctrica, después de trabajar todo el día en el campo. Ni se atrevieron a tocarlos.

Creado para ENTC

11 may 2014

A DESTEMPO / A DESTIEMPO





(Imaxe baixada de internet)
Cando, por fin, tivo tempo para vivir, xa era tarde para aprender.





Cuando, al fin, tuvo tiempo para vivir, ya era tarde para aprender.


7 may 2014

PREVISORA



(Imaxe baixada de internet)






Pero esta vez, ela chorou. Non ocorreu así no outro funeral. A súa enteireza estrañara a familiares e amigos, moi afectados polo tráxico e inesperado final dunha persoa tan querida por todos. Nesta ocasión, xa con máis experiencia, tivo a precaución de axenciar suficientes bágoas artificiais, incluso antes de adquirir o veleno.








Pero esta vez, ella lloró. No ocurrió así en el otro funeral. Su entereza había extrañado a familiares y amigos, muy afectados por el trágico e inesperado final de una persona tan querida por todos. En esta ocasión, ya con más experiencia, tuvo la precaución de agenciarse suficientes lágrimas artificiales, incluso antes de adquirir el veneno.



Creado para REC (Cadena SER /Escuela de Escritores)




26 abr 2014

GATO POR LEBRE / GATO POR LIEBRE




(Imaxe baixada de internet)
Buscou, inutilmente, en todo tipo de tendas. Ó fin, conseguiunas en internet. Tivo que superar o seu receo a mercar “por telepatía”, como ela lle chama, para facer o pedido. Desde que recibiu o paquete, tódolos días á tardiña, colle o coche  e trasládaas a un pequeno monte que adquiriu a propósito. Disponas segundo o seu hábitat preferido; unhas, illadas; outras, en corros… Ó amencer, vainas recoller. Antes de regresar, fai o tempo ata que o veciño fisgón se coloca detrás da cortina, e aparece ela co cesto ateigado  de flamantes cogomelos de plástico.




Buscó, inútilmente, en todo tipo de tiendas. Al final,  las consiguió en internet. Tuvo que superar su recelo hacia la compra “por telepatía”, como ella la llama, para hacer el pedido. Desde que  recibió el paquete, cada atardecer, coge el coche y las traslada a un pequeño monte que adquirió al efecto. Las dispone según su hábitat preferido; unas, aisladas; otras, en corros… De madrugada, las va a recoger. Antes de regresar, hace el tiempo hasta que el vecino fisgón se coloca detrás de la cortina, y aparece con el cesto repleto de sus flamantes setas de plástico. 

                                    Seleccionado e publicado no libro do Cuarto Certamen de MICRO MICO RELATOS San Jorge

21 abr 2014

FULGOR HUMANO


No meu ceo de papel charón, unha estrela cégame. ¿Miro cara outro lado? ¿Poño gafas de sol? ¿Ocúltoa cunha nube? ¿Doulle a volta? ¿Eclípsoa con luz intensa?

(Imaxe baixada de internet)


En mi cielo de papel charol, una estrella me deslumbra. ¿Miro hacia otro lado? ¿Me pongo gafas de sol? ¿La oculto con una nube? ¿Le doy la vuelta? ¿La eclipso con luz intensa?


17 abr 2014

DOR INCONDICIONAL / DOLOR INCONDICIONAL



(Imaxe baixada de internet)


Suspirou profundamente e recolleu dous cubertos do chan. Despois de aguantar o portazo de rigor, seguiu poñendo orde naquel campo de batalla dos luns. O dos sábados adoitaba ser o peor; tocaba saír de marcha e as demandas convertíanse en esixencias urxentes e irrevogables. De nada valían as explicacións dela, nin as súplicas, ou que o resto da semana non houbese para comer. El non facía caso, e non dubidaba en usar a forza para conseguir os seus obxectivos. Hoxe aínda lle faltaba a parte máis crúa da función diaria: chorar amargamente en segredo por este pobre fillo.






Suspiró profundamente y recogió dos cubiertos del suelo. Después de aguantar el portazo de rigor, siguió poniendo orden en aquel campo de batalla de los lunes. El de los sábados solía ser el peor; tocaba salir de marcha y las demandas se convertían en exigencias urgentes e irrevocables. De nada importaban las explicaciones de ella, ni las súplicas, o que el resto de la semana no hubiera para comer. Él no atendía a razones, y no dudaba en usar la fuerza para conseguir sus objetivos. Hoy todavía le faltaba la parte más cruda de la función diaria: llorar amargamente en secreto por este pobre hijo.

Relato creado para REC

12 abr 2014

CONTRABANDISTA


(Imaxe baixada de internet)


Fíxose millonario trapichando 
con bágoas de segunda man.







Se hizo millonario trapicheando
con lágrimas de segunda mano.







7 abr 2014

DE PEDRA / DE PIEDRA


(Imaxe baixada de internet)

O tribunal apreciou certa rixidez na súa mirada. Acabou de oír, non de escoitar, a súa longa exposición. Agardaban que se retirase e que pasase canto antes o seguinte opositor; aínda lle quedaban moitos que aguantar. Pero non se moveu. Seguía de pé, sen pestanexar. Non houbo maneira de retiralo. Alí quedou para sempre, en honor do eterno aspirante a funcionario. Chámanlle a Estatua da Frustración.





El tribunal apreció cierta rigidez en su mirada. Acababan de oír, que no escuchar, su larga exposición. Esperaban que se retirara y que  pasara cuanto antes el siguiente opositor; todavía les quedaban muchos por aguantar. Pero no se movió. Seguía de pie, sin pestañear. No hubo forma de retirarlo. Allí se quedó para siempre, en honor del eterno aspirante a funcionario. Le llaman la Estatua de la Frustración.

Escrito para REC

29 mar 2014

¡SOL!

(Imaxe baixada de internet)


Por fin o sol
e volvémonos tolos.
Mellor que chova.








                      Por fin el sol
                                 y nos volvemos locos.
                                                     Mejor que llueva.




23 mar 2014

INOCENTE

(Imaxe de internet. Cadro de Bruno Amadio)






Desde aquela noite de inverno, papá non xogou máis con el. Espertou cos berros de mamá e entrou no cuarto sen pedir permiso. Ela, chorando, colleuno no colo  e levouno correndo á casa da veciña. ¡Que frío ía no corredor! Agora papá sempre está enfadado e non sabe que facer para que o perdoe.








Desde aquella noche de invierno, papá no volvió a jugar con él. Se despertó con los gritos de mamá y entró en el dormitorio sin pedir permiso. Ella, llorando, lo cogió en brazos y lo llevó corriendo a la casa de la vecina. ¡Qué frío hacía en el pasillo! Ahora papá siempre está enfadado y no sabe qué hacer para que le perdone.



Sellecionado para a publicación no I Concurso de microrrelatos “Otoño e nvierno”, de DIVERSIDAD LITERARIA

16 mar 2014

COMA SEMPRE / COMO SIEMPRE


(Imaxe baixada de internet)



Pegoulle o sono pensando que el tamén podía voar o mesmo ca ela; a que xace ó seu lado, esperta, soñando con que chegue un día no que non teña que simular o seu voo.





Se durmió pensando que él también podía volar igual que ella; la que yace a su lado, despierta, soñando con que llegue un día en el que no tenga que simular su vuelo.
Creado para REC


11 mar 2014

SÍNDROME DE ABSTINENCIA


Estaba tan deshidratada e descolorida, que non podía distinguir que especie de cogomelo era; pero recolleuna coma se fose de cristal de roca. A falta de cesto, utilizou o gorro, e levouna correndo á casa. Pechouse no despacho e apalpouna, uliuna, mirouna coa lupa…; só lle faltou bicala. O corazón latexaba con forza e as pernas tremían. ¡Non podería recibir mellor agasallo de reis! Agora tería que buscarlle un bo agocho para que a súa muller non dea con ela nin a bote ó lixo coma outras veces.




(Imaxe baixada de internet)
Estaba tan deshidrata y descolorida, que no podía distinguir qué especie de seta era; pero la recogió como si fuera de cristal de roca. A falta de cesto, utilizó el gorro, y la llevó corriendo a casa. Se encerró en su despacho y la manoseó, la olió, la miró con lupa…; sólo le faltó besarla. El corazón palpitaba con fuerza y  las piernas le temblaban. ¡No podría haber recibido mejor regalo de reyes! Ahora tendría que buscarle un buen escondrijo para que su mujer no la encuentre ni la eche a la basura como otras veces. 



22 feb 2014

MARIDO DESPISTADO



(Imaxe baixada de internet)
Volveu vinte anos despois,
e sen tabaco…





Regresó veinte años después, 
y sin tabaco…


14 feb 2014

DESUBICADO


Espertouno o frío. Alegrouse de que xa estivese amencendo. Estrañoulle o silencio absoluto, nada habitual naquel lugar. Axiña comprendeu o que sucedía: caera unha boa nevarada que amortecía os sons. Era a primeira vez que contemplaba semellante espectáculo. Ergueuse e, abrigándose canto puido, botouse a camiñar sobre a branca alfombra. Pero ó instante observou que non era o primeiro en facelo. Como se deitara completamente só, chocoulle ver aquelas pegadas profundas que o precedían. A curiosidade fíxolle continuar tralo rastro, con certo medo e moita precaución. O camiño marcado serpeaba, subía, baixaba... E sen apartar os ollos do chan, foino seguindo, coma hipnotizado. De súpeto, atónito, queda paralizado ó comprobar que os seus pasos o devolveron ó acocho onde pasara a noite; sobre o seu xergón vello, cuberto cos seus mesmos cartóns, unha persoa idéntica a el dorme profundamente.



(Imaxe baixada de internet)
El frío lo despertó. Se alegró de que ya estuviera amaneciendo. Le sorprendió el silencio absoluto, nada habitual en aquel lugar. Enseguida comprendió lo que sucedía: había caído una gran nevada que amortiguaba los sonidos. Era la primera vez que contemplaba semejante espectáculo. Se levantó y, abrigándose todo lo que pudo, se dispuso a caminar sobre la blanca alfombra. Pero al instante observó que no era el primero en hacerlo. Como se había acostado completamente solo, le chocó ver aquellas huellas profundas que lo precedían. La curiosidad le hizo seguir el rastro, con cierto miedo y mucha precaución. El camino marcado serpenteaba, subía, bajaba... Y sin apartar los ojos del suelo, lo fue siguiendo, como hipnotizado. De repente, atónito, se queda paralizado al comprobar que sus pasos lo han devuelto al escondrijo donde había pasado la noche; sobre su colchón viejo, cubierto con sus mismos cartones, una persona idéntica a él duerme profundamente.

Creado para ENTC

7 feb 2014

NON ESTOU TRISTE / NO ESTOY TRISTE


(Imaxe baixada de internet)
Non estou triste.
Baldeira.
Sinto correr polas veas
buratos.
Ocos que medran e doen,
que fan forza por fuxir
e non atopan a saída.
Non teño pena.
Impotencia.
Rabia serena e sufrida,
crónica desilusión.
Anguria.
Realismo pertinaz,
certeza de color negra.
Desesperanza.





No estoy triste.
Vacía.
Siento correr por las venas
agujeros.
Huecos que crecen y duelen,
que hacen fuerza por huir
y no encuentran la salida.
No tengo pena.
Impotencia.
Rabia serena y sufrida,
crónica desilusión.
Angustia.
Realismo pertinaz,
certeza de color negro.
Desesperanza.


2 feb 2014

VIOLETUS BEGOEDIS


Begoña e a súa amiga, mestras de profesión e micólogas de pacotilla, despois de varias saídas infrutuosas por paraxes habituais, cambian de rumbo. Equipadas co instrumental pertinente, incluídos navalla con cepillo incorporado e angazo telescópico de fabricación doméstica, bótanse á estrada na procura da fraga encantada, seguindo as instrucións dun vello cazador.

Non sen atrancos, chegan, por fin, á meta. Efectivamente, é un fantástico monte con abundantes piñeiros e caducifolias, ideal para que os fungos medren a pracer. E así é: hainos de tódalas formas e cores, ¡pero ningún para o cesto!

Exhaustas e desalentadas, xa de retirada, tropezan cun grupo espectacular de cogomelos morados. Non logran identificalos; poderían ser lepistas ou cortinarius, pero non o parecen. ¿E se fosen unha especie descoñecida? ¿E se o achado as convertese algún día en protagonistas do libro gordo de micoloxía? Antes de abandonar semellante tesouro, sácanlle fotos desde tódolos ángulos e bautízano, empregando a tal efecto fragmentos dos seus propios nomes, por se pasan á historia…

Xa na casa, e mentres non indagan o protocolo a seguir, deciden patentar o seu descubrimento nun microrrelato de concurso.




Begoña y su amiga, maestras de profesión y micólogas de pacotilla, después de varias salidas infructuosas por parajes habituales, cambian de rumbo. Pertrechadas con el instrumental pertinente, incluidos navaja con cepillo incorporado y rastrillo telescópico de fabricación doméstica, se echan a la carretera en busca del bosque encantado, siguiendo las instrucciones de un viejo cazador.

No sin dificultades, llegan, por fin, a la meta. Efectivamente, es un fantástico monte con abundantes pinos y caducifolios, ideal para que los hongos crezcan a sus anchas. Y así es: los hay de todas las formas y colores, ¡pero ninguno para el cesto!

Exhaustas y desalentadas, ya de retirada, tropiezan con un grupo espectacular de setas moradas. No logran identificarlas; podrían ser lepistas o cortinarius, pero no lo parecen. ¿Y si fuera una especie desconocida? ¿Y si este hallazgo las convirtiera algún día en protagonistas del libro gordo de micología? Antes de abandonar semejante tesoro, lo fotografían desde todos los ángulos y lo bautizan, utilizando para ello fragmentos de sus propios nombres, por si pasan a la historia…

Ya en casa, y mientras no averiguan el protocolo a seguir, deciden patentar su descubrimiento en un microrrelato de concurso.


31 ene 2014

ESTRÁÑOTE / TE EXTRAÑO


Espérote, búscote, rógoche…
Boto en falta o teu placebo
xarope de bágoa e mel.
Escatímasme as palabras,
ata agora o meu consolo.
(Imaxe baixada de internet)
Rexéitasme sen pudor.
Déixasme soa e espida
diante da fría verdade.
¿Por que me negas as rimas,
traidora inspiración?



Te espero, te busco, te imploro…
Echo en falta tu placebo,
jarabe de lágrima y miel.
Me escatimas las palabras,
hasta ahora mi consuelo.
Me rehúyes sin pudor.
Me dejas sola y desnuda
ante la fría verdad.
¿Por qué me niegas tus rimas,
traidora inspiración?



Finalista no concurso VERSOS EN EL AIRE II e publicado no libro homónimo



24 ene 2014

NANDINA





Entre coníferas
sorpresa de color:
unha nandina.
Non me farto de vela
a través da ventá.







Entre coníferas
              sorpresa de color:
             una nandina.
                                   No me canso de verla
                                        a través del cristal.


19 ene 2014

POST MÓRTEM


(Imaxe baixada de internet)


A alma sangraba tanto 
que salpicou ó forense.







El alma sangraba tanto 
que salpicó al forense.





12 ene 2014

VISITA NON GRATA


Xa está aquí. Coma sempre, aparece sen previo aviso. Instálase na casa e xa non se vai ata despois de Reis. Acompañarame a todas partes; estará presente nas miñas compras, dúbidas e decisións e, sobre todo, nas miñas festas, facendo que as odie tanto como a ela. En plena velada de Nadal ou Noite Vella, cando todos se divirtan cunha copiña de máis, lembrarame:

­—Que pena que falte papá, co que gozaba el nestas celebracións…
Mujer triste, de Pepe Gelo Gelo (imaxe de internet)

Terei que encerrarme no baño para enxugar as bágoas, e tamén alí sufrirei a súa presenza. Os demais nin se decatarán; así non poderán botarme unha man para quitala de enriba. Estou acostumada a disimular, ninguén ten culpa de que ela se obsesionara comigo e non me deixe respirar. Esta vez aínda será peor, porque non virá o fillo. Queda coa moza e a súa familia. Normal. Pero cando menos o espere, saltará ela:

—Si, a familia da noiva… ¿E ti, que?

Non sei o que daría por dar un salto no tempo e aparecer a mediados de xaneiro. Calquera ano ocorre unha desgraza. ¡Maldita depresión!





Ya está aquí. Como siempre, aparece sin previo aviso. Se instala en casa y ya no se va hasta después de Reyes. Me acompañará a todas partes; estará presente en mis compras, mis dudas, mis decisiones y, sobre todo, en las fiestas, haciendo que las odie tanto como a ella. En plena velada de Navidad o Noche Vieja, cuando todo el mundo destile alegría, me recordará:

-¡Qué pena que falte papá, con lo que disfrutaba en estas celebraciones…!

Tendré que encerrarme en el baño para enjugar las lágrimas, y también allí sufriré su presencia. Los demás ni se enterarán; así no podrán echarme una mano para quitármela de encima. Estoy acostumbrada a disimular, nadie tiene la culpa de que ella se haya obsesionado conmigo y no me deje respirar. Esta vez todavía será peor, porque no vendrá mi hijo. Se queda con la novia y su familia. Normal. Pero cuando menos me lo espere, saltará ella:

-Si, la familia de la novia… ¿Y tú, qué? 

No sé lo qué daría por dar un salto en el tiempo y aparecer a mediados de enero. Cualquier año ocurre una desgracia. ¡Maldita depresión!

Relato creado para ENTC

3 ene 2014

¡SE FOSE TONTO…! / ¡SI FUERA TONTO...!


(Imaxe baixada de internet)





Xa non me queres e conto que te deixei. Afógame a pena e finxo indiferenza. Debo de ser idiota. Mellor aínda: gustaríame selo.




Ya no me quieres y cuento que te he dejado. Me ahoga la pena y finjo indiferencia. Debo de ser idiota. Mejor aún: me gustaría serlo.