POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

17 abr 2014

DOR INCONDICIONAL / DOLOR INCONDICIONAL



(Imaxe baixada de internet)


Suspirou profundamente e recolleu dous cubertos do chan. Despois de aguantar o portazo de rigor, seguiu poñendo orde naquel campo de batalla dos luns. O dos sábados adoitaba ser o peor; tocaba saír de marcha e as demandas convertíanse en esixencias urxentes e irrevogables. De nada valían as explicacións dela, nin as súplicas, ou que o resto da semana non houbese para comer. El non facía caso, e non dubidaba en usar a forza para conseguir os seus obxectivos. Hoxe aínda lle faltaba a parte máis crúa da función diaria: chorar amargamente en segredo por este pobre fillo.






Suspiró profundamente y recogió dos cubiertos del suelo. Después de aguantar el portazo de rigor, siguió poniendo orden en aquel campo de batalla de los lunes. El de los sábados solía ser el peor; tocaba salir de marcha y las demandas se convertían en exigencias urgentes e irrevocables. De nada importaban las explicaciones de ella, ni las súplicas, o que el resto de la semana no hubiera para comer. Él no atendía a razones, y no dudaba en usar la fuerza para conseguir sus objetivos. Hoy todavía le faltaba la parte más cruda de la función diaria: llorar amargamente en secreto por este pobre hijo.

Relato creado para REC

12 abr 2014

CONTRABANDISTA


(Imaxe baixada de internet)


Fíxose millonario trapichando 
con bágoas de segunda man.







Se hizo millonario trapicheando
con lágrimas de segunda mano.







7 abr 2014

DE PEDRA / DE PIEDRA


(Imaxe baixada de internet)

O tribunal apreciou certa rixidez na súa mirada. Acabou de oír, non de escoitar, a súa longa exposición. Agardaban que se retirase e que pasase canto antes o seguinte opositor; aínda lle quedaban moitos que aguantar. Pero non se moveu. Seguía de pé, sen pestanexar. Non houbo maneira de retiralo. Alí quedou para sempre, en honor do eterno aspirante a funcionario. Chámanlle a Estatua da Frustración.





El tribunal apreció cierta rigidez en su mirada. Acababan de oír, que no escuchar, su larga exposición. Esperaban que se retirara y que  pasara cuanto antes el siguiente opositor; todavía les quedaban muchos por aguantar. Pero no se movió. Seguía de pie, sin pestañear. No hubo forma de retirarlo. Allí se quedó para siempre, en honor del eterno aspirante a funcionario. Le llaman la Estatua de la Frustración.

Escrito para REC

29 mar 2014

¡SOL!

(Imaxe baixada de internet)


Por fin o sol
e volvémonos tolos.
Mellor que chova.








                      Por fin el sol
                                 y nos volvemos locos.
                                                     Mejor que llueva.




23 mar 2014

INOCENTE

(Imaxe de internet. Cadro de Bruno Amadio)






Desde aquela noite de inverno, papá non xogou máis con el. Espertou cos berros de mamá e entrou no cuarto sen pedir permiso. Ela, chorando, colleuno no colo  e levouno correndo á casa da veciña. ¡Que frío ía no corredor! Agora papá sempre está enfadado e non sabe que facer para que o perdoe.








Desde aquella noche de invierno, papá no volvió a jugar con él. Se despertó con los gritos de mamá y entró en el dormitorio sin pedir permiso. Ella, llorando, lo cogió en brazos y lo llevó corriendo a la casa de la vecina. ¡Qué frío hacía en el pasillo! Ahora papá siempre está enfadado y no sabe qué hacer para que le perdone.



Sellecionado para a publicación no I Concurso de microrrelatos “Otoño e nvierno”, de DIVERSIDAD LITERARIA

16 mar 2014

COMA SEMPRE / COMO SIEMPRE


(Imaxe baixada de internet)



Pegoulle o sono pensando que el tamén podía voar o mesmo ca ela; a que xace ó seu lado, esperta, soñando con que chegue un día no que non teña que simular o seu voo.





Se durmió pensando que él también podía volar igual que ella; la que yace a su lado, despierta, soñando con que llegue un día en el que no tenga que simular su vuelo.
Creado para REC


11 mar 2014

SÍNDROME DE ABSTINENCIA


Estaba tan deshidratada e descolorida, que non podía distinguir que especie de cogomelo era; pero recolleuna coma se fose de cristal de roca. A falta de cesto, utilizou o gorro, e levouna correndo á casa. Pechouse no despacho e apalpouna, uliuna, mirouna coa lupa…; só lle faltou bicala. O corazón latexaba con forza e as pernas tremían. ¡Non podería recibir mellor agasallo de reis! Agora tería que buscarlle un bo agocho para que a súa muller non dea con ela nin a bote ó lixo coma outras veces.




(Imaxe baixada de internet)
Estaba tan deshidrata y descolorida, que no podía distinguir qué especie de seta era; pero la recogió como si fuera de cristal de roca. A falta de cesto, utilizó el gorro, y la llevó corriendo a casa. Se encerró en su despacho y la manoseó, la olió, la miró con lupa…; sólo le faltó besarla. El corazón palpitaba con fuerza y  las piernas le temblaban. ¡No podría haber recibido mejor regalo de reyes! Ahora tendría que buscarle un buen escondrijo para que su mujer no la encuentre ni la eche a la basura como otras veces. 



22 feb 2014

MARIDO DESPISTADO



(Imaxe baixada de internet)
Volveu vinte anos despois,
e sen tabaco…





Regresó veinte años después, 
y sin tabaco…


14 feb 2014

DESUBICADO


Espertouno o frío. Alegrouse de que xa estivese amencendo. Estrañoulle o silencio absoluto, nada habitual naquel lugar. Axiña comprendeu o que sucedía: caera unha boa nevarada que amortecía os sons. Era a primeira vez que contemplaba semellante espectáculo. Ergueuse e, abrigándose canto puido, botouse a camiñar sobre a branca alfombra. Pero ó instante observou que non era o primeiro en facelo. Como se deitara completamente só, chocoulle ver aquelas pegadas profundas que o precedían. A curiosidade fíxolle continuar tralo rastro, con certo medo e moita precaución. O camiño marcado serpeaba, subía, baixaba... E sen apartar os ollos do chan, foino seguindo, coma hipnotizado. De súpeto, atónito, queda paralizado ó comprobar que os seus pasos o devolveron ó acocho onde pasara a noite; sobre o seu xergón vello, cuberto cos seus mesmos cartóns, unha persoa idéntica a el dorme profundamente.



(Imaxe baixada de internet)
El frío lo despertó. Se alegró de que ya estuviera amaneciendo. Le sorprendió el silencio absoluto, nada habitual en aquel lugar. Enseguida comprendió lo que sucedía: había caído una gran nevada que amortiguaba los sonidos. Era la primera vez que contemplaba semejante espectáculo. Se levantó y, abrigándose todo lo que pudo, se dispuso a caminar sobre la blanca alfombra. Pero al instante observó que no era el primero en hacerlo. Como se había acostado completamente solo, le chocó ver aquellas huellas profundas que lo precedían. La curiosidad le hizo seguir el rastro, con cierto miedo y mucha precaución. El camino marcado serpenteaba, subía, bajaba... Y sin apartar los ojos del suelo, lo fue siguiendo, como hipnotizado. De repente, atónito, se queda paralizado al comprobar que sus pasos lo han devuelto al escondrijo donde había pasado la noche; sobre su colchón viejo, cubierto con sus mismos cartones, una persona idéntica a él duerme profundamente.

Creado para ENTC

7 feb 2014

NON ESTOU TRISTE / NO ESTOY TRISTE


(Imaxe baixada de internet)
Non estou triste.
Baldeira.
Sinto correr polas veas
buratos.
Ocos que medran e doen,
que fan forza por fuxir
e non atopan a saída.
Non teño pena.
Impotencia.
Rabia serena e sufrida,
crónica desilusión.
Anguria.
Realismo pertinaz,
certeza de color negra.
Desesperanza.





No estoy triste.
Vacía.
Siento correr por las venas
agujeros.
Huecos que crecen y duelen,
que hacen fuerza por huir
y no encuentran la salida.
No tengo pena.
Impotencia.
Rabia serena y sufrida,
crónica desilusión.
Angustia.
Realismo pertinaz,
certeza de color negro.
Desesperanza.


2 feb 2014

VIOLETUS BEGOEDIS


Begoña e a súa amiga, mestras de profesión e micólogas de pacotilla, despois de varias saídas infrutuosas por paraxes habituais, cambian de rumbo. Equipadas co instrumental pertinente, incluídos navalla con cepillo incorporado e angazo telescópico de fabricación doméstica, bótanse á estrada na procura da fraga encantada, seguindo as instrucións dun vello cazador.

Non sen atrancos, chegan, por fin, á meta. Efectivamente, é un fantástico monte con abundantes piñeiros e caducifolias, ideal para que os fungos medren a pracer. E así é: hainos de tódalas formas e cores, ¡pero ningún para o cesto!

Exhaustas e desalentadas, xa de retirada, tropezan cun grupo espectacular de cogomelos morados. Non logran identificalos; poderían ser lepistas ou cortinarius, pero non o parecen. ¿E se fosen unha especie descoñecida? ¿E se o achado as convertese algún día en protagonistas do libro gordo de micoloxía? Antes de abandonar semellante tesouro, sácanlle fotos desde tódolos ángulos e bautízano, empregando a tal efecto fragmentos dos seus propios nomes, por se pasan á historia…

Xa na casa, e mentres non indagan o protocolo a seguir, deciden patentar o seu descubrimento nun microrrelato de concurso.




Begoña y su amiga, maestras de profesión y micólogas de pacotilla, después de varias salidas infructuosas por parajes habituales, cambian de rumbo. Pertrechadas con el instrumental pertinente, incluidos navaja con cepillo incorporado y rastrillo telescópico de fabricación doméstica, se echan a la carretera en busca del bosque encantado, siguiendo las instrucciones de un viejo cazador.

No sin dificultades, llegan, por fin, a la meta. Efectivamente, es un fantástico monte con abundantes pinos y caducifolios, ideal para que los hongos crezcan a sus anchas. Y así es: los hay de todas las formas y colores, ¡pero ninguno para el cesto!

Exhaustas y desalentadas, ya de retirada, tropiezan con un grupo espectacular de setas moradas. No logran identificarlas; podrían ser lepistas o cortinarius, pero no lo parecen. ¿Y si fuera una especie desconocida? ¿Y si este hallazgo las convirtiera algún día en protagonistas del libro gordo de micología? Antes de abandonar semejante tesoro, lo fotografían desde todos los ángulos y lo bautizan, utilizando para ello fragmentos de sus propios nombres, por si pasan a la historia…

Ya en casa, y mientras no averiguan el protocolo a seguir, deciden patentar su descubrimiento en un microrrelato de concurso.


31 ene 2014

ESTRÁÑOTE / TE EXTRAÑO


Espérote, búscote, rógoche…
Boto en falta o teu placebo
xarope de bágoa e mel.
Escatímasme as palabras,
ata agora o meu consolo.
(Imaxe baixada de internet)
Rexéitasme sen pudor.
Déixasme soa e espida
diante da fría verdade.
¿Por que me negas as rimas,
traidora inspiración?



Te espero, te busco, te imploro…
Echo en falta tu placebo,
jarabe de lágrima y miel.
Me escatimas las palabras,
hasta ahora mi consuelo.
Me rehúyes sin pudor.
Me dejas sola y desnuda
ante la fría verdad.
¿Por qué me niegas tus rimas,
traidora inspiración?



Finalista no concurso VERSOS EN EL AIRE II e publicado no libro homónimo



24 ene 2014

NANDINA





Entre coníferas
sorpresa de color:
unha nandina.
Non me farto de vela
a través da ventá.







Entre coníferas
              sorpresa de color:
             una nandina.
                                   No me canso de verla
                                        a través del cristal.


19 ene 2014

POST MÓRTEM


(Imaxe baixada de internet)


A alma sangraba tanto 
que salpicou ó forense.







El alma sangraba tanto 
que salpicó al forense.





12 ene 2014

VISITA NON GRATA


Xa está aquí. Coma sempre, aparece sen previo aviso. Instálase na casa e xa non se vai ata despois de Reis. Acompañarame a todas partes; estará presente nas miñas compras, dúbidas e decisións e, sobre todo, nas miñas festas, facendo que as odie tanto como a ela. En plena velada de Nadal ou Noite Vella, cando todos se divirtan cunha copiña de máis, lembrarame:

­—Que pena que falte papá, co que gozaba el nestas celebracións…
Mujer triste, de Pepe Gelo Gelo (imaxe de internet)

Terei que encerrarme no baño para enxugar as bágoas, e tamén alí sufrirei a súa presenza. Os demais nin se decatarán; así non poderán botarme unha man para quitala de enriba. Estou acostumada a disimular, ninguén ten culpa de que ela se obsesionara comigo e non me deixe respirar. Esta vez aínda será peor, porque non virá o fillo. Queda coa moza e a súa familia. Normal. Pero cando menos o espere, saltará ela:

—Si, a familia da noiva… ¿E ti, que?

Non sei o que daría por dar un salto no tempo e aparecer a mediados de xaneiro. Calquera ano ocorre unha desgraza. ¡Maldita depresión!





Ya está aquí. Como siempre, aparece sin previo aviso. Se instala en casa y ya no se va hasta después de Reyes. Me acompañará a todas partes; estará presente en mis compras, mis dudas, mis decisiones y, sobre todo, en las fiestas, haciendo que las odie tanto como a ella. En plena velada de Navidad o Noche Vieja, cuando todo el mundo destile alegría, me recordará:

-¡Qué pena que falte papá, con lo que disfrutaba en estas celebraciones…!

Tendré que encerrarme en el baño para enjugar las lágrimas, y también allí sufriré su presencia. Los demás ni se enterarán; así no podrán echarme una mano para quitármela de encima. Estoy acostumbrada a disimular, nadie tiene la culpa de que ella se haya obsesionado conmigo y no me deje respirar. Esta vez todavía será peor, porque no vendrá mi hijo. Se queda con la novia y su familia. Normal. Pero cuando menos me lo espere, saltará ella:

-Si, la familia de la novia… ¿Y tú, qué? 

No sé lo qué daría por dar un salto en el tiempo y aparecer a mediados de enero. Cualquier año ocurre una desgracia. ¡Maldita depresión!

Relato creado para ENTC

3 ene 2014

¡SE FOSE TONTO…! / ¡SI FUERA TONTO...!


(Imaxe baixada de internet)





Xa non me queres e conto que te deixei. Afógame a pena e finxo indiferenza. Debo de ser idiota. Mellor aínda: gustaríame selo.




Ya no me quieres y cuento que te he dejado. Me ahoga la pena y finjo indiferencia. Debo de ser idiota. Mejor aún: me gustaría serlo.



31 dic 2013

A PERFECCIÓN NON EXISTE / LA PERFECCIÓN NO EXISTE



O ano que remata foi perfecto. Namorouse, atopou traballo, conseguiu unha boa hipoteca, cambiou de coche… Pero ten unha preocupación que lle quita o sono: non sabe que pedir para o próximo.


(Imaxe baixada de internet)



El año que termina ha sido perfecto. Se enamoró, encontró trabajo, consiguió una buena hipoteca, cambió de coche… Pero una preocupación le quita el sueño: no sabe que pedir para el próximo.





28 dic 2013

DESAFIUZADO / DESAHUCIADO



(Imaxe baixada de internet)



Cando non lle queden uñas, ¿que comerá?






Cuando no le queden uñas, ¿qué comerá?




21 dic 2013

SUCEDÁNEO



(Imaxe baixada de internet)






Entre moitas latas, había unha que brillaba de máis.

Marca: Nadal
Contido: sucedáneo de felicidade
Ingredientes: ledicia artificial, agasallos e edulcorante
Caducidade: artículo perecedoiro, consumo inmediato







Entre muchas latas, había una que brillaba de más.

Marca: Navidad
Contenido: sucedáneo de felicidad
Ingredientes: alegría artificial, regalos y edulcorante
Caducidad: artículo perecedero, consumo inmediato




20 dic 2013

A NOITE ¿BOA? / LA NOCHE ¿BUENA?



Este ano dará que falar: vai substituír o clásico pavo por menú sorpresa. Cos últimos cantharellus tubaeformis recollidos con tanto mimo, langostinos dos caros e fabas extra, aplicará unha sofisticada receita que días antes xa practicou con éxito. Ós seus fillos vailles encantar, seguro.

Á noitiña, encérrase soa na cociña. Os demais agardan ansiosos. Ás dez, por fin, empezan a cear. Menos mal que hai sopa bastante e a piña está no seu punto, porque o prato  estrela non hai quen o trague. ¿Qué fallaría? ¡Quere morrer!





Este año dará el campanazo: va a sustituir el clásico pavo por menú sorpresa. Con los últimos cantharellus tubaeformis recolectados con tanto mimo, langostinos de los caros y habichuelas extra, aplicará una sofisticada receta que días antes ya practicó con éxito. A sus hijos les va a encantar, seguro.

Al anochecer, se encierra ella sola en la cocina. Los demás esperan ansiosos. A las diez, por fin, empiezan a cenar. Menos mal que hay sopa bastante y que la piña está en su punto, porque el plato estrella no hay quien lo trague. ¿Qué habrá fallado? ¡Se quiere morir! 



14 dic 2013

NADAL SEN REMEDIO / NAVIDAD SIN REMEDIO


(Imaxe baixada de internet)

Sempre de noite
igual dentro ca fóra.
Chegou o Nadal.








Siempre de noche
igual dentro que fuera.
Es Navidad.


9 dic 2013

DE SOÑO A PESADELO/ DE SUEÑO A PESADILLA


 (Imaxe baixada de internet)
“Durmiu soñando que el tamén podía voar” e espertou entre as pólas dunha árbore. Alí leva tres días coas súas noites sen atreverse a baixar, porque non  ve as ás por ningún lado e non está seguro de saber agatuñar coma antes. Loita con tódalas súas forzas contra a fame e o cansazo. Se puidese, polo menos, botar unha cabezadiña tranquilo…, pero ten medo a soñar de novo. Esperaba que alguén o rescatase, aínda que empeza a dubidalo, porque xa quedou sen voz de tanto miañar...


“Se durmió soñando que él también podía volar” y se despertó entre las ramas de un árbol. Allí lleva tres días con sus noches sin atreverse a bajar, porque no se ve las alas por ningún lado y no está seguro de saber trepar como antes. Lucha con todas sus fuerzas contra el hambre y el cansancio. Si pudiera, al menos, echar una cabezadita tranquilo…, pero tiene miedo a soñar de nuevo. Esperaba que alguien lo rescatara, aunque empieza a dudarlo, porque ya se ha quedado sin voz de tanto maullar...
Feito para RELATOS EN CADENA, de Cadena Ser



5 dic 2013

BILLETE DE IDA


Como fai sempre que sae de viaxe, revisa a casa enteira unha e mil veces ata asegurarse de que a deixa en perfecta orde. Esta vez esmérase aínda máis, porque a ocasión ben o merece. Nunca antes viaxara acompañado, pero chegou o momento. Desde hai uns meses, aínda que ninguén o sabe, comparte con ela os días e as noites, mesmo a ten presente nos seus soños. Levan algunhas semanas organizándoo todo; non vaia ser que calquera pequeno fallo desbarate os plans, co difícil que foi consensuar data, lugar e maneira. Volve dar outro repaso á lista por se falta algún detalle: a roupa, a neveira, o gas, as plantas, as mensaxes de despedida... Resúltalle estraño non preparar a maleta e ten que reprimir o impulso. Xa está próxima a hora da partida. Decidido e emocionado, diríxese ó seu cuarto onde ela o agarda impaciente sobre a cama acabada de facer, dentro dunha pistola cargada.

(Imaxe baixada de internet)

Como hace siempre que sale de viaje, revisa la casa entera una y mil veces hasta asegurarse de que la deja en perfecto orden. Esta vez se esmera especialmente, porque la ocasión lo merece. Nunca antes había viajado acompañado, pero ha llegado el momento. Desde hace unos meses, aunque nadie lo sabe, comparte con ella los días y las noches, incluso la tiene presente en sus sueños. Llevan algunas semanas organizándolo todo; no vaya a ser que cualquier pequeño fallo desbarate los planes, con lo difícil que ha sido consensuar fecha, lugar y manera. Vuelve a dar otro repaso a la lista por si falta algún detalle: la ropa, la nevera, el gas, las plantas, los mensajes de despedida... Le resulta extraño no hacer la maleta y tiene que reprimir el impulso. Ya está próxima la hora de partida. Decidido y emocionado, se dirige a su dormitorio donde ella lo espera impaciente sobre la cama recién hecha, dentro de una pistola cargada.

Creado para  ESTA NOCHE TE CUENTO

23 nov 2013

APADRIÑADA / APADRINADA


Mujer Sentada (de Pedro Azabache Bustamante)


Arrincárona da miseria para facela a súa escrava.






La arrancaron de la miseria para hacerla su esclava.





16 nov 2013

MARA MARIÑA, MEIGA MEIGUIÑA

                                                   recitado

                              (Imaxe baixada de internet)
Nunha vila mariñeira
desta fermosa Galicia,
vivía unha nena meiga
feliz coa súa familia.

Non era nena calquera.
Mara, que así lle chamaban,
tiña un pequeno problema
pero non se decatara.

¿Sabedes que cousa era?
¿Querédelo ver axiña?
Pois esta nena pavera
soñaba só espertiña.

Soñaba o que lle conviña,
sempre con cousiñas boas:
con lambetadas, amigas,
festas e con roupa nova.

O malo éravos na escola
que sempre en vez de estudar,
parola que te parola
mentres estaba a soñar.

A mestra non daba creto,
que nunca tal cousa vira:
¡soñar cos ollos abertos
e con voz alta, por riba...!

Pois así todos os días:
nos soños, era paxaro,
no zoo, cos monos ría,
convertíase nun sapo...

-¡Xa está ben! (dixo mamá).
Ó médico hai que ir.
Esta nena está moi mal,
non sabe chorar, e ri.

Mirouna e remirouna
o señor doutor, moi serio,
e despois dixo con sorna:
-¡Xa atopei o remedio!

Ten que ir mañá ben cedo,
aínda ben non abra o día,
pola praia de paseo
cunha ortiga na barriga.

-Pero mañá haille escola
(dixo a nai moi sorprendida)
-Ten que ser así, señora,
para sandar a meniña.

Así foi. Así se fixo.
O remedio era barato...
E indo xa de camiño,
¿sabedes que viu nun charco?

Unha gaivota morrendo
porque voar non podía.
¡O chapapote noxento
íalle quitar a vida!

Xa non fixo falta ortiga
nin tampouco pasear,
a negrura que ela vira
si que a podía curar.

¿E curou Mara? Pois si.
Xa só polas noites soña.
E tamén deixou de rir,
  (Imaxe baixada de internet)
e, por veces, ata chora.

¡Pero quen dixo chorar!
Isto é un conto, xa ves,
e podes imaxinar
que todo pasa ó revés.

E como Mara Mariña,
é unha meiga meiguiña,
pode tornar en ledicia
a tristura de Galicia.




* Texto creado naquel ano fatal con fins didácticos, para ser narrado no escenario. Nunca pensei subilo aquí, pero... Non o traduzo porque non creo que sexa necesario, o mundo enteiro sabe de que vai.


10 nov 2013

ESA SEÑORA DE NEGRO



Enreda a morte burlona
confundindo sentimentos.
Os tempos alteran a orde
cronolóxica.
Remexendo no pasado
vivo futuro en presente.



(Imaxe baixada de internet)




Enreda la muerte burlona
confundiendo sentimientos.
Los tiempos alteran el orden
cronológico.
Revolviendo en el pasado
vivo futuro en presente.







1 nov 2013

ATARDECER EN GALICIA


Solpor fantástico:
sobre fondo vermello
grises viaxeiros.





Cielo fantástico:
sobre fondo escarlata
grises viajeros.