POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

31 ene 2014

ESTRÁÑOTE / TE EXTRAÑO


Espérote, búscote, rógoche…
Boto en falta o teu placebo
xarope de bágoa e mel.
Escatímasme as palabras,
ata agora o meu consolo.
(Imaxe baixada de internet)
Rexéitasme sen pudor.
Déixasme soa e espida
diante da fría verdade.
¿Por que me negas as rimas,
traidora inspiración?



Te espero, te busco, te imploro…
Echo en falta tu placebo,
jarabe de lágrima y miel.
Me escatimas las palabras,
hasta ahora mi consuelo.
Me rehúyes sin pudor.
Me dejas sola y desnuda
ante la fría verdad.
¿Por qué me niegas tus rimas,
traidora inspiración?



Finalista no concurso VERSOS EN EL AIRE II e publicado no libro homónimo



24 ene 2014

NANDINA





Entre coníferas
sorpresa de color:
unha nandina.
Non me farto de vela
a través da ventá.







Entre coníferas
              sorpresa de color:
             una nandina.
                                   No me canso de verla
                                        a través del cristal.


19 ene 2014

POST MÓRTEM


(Imaxe baixada de internet)


A alma sangraba tanto 
que salpicou ó forense.







El alma sangraba tanto 
que salpicó al forense.





12 ene 2014

VISITA NON GRATA


Xa está aquí. Coma sempre, aparece sen previo aviso. Instálase na casa e xa non se vai ata despois de Reis. Acompañarame a todas partes; estará presente nas miñas compras, dúbidas e decisións e, sobre todo, nas miñas festas, facendo que as odie tanto como a ela. En plena velada de Nadal ou Noite Vella, cando todos se divirtan cunha copiña de máis, lembrarame:

­—Que pena que falte papá, co que gozaba el nestas celebracións…
Mujer triste, de Pepe Gelo Gelo (imaxe de internet)

Terei que encerrarme no baño para enxugar as bágoas, e tamén alí sufrirei a súa presenza. Os demais nin se decatarán; así non poderán botarme unha man para quitala de enriba. Estou acostumada a disimular, ninguén ten culpa de que ela se obsesionara comigo e non me deixe respirar. Esta vez aínda será peor, porque non virá o fillo. Queda coa moza e a súa familia. Normal. Pero cando menos o espere, saltará ela:

—Si, a familia da noiva… ¿E ti, que?

Non sei o que daría por dar un salto no tempo e aparecer a mediados de xaneiro. Calquera ano ocorre unha desgraza. ¡Maldita depresión!





Ya está aquí. Como siempre, aparece sin previo aviso. Se instala en casa y ya no se va hasta después de Reyes. Me acompañará a todas partes; estará presente en mis compras, mis dudas, mis decisiones y, sobre todo, en las fiestas, haciendo que las odie tanto como a ella. En plena velada de Navidad o Noche Vieja, cuando todo el mundo destile alegría, me recordará:

-¡Qué pena que falte papá, con lo que disfrutaba en estas celebraciones…!

Tendré que encerrarme en el baño para enjugar las lágrimas, y también allí sufriré su presencia. Los demás ni se enterarán; así no podrán echarme una mano para quitármela de encima. Estoy acostumbrada a disimular, nadie tiene la culpa de que ella se haya obsesionado conmigo y no me deje respirar. Esta vez todavía será peor, porque no vendrá mi hijo. Se queda con la novia y su familia. Normal. Pero cuando menos me lo espere, saltará ella:

-Si, la familia de la novia… ¿Y tú, qué? 

No sé lo qué daría por dar un salto en el tiempo y aparecer a mediados de enero. Cualquier año ocurre una desgracia. ¡Maldita depresión!

Relato creado para ENTC

3 ene 2014

¡SE FOSE TONTO…! / ¡SI FUERA TONTO...!


(Imaxe baixada de internet)





Xa non me queres e conto que te deixei. Afógame a pena e finxo indiferenza. Debo de ser idiota. Mellor aínda: gustaríame selo.




Ya no me quieres y cuento que te he dejado. Me ahoga la pena y finjo indiferencia. Debo de ser idiota. Mejor aún: me gustaría serlo.



31 dic 2013

A PERFECCIÓN NON EXISTE / LA PERFECCIÓN NO EXISTE



O ano que remata foi perfecto. Namorouse, atopou traballo, conseguiu unha boa hipoteca, cambiou de coche… Pero ten unha preocupación que lle quita o sono: non sabe que pedir para o próximo.


(Imaxe baixada de internet)



El año que termina ha sido perfecto. Se enamoró, encontró trabajo, consiguió una buena hipoteca, cambió de coche… Pero una preocupación le quita el sueño: no sabe que pedir para el próximo.





28 dic 2013

DESAFIUZADO / DESAHUCIADO



(Imaxe baixada de internet)



Cando non lle queden uñas, ¿que comerá?






Cuando no le queden uñas, ¿qué comerá?




21 dic 2013

SUCEDÁNEO



(Imaxe baixada de internet)






Entre moitas latas, había unha que brillaba de máis.

Marca: Nadal
Contido: sucedáneo de felicidade
Ingredientes: ledicia artificial, agasallos e edulcorante
Caducidade: artículo perecedoiro, consumo inmediato







Entre muchas latas, había una que brillaba de más.

Marca: Navidad
Contenido: sucedáneo de felicidad
Ingredientes: alegría artificial, regalos y edulcorante
Caducidad: artículo perecedero, consumo inmediato




20 dic 2013

A NOITE ¿BOA? / LA NOCHE ¿BUENA?



Este ano dará que falar: vai substituír o clásico pavo por menú sorpresa. Cos últimos cantharellus tubaeformis recollidos con tanto mimo, langostinos dos caros e fabas extra, aplicará unha sofisticada receita que días antes xa practicou con éxito. Ós seus fillos vailles encantar, seguro.

Á noitiña, encérrase soa na cociña. Os demais agardan ansiosos. Ás dez, por fin, empezan a cear. Menos mal que hai sopa bastante e a piña está no seu punto, porque o prato  estrela non hai quen o trague. ¿Qué fallaría? ¡Quere morrer!





Este año dará el campanazo: va a sustituir el clásico pavo por menú sorpresa. Con los últimos cantharellus tubaeformis recolectados con tanto mimo, langostinos de los caros y habichuelas extra, aplicará una sofisticada receta que días antes ya practicó con éxito. A sus hijos les va a encantar, seguro.

Al anochecer, se encierra ella sola en la cocina. Los demás esperan ansiosos. A las diez, por fin, empiezan a cenar. Menos mal que hay sopa bastante y que la piña está en su punto, porque el plato estrella no hay quien lo trague. ¿Qué habrá fallado? ¡Se quiere morir! 



14 dic 2013

NADAL SEN REMEDIO / NAVIDAD SIN REMEDIO


(Imaxe baixada de internet)

Sempre de noite
igual dentro ca fóra.
Chegou o Nadal.








Siempre de noche
igual dentro que fuera.
Es Navidad.


9 dic 2013

DE SOÑO A PESADELO/ DE SUEÑO A PESADILLA


 (Imaxe baixada de internet)
“Durmiu soñando que el tamén podía voar” e espertou entre as pólas dunha árbore. Alí leva tres días coas súas noites sen atreverse a baixar, porque non  ve as ás por ningún lado e non está seguro de saber agatuñar coma antes. Loita con tódalas súas forzas contra a fame e o cansazo. Se puidese, polo menos, botar unha cabezadiña tranquilo…, pero ten medo a soñar de novo. Esperaba que alguén o rescatase, aínda que empeza a dubidalo, porque xa quedou sen voz de tanto miañar...


“Se durmió soñando que él también podía volar” y se despertó entre las ramas de un árbol. Allí lleva tres días con sus noches sin atreverse a bajar, porque no se ve las alas por ningún lado y no está seguro de saber trepar como antes. Lucha con todas sus fuerzas contra el hambre y el cansancio. Si pudiera, al menos, echar una cabezadita tranquilo…, pero tiene miedo a soñar de nuevo. Esperaba que alguien lo rescatara, aunque empieza a dudarlo, porque ya se ha quedado sin voz de tanto maullar...
Feito para RELATOS EN CADENA, de Cadena Ser



5 dic 2013

BILLETE DE IDA


Como fai sempre que sae de viaxe, revisa a casa enteira unha e mil veces ata asegurarse de que a deixa en perfecta orde. Esta vez esmérase aínda máis, porque a ocasión ben o merece. Nunca antes viaxara acompañado, pero chegou o momento. Desde hai uns meses, aínda que ninguén o sabe, comparte con ela os días e as noites, mesmo a ten presente nos seus soños. Levan algunhas semanas organizándoo todo; non vaia ser que calquera pequeno fallo desbarate os plans, co difícil que foi consensuar data, lugar e maneira. Volve dar outro repaso á lista por se falta algún detalle: a roupa, a neveira, o gas, as plantas, as mensaxes de despedida... Resúltalle estraño non preparar a maleta e ten que reprimir o impulso. Xa está próxima a hora da partida. Decidido e emocionado, diríxese ó seu cuarto onde ela o agarda impaciente sobre a cama acabada de facer, dentro dunha pistola cargada.

(Imaxe baixada de internet)

Como hace siempre que sale de viaje, revisa la casa entera una y mil veces hasta asegurarse de que la deja en perfecto orden. Esta vez se esmera especialmente, porque la ocasión lo merece. Nunca antes había viajado acompañado, pero ha llegado el momento. Desde hace unos meses, aunque nadie lo sabe, comparte con ella los días y las noches, incluso la tiene presente en sus sueños. Llevan algunas semanas organizándolo todo; no vaya a ser que cualquier pequeño fallo desbarate los planes, con lo difícil que ha sido consensuar fecha, lugar y manera. Vuelve a dar otro repaso a la lista por si falta algún detalle: la ropa, la nevera, el gas, las plantas, los mensajes de despedida... Le resulta extraño no hacer la maleta y tiene que reprimir el impulso. Ya está próxima la hora de partida. Decidido y emocionado, se dirige a su dormitorio donde ella lo espera impaciente sobre la cama recién hecha, dentro de una pistola cargada.

Creado para  ESTA NOCHE TE CUENTO

23 nov 2013

APADRIÑADA / APADRINADA


Mujer Sentada (de Pedro Azabache Bustamante)


Arrincárona da miseria para facela a súa escrava.






La arrancaron de la miseria para hacerla su esclava.





16 nov 2013

MARA MARIÑA, MEIGA MEIGUIÑA

                                                   recitado

                              (Imaxe baixada de internet)
Nunha vila mariñeira
desta fermosa Galicia,
vivía unha nena meiga
feliz coa súa familia.

Non era nena calquera.
Mara, que así lle chamaban,
tiña un pequeno problema
pero non se decatara.

¿Sabedes que cousa era?
¿Querédelo ver axiña?
Pois esta nena pavera
soñaba só espertiña.

Soñaba o que lle conviña,
sempre con cousiñas boas:
con lambetadas, amigas,
festas e con roupa nova.

O malo éravos na escola
que sempre en vez de estudar,
parola que te parola
mentres estaba a soñar.

A mestra non daba creto,
que nunca tal cousa vira:
¡soñar cos ollos abertos
e con voz alta, por riba...!

Pois así todos os días:
nos soños, era paxaro,
no zoo, cos monos ría,
convertíase nun sapo...

-¡Xa está ben! (dixo mamá).
Ó médico hai que ir.
Esta nena está moi mal,
non sabe chorar, e ri.

Mirouna e remirouna
o señor doutor, moi serio,
e despois dixo con sorna:
-¡Xa atopei o remedio!

Ten que ir mañá ben cedo,
aínda ben non abra o día,
pola praia de paseo
cunha ortiga na barriga.

-Pero mañá haille escola
(dixo a nai moi sorprendida)
-Ten que ser así, señora,
para sandar a meniña.

Así foi. Así se fixo.
O remedio era barato...
E indo xa de camiño,
¿sabedes que viu nun charco?

Unha gaivota morrendo
porque voar non podía.
¡O chapapote noxento
íalle quitar a vida!

Xa non fixo falta ortiga
nin tampouco pasear,
a negrura que ela vira
si que a podía curar.

¿E curou Mara? Pois si.
Xa só polas noites soña.
E tamén deixou de rir,
  (Imaxe baixada de internet)
e, por veces, ata chora.

¡Pero quen dixo chorar!
Isto é un conto, xa ves,
e podes imaxinar
que todo pasa ó revés.

E como Mara Mariña,
é unha meiga meiguiña,
pode tornar en ledicia
a tristura de Galicia.




* Texto creado naquel ano fatal con fins didácticos, para ser narrado no escenario. Nunca pensei subilo aquí, pero... Non o traduzo porque non creo que sexa necesario, o mundo enteiro sabe de que vai.


10 nov 2013

ESA SEÑORA DE NEGRO



Enreda a morte burlona
confundindo sentimentos.
Os tempos alteran a orde
cronolóxica.
Remexendo no pasado
vivo futuro en presente.



(Imaxe baixada de internet)




Enreda la muerte burlona
confundiendo sentimientos.
Los tiempos alteran el orden
cronológico.
Revolviendo en el pasado
vivo futuro en presente.







1 nov 2013

ATARDECER EN GALICIA


Solpor fantástico:
sobre fondo vermello
grises viaxeiros.





Cielo fantástico:
sobre fondo escarlata
grises viajeros.



27 oct 2013

NAS ALTURAS / EN LAS ALTURAS


“Atravesaran a capa de nubes e un sol radiante bañaba todo o interior do avión”. Milagrosamente, a súa anguria de viaxeira principiante esfumouse e, en vez de voar, parecíalle que se deslizaban paseniño sobre un infinito e mol chan de algodón. O marido, afeito á rutina das viaxes frecuentes, indiferente, botáballe unha ollada no asento contiguo a un xornal estranxeiro. Procurando molestar o menos posible,  arrimouse a el e deixou que a nova sensación de placidez  a envolvese. Sen decatarse,  pegoulle o sono. Cando espertou, non había nada nin ninguén coñecido arredor.  A carón dela estaba Deus, acariñándoa.


(Imaxe baixada de internet)


“Habían atravesado la capa de nubes y un sol radiante bañaba todo el interior del avión”. Milagrosamente, su angustia de viajera primeriza se esfumó y, en vez de volar, le parecía que se deslizaban suavemente sobre un infinito y mullido suelo de algodón. El marido, acostumbrado a la rutina de los viajes frecuentes, indiferente, ojeaba en el asiento contiguo un periódico extranjero. Procurando molestar lo menos posible, se acurrucó contra él y dejó que la nueva sensación de placidez la envolviera. Sin darse cuenta, se quedó dormida. Cuando despertó, no había nada ni nadie conocido junto a ella. A su lado estaba Dios, acariciándola.
                                                                                               
                                                                                                         Feito para RELATOS EN CADENA, de Cadena Ser                                                           

14 oct 2013

SIBARITAS



(Imaxe baixada de internet)


As moscas cambiaron de merda, prefiren a corrupción.






Las moscas cambiaron de mierda, prefieren la corrupción.










10 oct 2013

CUÑADAS


Son as dúas caras dunha moeda, pero comparten presuntos afectos dun home e paixón desmedida por botarse ó monte no outono, sempre por separado e ás agachadas. El, gran sibarita, é o máis beneficiado desta tolemia transitoria: o mesmo se volve cabaleiro degustanto tricholomas equestres cociñadas por súa irmá, que se converte no césar do imperio da súa casa devorando a exquisita amanita caesarea preparada pola muller. Iso si, ten o saudable costume de que o primeiro bocado sexa sempre para a anfitrioa do momento. ¡Canto cine viu e que pouco entende de toxicidade micolóxica!




(Imaxe baixada de internet)
Son las dos caras de una moneda, pero comparten presuntos afectos de un hombre y pasión desmedida por echarse al monte en otoño, siempre por separado y a hurtadillas. Él, gran sibarita, es el más beneficiado de esta locura transitoria: lo mismo se vuelve caballero degustando tricholomas equestres cocinadas por su hermana, que se convierte en el césar del imperio de su casa devorando las exquisitas oronjas preparadas por su mujer. Eso sí, tiene la sana costumbre de que el primer bocado sea siempre para la anfitriona de turno. ¡Cuánto cine vio y que poco entiende de toxicidad micológica!



Seleccionado e publicado no  libro "Tercer Certamen MICO MICRO RELATOS SAN JORGE"

7 oct 2013

MAL PRONÓSTICO



(Imaxe baixada de internet)
Non lembra que debe tomar as pastillas para a memoria.





No recuerda que debe tomar las pastillas para a memoria.




30 sept 2013

CANTIGA

   (Imaxe baixada de internet)




Quen tivera intelixencia
para facer unha cantiga
desde o meu punto de vista,
sen palabras rimbombantes,
con ideas transparentes.
A cantiga falaría
dos meniños das escolas;
non son nenos
que son rodas;
non son nenos,
son espellos
do que queremos.
E sería tan sinxela
que, sen ser intelixente,
a xente comprendería
a cantiga que eu faría
se tivese intelixencia.
Quen tivera intelixencia
para facer unha cantiga
desde outro punto de vista,
con palabras rimbombantes,
sen ideas transparentes.
A cantiga falaría
de disléxicos, dislálicos,
de nenos inadaptados,
discalcúlicos, disgráficos,
de mestres desesperados,
de escolas masificadas,
de roladas.
E sería complicada,
tan só a xente informada
entendería a cantiga
que eu faría
se tivese intelixencia.
Quen tivera intelixencia
para facerse intelixente.

Quen tivera intelixencia
para facer intelixentes.



Quién tuviera inteligencia
(Imaxe baixada de internet)
para hacer una canción
desde mi punto de vista,
sin palabras rimbombantes,
con ideas transparentes.

Esa canción hablaría
de los niños de la escuela;
no son niños
que son ruedas;
no son niños,
son espejos
de lo que queremos.
Y sería tan sencilla
que, sin ser inteligente,
la gente comprendería
la canción que yo haría
si tuviera inteligencia.

Quién tuviera inteligencia
para hacer una canción
desde otro punto de vista,
con palabras rimbombantes,
sin ideas transparentes.
Esa canción hablaría
de disléxicos, dislálicos,
de niños inadaptados,
discalcúlicos, disgráficos,
maestros desesperados,
   (Imaxe baixada de internet)
escuelas masificadas,
de manadas.

Y sería complicada,
sólo la gente informada
entendería la canción
que yo haría
si tuviera inteligencia.

Quién tuviera inteligencia
para hacerse inteligente.

Quién tuviera inteligencia
para hacer inteligentes.


15 sept 2013

CONDENADA SEN XUÍZO / CONDENADA SIN JUICIO


           -¡Coidado, xa está aquí!
          As malas linguas correron a voz e axiña a localidade enteira estaba previda. Ela, nova na zona, solitaria e inofensiva, non tiña idea da axitación que provocaba. Aínda que a súa presenza infundía temor, todo o mundo lle quería ver a cara. Non tardaron en chegar os primeiros insultos e as vexacións máis humillantes, que soportou con estoica resignación. Pero non puido resistir as agresións físicas: unha patada brutal deixouna totalmente desfeita. ¡Pobre! ¡Que culpa tería ela de parecerse tanto á Phalloides do outono anterior…!


(Imaxe baixada de internet)


             -¡Cuidado, ya está aquí!
           Las malas lenguas corrieron la voz y en pocas horas el pueblo entero estaba prevenido. Ella, nueva en la zona, solitaria e inofensiva, era ajena al revuelo que provocaba. Aunque su presencia infundía temor, todo el mundo quería verle la cara. No tardaron en llegar los primeros insultos y las vejaciones más humillantes, que soportó con estoica resignación. Pero no pudo resistir las agresiones físicas: una patada brutal la dejó totalmente destrozada. ¡Pobre! ¡Qué culpa tendría ella de parecerse tanto a la Phalloides del otoño anterior…!


Seleccionado e publicado no  "Tercer Certamen MICO MICRO RELATOS SAN JORGE"

5 sept 2013

ORBALLO / LLOVIZNA


(Imaxe baixada de internet)




Un día máis
orballa paseniño
no chan mollado.
A terra vai engulindo
submisa, resignada.







Un día más
llovizna despacito
sobre mojado.
La tierra va tragando
sumisa, resignada.