POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

21 jul 2013

AUTODEPRESIÓN


¡Falade dunha vez!
¡Berrade as dúas!
¡Pelexade!
A ver cal gaña,
a ver quen cala,
a ver que pasa…
Non vos aguanto xuntas.
Unha sobra.
¡Afogádesme!
          Unha chora para facer sufrir.
          A outra chora porque fai sufrir.
          Unha ama,
(Imaxe baixada de internet)

          a outra odia.
          Unha é paz,
          a outra, loita.
          Unha son eu,
          a outra, tamén.
          ¡Matareivos!
          Pero unha quere
          e a outra, non.
                    Se falo, arrepíntome.
                    Se calo, afogo.
                    Se afogo, morro.
                    Se morro, revivo.
                    Se vivo, toleo.
                    Se toleo, son feliz.
                    Se son feliz, non o merezo.
                    Se non o merezo, sufro.
                              A tristura apóucame,
                              sendo o meu pulo a un tempo.
                              A tristura son eu,
                              pero Eu quere ser leda.
                              A ledicia asaña en min
                              e sempre vou na súa busca,
                              camiñando cara á tristura,
                              teimando na contradición,
                              cavilando no cavilado,
                              enguedellando nas ideas,
                              mergullando no inconsciente,
                              dramaticamente lúcida,
                              tremendamente esperta,
                              hipócritamente vítima…
                                        ¡Acabade xa!
                                        Para seguir con vida,
                                        a unha hai que enterrar.
                                        Peor ca morrer de veras
                                        é morrer así: viva.
¡Hablad de una vez!
¡Gritad las dos!
¡Pelead!
A ver cuál gana,
a ver quién calla,
a ver qué pasa...
No os aguanto juntas.
Una sobra.
¡Me asfixiáis!
Una llora para hacer sufrir.
La otra llora porque hace sufrir.
Una ama,
la otra odia.
Una es paz,
la otra, lucha.
Una soy yo,
la otra, también.
¡Os mataré!
Pero una quiere
y la otra, no.
Si hablo, me arrepiento.
Si callo, me ahogo.
Si me ahogo, muero.
Si muero, revivo.
Si vivo, enloquezco.
Si enloquezco, soy feliz.
Si soy feliz, no lo merezco.
Si no lo merezco, sufro.
La tristeza me aniquila,
siendo mi aliento a un tiempo.
La tristeza soy yo,
pero Yo quiere ser alegre.
La alegría huye de mí
y siempre voy en su búsqueda
caminando hacia la tristeza,
insistiendo en la contradicción,
cavilando en lo cavilado,
enredando las ideas,
buceando en el inconsciente,
dramáticamente lúcida,
tremendamente despierta,
hipócritamente víctima...
¡Acabad ya!
Para seguir con vida,
a una hay que enterrar.
Peor que morir de veras
es morir así: viva.



30 jun 2013

CEREIXAS / CEREZAS




(Imaxe baixada de internet)


Froitas de xuño
que me levan á orixe
dos sentimentos
con bicos de color
sempre de dous en dous.









      Fruta de junio
               que me lleva al origen
                                       más emotivo
                                                  con besos de color
                                                                 siempre de dos en dos.



22 jun 2013

MORTE LENTA / MUERTE LENTA



Levaba días enterrado. Os vermes, confiados, saían e entraban por buratos vellos e novos. Pero non daba morrido.


(Imaxe baixada de internet)


Llevaba días enterrado. Los gusanos, confiados, salían y entraban por orificios viejos y nuevos. Pero no conseguía morirse.




14 jun 2013

POR UN EURO



Corrín, corrín, saltei,
non me matei de milagre.
¡O dono viña detrás
cun vergallo!
Eu fóralle ás cereixas
¿ou ás ameixas?
Non  sei, ó que atopei.
O caso era ir, e rubir,
e coller, e correr...
¡Ai iso si!
Eu non quería
porque sabía
o que viría detrás:
o dono, despois meu pai...
Pero Manolo,
o máis grande da escola,
que ten ben pouca cachola,
ofreceume un euro
por un pucho de cereixas.
¿Ou de ameixas?
Non me acordo.


Corrí, corrí, salté,
no me maté de milagro.
¡El dueño venía detrás
con un palo!
Le había cogido cerezas
(Imaxe baixada de internet)
¿ o ciruelas?
No lo sé,  lo que encontré.
El caso era ir, y subir
y coger, y correr...
¡Ay eso sí!
Yo no quería,
porque sabía
lo que vendría detrás:
el dueño, después mi padre...
Pero Manolo,
el más grande de la escuela,
que tiene poca cabeza,
me había ofrecido un euro
por un gorro de cerezas.
¿O ciruelas?
No me acuerdo.


6 jun 2013

SIMBIOSE / SIMBIOSIS








Camiña a diario coa súa veciña da alma, adicta a embutidos e bolos. Ela, non; pero acompáñaa encantada. En época de cogomelos, sen que a outra, faladeira  incansable, se decate, vaina desviando da ruta do colesterol; se hai sorte, a bolsiña, camuflada con premeditación, volve cargada. O resto do ano, acostuma coller tortícolis de tanto xirar a cabeza cara ás cunetas, montes, xardíns… e calquera lugar propicio para que un despistado fungo asome. Aínda que o máis complicado é, sen dúbida, evitar que a compañeira do paseo descubra que non a escoita.

                                                                     
                                           

Camina diariamente con su vecina del alma, adicta a embutidos y bollería. Ella, no; pero la acompaña encantada. En época de setas, sin que la otra, charlatana incansable, se dé apenas cuenta, la va desviando de la ruta del colesterol; si hay suerte, la bolsita, camuflada al efecto con premeditación, regresa cargada. El resto del año, suele coger tortícolis de tanto girar la cabeza hacia cunetas, montes, jardines… y todo lugar propicio para que un despistado hongo asome. Aunque lo más complicado es, sin duda, evitar que su compañera de paseo descubra que no la escucha.


 Seleccionado e publicado no  "Tercer Certamen MICO MICRO RELATOS SAN JORGE"



28 may 2013

¡PUTA CABEZA!



Océano infinito
de Castela en maio.
Trigos en movemento
que a brisa ondula.
Entre verdes diversos,
mapoulas coloradas
e retrincos de marrón
que a terra avalan.

A vista non alcanza,
a emoción esperta.

No alto, a inmensidade,
cúpula contundente,
escala de grises perla.
Cúmulos caprichosos
sobre fondo azul brillante
barutan un sol disperso
que, sen molestar,
está, inunda, domina.

A vista non alcanza,
a emoción desborda.

Adoro este universo
inda que próximo, alleo.
Levito, revivo, comparo,
síntome punto ínfimo
en pintura naif xigante.
Podería estar no ceo
se a dor non me espetase
a espiña da realidade.

A vista non alcanza,
a emoción magoa.

¡Maldita migraña fiel
que nin a Deus respecta!
Engulo un triste analxésico
e deixo pechar os ollos,
axiña me tocará
a quenda de conducir.
Cando remate a viaxe
terei que lembrar en verso
esta paisaxe.





Océano infinito
de Castilla en mayo.
Trigos en movimiento
que la brisa ondula.
Entre verdes diversos,
amapolas coloradas
y retales de marrón
que la tierra avalan.

La vista no alcanza,
la emoción despierta.

Arriba, la inmensidad,
cúpula contundente,
escala de grises perla.
Cúmulos caprichosos
sobre fondo azul brillante
tamizan un sol disperso
que, sin molestar,
está, inunda, domina.

La vista no alcanza,
la emoción desborda.

Adoro este universo
aunque próximo, ajeno.
Levito, revivo, comparo,
me siento punto ínfimo
en pintura naif gigante.
Podría estar en el cielo
si el dolor no me clavase
la espina de la realidad.

La vista no alcanza,
la emoción lastima.

¡Maldita migraña fiel
que ni a Dios respeta!
Engullo un triste analgésico
y dejo cerrar los ojos,
enseguida me tocará
el turno de conducir.
Cuando termine el viaje
tendré que recordar en verso
este paisaje.


17 may 2013

A SUBSTITUTA / LA SUSTITUTA



(Imaxe baixada de internet. Editada.)


É cedo. Esperto cos aloumiños e as suaves trabadas do meu marido no lombo. Dou a volta e arrepíaseme o corpo: ¡unha rata ocupa o seu lugar!







Es temprano. Despierto con las caricias y los delicados mordiscos de mi marido en la espalada. Me doy la vuelta y quedo horrorizada: ¡una rata ocupa su lugar!


12 may 2013

FALLO FÍSICO



Con exactitude científica, ó introducirme na bañeira chea de todo, vertín no chan un volume de auga idéntico ó do meu espléndido corpo, descontando a cabeza, que tiven a precaución de deixar fóra. E dispúxenme a esperar acontecementos. Segundo as miñas previsións, o líquido elemento tardaría 720 segundos en chegar ó piso inferior. María subiría inmediatamente para avisarme; ó abrirlle a porta, caeríame a toalla sen querer, pediríalle desculpas… Pero houbo un erro de cálculo: nos meus libros de física non viña que as veciñas guapas acostuman ter noivo atlético e resolutivo.


(Imaxe baixada de internet)


Con exactitud científica, al introducirme en la bañera completamente llena, desplacé al suelo un volumen de agua idéntico al de mi espléndido cuerpo, descontando la cabeza, que tuve la precaución de dejar fuera. Y me dispuse a esperar acontecimientos. Según mis previsiones, el líquido elemento tardaría 720 segundos en llegar al piso inferior. María subiría inmediatamente a avisarme; al abrirle la puerta, se me caería la toalla sin querer; le pediría disculpas… Pero hubo un error de cálculo: en mis libros de física no venía que las vecinas guapas suelen tener novio atlético y resolutivo.


8 may 2013

ACABOUSE / SE ACABÓ



Hoxe é un día triste, coma cando suspendes o exame de conducir ou che baixan o soldo. Non irás ó psicólogo por vergoña, porque dificilmente lle poderías explicar  o que che pasa. Tampouco llo poderás contar a ninguén, porque non resistirías os comentarios graciosos que provoquen as túas lamentacións. Terás que ir ó traballo e finxir que non che pasa nada; ou mentir… dicindo que che morreu o gato, se non podes evitar que che caia algunha bágoa. Hoxe estás de loito, porque sacaches do conxelador a última bolsiña de cogomelos que quedaba da túa colleita do outono.





Hoy es un día triste, como cuando suspendes el examen de conducir  o te bajan el sueldo. No irás al psicólogo por vergüenza, porque difícilmente le podrías explicar lo que te pasa. Tampoco se lo podrás contar a nadie, porque no resistirías los comentarios jocosos que provoquen tus lamentaciones. Tendrás que ir al trabajo y fingir que no te pasa nada; o mentir… diciendo que se te ha muerto el gato, si no puedes evitar que te caiga alguna lágrima. Hoy estás de luto, porque has sacado del congelador la última bolsita de setas que quedaba de tu cosecha otoñal.  


4 may 2013

GATA MICHA




Micha morreu.
Na estrada queda o sangue
que non limpei.





Micha murió.
La calle tiene sangre
que no limpié.




28 abr 2013

CRIME IMPERFECTO / CRIMEN IMPERFECTO



Miña irmá, de nove anos, métese na cama e tapa os oídos. Eu, catorce meses máis vella, fágome a forte e non me agacho. Comeza a función: carreiras, berros, fuxida frustrada do protagonista... Un dos asasinos magóase e véxome cun caldeiro na man ocupando o seu lugar. No momento álxido, non resisto o horror; cerro os ollos e descoido a orientación do recipiente. Cando o porco cala ó fin, ábroos, observando que o sangue está repartido entre o meu vestido e o chan. Este ano quedamos sen morcilla.




(Imaxe baixada de internet)
Mi hermana, de nueve años, se mete en la cama y tapa los oídos. Yo, catorce meses mayor, me hago lafuerte y no me escondo. Empieza la función: carreras, gritos, huida frustrada del protagonista… Uno de los asesinos se lesiona y me veo con un cubo en la mano ocupando su lugar. En el momento álgido, no resisto el horror; cierro los ojos y descuido la orientación del recipiente. Cuando el cerdo se calla al fin, los abro, observando que la sangre se reparte entre mi vestido y el suelo. Este año nos quedamos sin morcilla.


22 abr 2013

FATALIDADE / FATALIDAD


Xa están aí, sinto subir o ascensor. Non, parou no 3º... Agora si, non hai dúbida. ¡Que maneira de timbrar! Chegou a hora. Teño que actuar con dilixencia, antes de que boten a porta abaixo. Non me podo volver atrás, fareino tal como o tiña premeditado: se me lanzo desde aquí, non me reterá ningún tendal. ¡Levarán a miña casa, a miña vida, pero a min non me desafiuzan! ¡¡Xaaaaa!!

─¡Mamá, abre dunha vez, que che traemos a netiña!




(Imaxe baixada de internet)
Ya están ahí, oigo subir el ascensor. No, se ha detenido en el 3º… Ahora sí, no hay duda. ¡Qué manera de timbrar! Llegó la hora. Tengo que actuar con diligencia, antes de que echen la puerta abajo. No me puedo volver atrás, lo haré tal como lo tenía premeditado: si me lanzo desde aquí, no me retendrá ningún tendal. ¡Se llevarán mi casa, mi vida, pero a mí no me desahucian! ¡¡Yaaaaa!!

¡Mamá, abre de una vez, que te traemos a la nietecita!






(Este relato está publicado no libro titulado “AHÍ ESTÁN… las puertas de Boal” “EI TÁN… as portas de Boal”).

17 abr 2013

TEIMA / PERSEVERANCIA



(Imaxe baixada de internet)
Por fin conseguiu que lle publicasen algo: o epitafio.




Al fin consiguió que le publicaran algo: el epitafio.



12 abr 2013

¡QUE FORTE! / ¡QUÉ FUERTE!


  
Do tedio e a rutina da oficina á aventura máis excitante, había só un paso: esquecerse dos papeis amoreados e mergullarse de cabeza nas augas profundas de internet. O que empezou sendo unha táboa de salvación para non morrer de noxo, converteuse nunha imprescindible máscara de osíxeno. A súa inmersión máis arriscada foi convencer a un dos seus incontables contactos cibernéticos para que se coñecesen persoalmente. O descoñecido propuxo que se visen primeiro por calquera medio audiovisual; pero ela precisaba con urxencia unha experiencia forte. ¡E abofé que a conseguiu! Suou adrenalina cando, na cita a cegas, se atopou coa súa xefa.


(Imaxe baixada de internet)

Del tedio y la rutina de la oficina a la aventura más excitante, había sólo un paso: olvidarse de los papeles amontonados y sumergirse de cabeza en las aguas profundas de internet. Lo que empezó siendo una tabla de salvación para no morir de asco, se convirtió en una imprescindible máscara de oxígeno. Su inmersión más arriesgada fue convencer a uno de sus incontables contactos cibernéticos para que se conocieran personalmente. El desconocido propuso que se vieran primero por cualquier medio audiovisual; pero ella necesitaba con urgencia una experiencia fuerte. ¡Y vaya si la consiguió! Sudó adrenalina cuando, en la cita a ciegas, se encontró con su jefa.




6 abr 2013

FOBIA



(Imaxe baixada de internet)
Arrímase á beira da cama pero non lle vale de nada. Aí segue ela, ousada, ameazante, invasora... O noxo que lle produce impídelle actuar con serenidade, pensar, urdir un plan de ataque; nin tan sequera sabe como defenderse. A cada centímetro que a intrusa avanza, vaise encollendo, paralízase. Tampouco se atreve a prender a luz. Ante o inminente contacto, só lle queda berrar. Pero a gorxa non responde; en silencio, repite ata perder o sentido: “¡¡Unha araña, unha araña!!”.




Se arrima al borde de la cama, pero no le sirve de nada. Ahí sigue ella, osada,  amenazante, invasora… La repulsión que le provoca le impide actuar con serenidad, pensar, urdir un plan de ataque; ni siquiera sabe cómo defenderse. A cada centímetro que la intrusa avanza, se va encogiendo, se paraliza. Tampoco se atreve a encender la luz. Ante el inminente contacto, sólo le queda gritar. Pero la voz no responde; y en completo silencio, repite hasta desmayarse: “¡¡Una araña, una araña…!!”.  


28 mar 2013

ESPELLO / ESPEJO



(Imaxe baixada de interne


¡Maldito espello!
Espabila a memoria,
debuxa o tempo.



¡Maldito espejo!
Despierta la memoria,
dibuja el tiempo.


24 mar 2013

RECUPERANDO MEMORIA



              (Imaxe baixada de internet)


Tivera un accidente de coche e quedara amnésico. Era como se aterrase noutro planeta: non recoñecía lugares, obxectos…, nin sequera as persoas da familia. Tiña medo, sentíase totalmente perdido. A recuperación foi moi lenta. Houbo que empezar de cero, coma se volvese á clase de parvuliños, que el non lembraba tampouco, claro. (Que pena esquecer iso, non?, co ben que se pasa en Infantil, sen exames nin nada, todo o día a xogar… ) Sigamos. As palabras máis sinxelas eran absolutas descoñecidas para el, e non digamos escribilas, nin sabía coller o lapis.

Desde o principio da terapia, van case dous anos e agora xa está moito mellor. De tódolos xeitos, ten que preguntar seguido polo significado de palabras novas. Xa non se atopa nun planeta estraño; agora é como se estivese noutro país aprendendo unha lingua nova. Claro que el tampouco sabe o que é estar noutro país nin aprender outra lingua, ¡bastante ten o pobre co galego e con non perderse polas rúas da súa vila!

Onte, na televisión, escoitou como falaban do Monarca ao mesmo tempo que amosaban imaxes de D. Xoán Carlos. Non entendía. O seu fillo pequeno explicoulle que o Monarca era o Rei, e quedou tranquilo, porque esa palabra xa a tiña controlada. Hoxe, a muller, antes de saír para o traballo, díxolle que pola tarde irían á Coruña ver as cabalgatas dos reis, porque mañá é o seis de xaneiro. Non entendeu moi ben a importancia desta data, e non quixo enredala con preguntas, porque a ela facíaselle tarde. Pero non importa, ¡non cabe en si de felicidade! Nin se acordou de almorzar; leva varias horas entre o baño e o cuarto poñéndose guapo. Baixou toda a roupa do armario e ciscouna enriba da cama. Non se dá decidido. Terá que axudarlle Carme cando volva. ¡Está emocionado porque vai ver  a D. Xoán Carlos e Dna. Sofía en persoa...! Pobre.




Había tenido un accidente de coche y quedó amnésico. Era como si aterrizara en otro planeta: no reconocía lugares, objetos..., si siquiera a las personas de la familia. Tenía miedo, se sentía totalmente perdido. La recuperación fue muy lenta. Hubo que empezar de cero, como si volviera a clase de parvulitos, que él no recordaba tampoco, claro. (Qué pena olvidar eso, ¿no?, con lo bien que se pasa en Infantil, sin exámenes nin nada, todo el día jugando... ) Sigamos. Las palabras más sencillas eran absolutas desconocidas para él, y no digamos escribirlas, ni sabía coger el lápiz.

 (Imaxe baixada de internet)
Desde el comienzo de la terapia, van case dos años e ahora ya está mucho mejor. De todas formas, tiene que preguntar seguido el significado de palabras nuevas. Ya no se encuentra en un planeta extraño; ahora es como si estuviera en otro país aprendiendo una lengua nueva. Claro que él tampoco sabe lo que es estar en otro país ni aprender otra lengua, ¡bastante tiene el pobre con el gallego y con no perderse por las calles de su pueblo.

Ayer, en la televisión, escuchó como hablaban del Monarca al mismo tiempo que mostraban imágenes de D. Juan Carlos. No comprendía. Su hijo pequeño le explicó que el Monarca era el Rey, y se quedó tranquilo, porque esa palabra ya la tenía controlada. Hoy, su mujer, antes de salir para el trabajo, le dijo que por la tarde irían a Coruña a ver las cabalgatas de los reyes, porque mañana es el seis de enero. No entendió muy bien la importancia de esta fecha, y no quiso entretenerla con preguntas, porque a ella se le hacía tarde. Pero no importa, ¡no cabe en sí de felicidad! Ni se ha acordado de desayunar; lleva varias horas entre el baño y el dormitorio poniéndose guapo. Bajó toda la ropa del armario y la ha esparcido encima de la cama. No es capaz de decidirse. Tendrá que ayudarle Carmen cuando vuelva. ¡Está emocionado porque va a ver a D. Juan Carlos y a Dña. Sofía en persona! Pobre.

(Monólogo para  A FESTRA DA PALABRA)

15 mar 2013

DEMENCIAL


(Imaxe baixada de internet)


-Antes de que chegue teu pai, tes que rematar os deberes e recoller os xoguetes. Xa sabes que cando volve á casa, vén moi canso e anóxase con facilidade. ¿Que hora é ? Hoxe parece que tarda. Vaille arrefriar a cea. ¿Onde está túa nai? Dille que o chame, a ver que lle pasou. ¿Ti escóitasme, nena?

-¡Si, avoa! Tódolos días igual... Papá foise para sempre hai vinte anos. ¿Como cho teño que explicar?




- Antes de que llegue tu padre, tienes que acabar los deberes y recoger los juguetes. Ya sabes que cuando vuelve a casa, viene muy cansado y se enfada con facilidad. ¿Qué hora es? Hoy parece que tarda. Se le va a enfriar la cena. ¿Dónde está tu madre? Dile que lo llame, a ver que le ha pasado. ¿Tú me escuchas, nena?

- ¡Si, abuela! Todos los días igual... Papá se fue para siempre hace veinte años. ¿Cómo te lo tengo que explicar?


9 mar 2013

CONTRATEMPO FINAL / CONTRATIEMPO FINAL



(Imaxe baixada de internet)
“Pois terá que agardar, como todo dios”, respondéronlle sen miramentos cando foi solicitar con urxencia un nicho no cemiterio municipal. Non quedaba ningún dispoñible e, aínda que a lista de espera era longa, non estaban previstas novas construcións, por culpa da crise, claro. ¡Que desastre! Levaba varios meses organizando o acto con todo detalle: xa tiña traxe, caixa, día e hora. Pero deixara o tema da tumba para o final mentres sopesaba varias posibilidades. E agora que sabe exactamente o que quere, póñenlle atrancos. ¡Como non o deixen suicidar ó seu gusto, morre!



“Pues tendrá que esperar, como todo dios”, le respondieron tajantemente cuando fue a solicitar con urgencia un nicho en el cementerio municipal. No quedaba ninguno disponible y, aunque la lista de espera era larga, no estaban previstas nuevas construcciones, por culpa de la crisis, claro. ¡Qué desastre! Llevaba varios meses organizando el acto con todo detalle: ya tenía traje, caja, día y hora. Pero había dejado el tema de la tumba para el final mientras sopesaba varias posibilidades. Y ahora que sabe exactamente lo que quiere,  le ponen atrancos. ¡Como no lo dejen suicidar a su gusto, se muere!


3 mar 2013

¿GALICIA?


Noiva do mar.
Berce de Rosalía.
Terra das meigas.


(Imaxe baixada de internet)

De tanto amor,
bicos de sal con ondas,
naceron rías.




   Azul e verde.
   Aloumiños de fala.
   Morriña e chuvia.



Novia del mar.
Cuna de Rosalía.
Tierra de brujas.

De tanto amor,
besos de sal con olas,
nacieron rías.

Azul y verde.
Arrumacos del habla.
Nostalgia y lluvia.