POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

17 jun 2012

CAMIÑO DE SANTIAGO / CAMINO DE SANTIAGO



(Imaxe baixada de internet)


               Falan idiomas
                    as pedras do camiño
                         por onde vou.





                              Hablan idiomas
                         las piedras del camino
                    por donde voy.





11 jun 2012

DEPENDENCIA



(Imaxe baixada de internet)
Colgueime dunha estrela.
Se a sigo, queimareime.
Se a solto, vou caer.





Me colgué de una estrella.
Si la sigo, me abraso.
Si la suelto, me caigo.



5 jun 2012

PENA DOBRE/ PENA DOBLE (IN MEMORIAM)



A primeira vez que se viu no espello coas gafas novas, horrorizouse: “¡Que vella, se parezo a tía Carme!”. Desde entón, evita mirarse en calquera superficie puída que poida reflectir a súa cara. Pero hoxe, despois de ducharse, co cabelo mollado e retirado da fronte, sen pensalo, coloca as gafas e queda abraiada: no vidro, lixeiramente toldado, aparece a faciana da irmá de seu pai, coas pálpebras caídas, peiteada cara atrás coma toda a vida; aquela que sempre lle facía lembrar o moito que se asemellaban. Os seus xestos provocan na imaxe torpes acenos que pretenden imitalos. Intenta, inutilmente, controlar un tremor repentino da súa man esquerda. Asustada, tira os lentes e comeza a vestirse. Antes de rematar, soa o móbil: a tía Carme, a que padecía párkinson, acaba de falecer.

"Mujer en el espejo" (Picasso)







La primera vez que se vio en el espejo con las gafas nuevas, se horrorizó: “¡Qué vieja, si parezco la tía Carmen!”. Desde entonces, evita mirase en cualquier superficie pulida que pueda reflejar su cara. Pero hoy, después de ducharse, con el cabello mojado y retirado de la frente, sin pensarlo, se coloca las gafas y queda estupefacta: en el cristal, ligeramente empañado, aparece el rostro de la hermana de su padre, con sus párpados caídos, peinada hacia atrás como toda la vida; aquella que siempre le recordaba lo mucho que se parecían. Sus gestos provocan en la imagen torpes muecas que pretenden imitarlos. Intenta, inútilmente, controlar un temblor repentino de su mano izquierda. Asustada, tira las lentes y empieza a vestirse. Antes de terminar, suena el móvil: la tía Carmen, la que padecía párkinson, acaba de fallecer.



31 may 2012

HOTEL, CUTRE HOTEL

(Imaxe baixada de internet)


Ambientador
máis hotel sen estrela
comparten penas.
Non tapan cen perfumes
a merda do ruído





Ambientador
más hotel sin estrella
comparten penas.
No tapan cien perfumes
la mierda del ruido.

26 may 2012

POBRE HOME / POBRE HOMBRE

Por sendas esgrevias,
entre gabias e fervenzas,
aba arriba vai xemendo
o pastor cheo de medo.

Nunca soubo de temores,
máis valente nunca houbo,
e agora foxe asustado.

Agora quere agocharse,
máis aínda: gorecerse
no cume dalgún outeiro.


Manuel está afeito ós tronos,
ó estalido dos ramallos secos,
ó chirlo dos paxaros todos,
ó zunido das árbores co vento,
ó ronquido do seu can vello…
Pero este monótono rumor,
este continuo fungar
desespérao, faino rabiar.


-Tranquilo, Manuel. É o mar.
-¿Qué mar? Aquí non hai.
Eu nunca o vin, 
nin sequera o sentín.
-É o teu mar.
Está na túa imaxinación, 
no teu medo a morrer…sen velo.


Manuel cala descrido
e cantaruxa lixeiro
para afogar a pena
e disfrazar sentires.
Calan todos.
Todos saben de que pé coxea…


(Imaxe baixada de internet)





Por sendas abruptas
entre zanjas y cascadas,
cuesta arriba va gimiendo
el pastor lleno de miedo.

 Jamás supo de temores,
más valiente nunca hubo,
y ahora huye asustado.

Ahora quiere esconderse,
mejor aún: guarecerse
en la cumbre de un otero.

Manuel controla los truenos,
el estallido de ramaje seco,
el gorjeo de los pájaros todos,
el zumbido de áboles al viento,
el ronquido de su perro viejo…
Pero este monótono rumor,
este continuo bufido
lo desespera, lo hace rabiar.

-Tranquilo, Manuel. Es el mar.
-¿Qué mar? Aquí non hay.
Yo nunca lo vi,
ni siquiera lo sentí.
-Es tu mar.
Está en tu imaginación,
en tu miedo a morir…sin verlo.
  
Manuel calla receloso
y canturrea ligero
para ahogar la pena
y disfrazar sonidos.
Callan todos.
Todos saben de que pie cojea…



21 may 2012

LAPSUS



(Imaxe baixada de internet)


Enganouse o político e dixo unha verdade.




Se equivocó el político y dijo una verdad.




16 may 2012

VIDA



(Imaxe baixada de internet)
A vida pasa
a fume de carozo
¡Sopra e que arda!




La vida arde
como estopa al viento.
¡Sopla y que abrase!




12 may 2012

NOVA REVOLUCIÓN /NUEVA REVOLUCIÓN


(Imaxe baixada de internet)
14 de xullo do 2.013. París é unha ola a presión. Numerosos batallóns de franceses e españois, autonomeados “Novos Revolucionarios do Terceiro Estado”, invaden a cidade, fartos de reprimir a fame de pan e xustiza. Armados ata os dentes con móbiles botando fume, buscan desaforados unha nova Bastilla onde simbolizar a súa furia. O Arco do Triunfo parece que será ó fin o elixido, vendo as riadas de indignados que o van rodeando. Presidente da república, altos cargos políticos de cores varias, financeiros sen escrúpulos e outros ladróns de guante branco, foxen aterrados. Sen dúbida, temen máis á nova máquina de matar cá antiga guillotina. Nos últimos meses, as redes sociais encargáronse de difundir o prototipo: unha afiada tarxeta bancaria en números vermellos. As autoridades europeas non souberon ou non quixeron ver a inminente ameaza. Hoxe ninguén dubida de que van en serio. 




(Imaxe baixada de internet)
14 de julio de 2.013. París es una olla a presión. Numerosos batallones de franceses y españoles, autonominados “Nuevos Revolucionarios del Tercer Estado”, invaden la ciudad, hartos de reprimir el hambre de pan y de justicia. Armados hasta los dientes con móviles echando humo, buscan desaforados una nueva Bastilla donde simbolizar su furia. El Arco del Triunfo parece que será al fin el elegido, viendo las riadas de indignados que lo van rodeando. Presidente de la república, altos cargos políticos de colores varios, financieros sin escrúpulos y otros ladrones de guante blanco, huyen despavoridos. Sin duda, temen más a la nueva máquina de matar que a la antigua guillotina. En los últimos meses, las redes sociales se encargaron de difundir el prototipo: una afilada tarjeta bancaria en números rojos. Las autoridades europeas no supieron o no quisieron ver la inminente amenaza. Hoy nadie duda de que van en serio.

6 may 2012

POBRE MACHO…



(Imaxe baixada de internet)


Nunca pensou verse así. El, que era incapaz de matar unha mosca… Ollou as mans cheas de sangue  e compadeceuse. ¡A culpa fora dela, por provocalo!






Nunca lo hubiera creído. Él, que era incapaz de matar una mosca…
Miró sus manos ensangrentadas y se compadeció. ¡Ella lo había provocado!



2 may 2012

FLOR



ACUARELA SOBRE PAPEL, de Carmen López


Rosa encarnada.
Ata o traxe de espiñas
lle senta ben.







Rosa carmín.
Hasta el traje de espinas
le sienta bien.





28 abr 2012

VIÚVA / VIUDA

Pintura de Picasso (imaxe baixada de internet)


Os días son eternos, xa non ten que facer.




Los días son eternos, ya no tiene que hacer.






23 abr 2012

¿ONDE ESTARÁ? / ¿DÓNDE ESTARÁ?


Cando chegou, esquecera a misión encomendada. Quixo conectar cos seus e non lembraba a maneira de facelo. Aínda que non sabía a onde dirixirse, un impulso fíxoo poñerse en movemento. Avanzou coa esperanza de atopar resposta ó seu desacougo. Sen noción do tempo que ía pasando, dedicouse a observar abraiado o que aparecía diante del, sen que ninguén nin nada lle solucionara a súa desorientación. Non entendía por que todos fuxían espavorecidos. Empezou a notar sensacións descoñecidas para el, que tampouco sabía identificar ou nomear. Rendido, decidiu regresar ó seu planeta. Pero non logrou dar coa nave...


(Imaxe baixada de internet)

Cuando llegó, se había olvidado la misión encomendada. Quiso conectar con los suyos y no recordaba la manera de hacerlo. Aunque no sabía a dónde dirigirse, un impulso le hizo ponerse en movimiento. Siguió adelante con la esperanza de encontrar respuesta a su incertidumbre. Sin noción del tiempo que iba pasando, se dedicó a observar estupefacto lo que aparecía ante sí, sin que nada ni nadie le solucionara su desorientación. No entendía por qué todos huían despavoridos. Empezó a notar sensaciones desconocidas para él, que tampoco sabía identificar o nombrar. Rendido, decidió regresar a su planeta. Pero no logró encontrar la nave… 



18 abr 2012

LIBRO



(Imaxe baixada de internet)
Xardín das letras:
entre folliñas brancas
palabra en flor
                                     
     

                    
Jardín de letras:
entre hojitas blancas
palabra en flor.



11 abr 2012

CRISE/CRISIS

Crise. ¡Que saberán eles! Crise é traballar desde neno con teu pai para erguer unha humilde empresa familiar; e que, cando os empregados se contan xa por decenas, un infarto do vello te deixe a ti ó fronte con só dezanove abrís. Que a túa muller se vaia co último obreiro que contrataches e cos euros da conta compartida. Que esteas contando os días que lle faltan ó teu amado fillo para cumprir os doce, a ver se se decide a vivir contigo; e que che diga que te esquezas, que os seus colegas se rin de ti porque pareces un ancián. Que túa nai morra de pena porque non lle deixan ver o neto. Que che sobren os cartos, pero...

(Imaxe baixada de internet)

Por un intre interrompe os seus razoamentos e acomódase mellor entre os cartóns, que o relente da madrugada séntalle fatal ós seus malparados ósos.










            Crisis. ¡Qué sabrán ellos! Crisis es trabajar desde niño con tu padre para levantar una humilde empresa familiar; y que, cuando los empleados se cuentan ya por decenas, un infarto del viejo te deje a ti al frente con sólo diecinueve abriles. Que tu mujer se vaya con el último obrero que has contratado y los euros de la cuenta compartida. Que estés contando los días que le faltan a tu amado hijo para cumplir los doce, a ver si se decide a vivir contigo; y te diga que te olvides, que sus colegas se ríen de ti porque pareces un anciano. Que tu madre se muera de pena porque no le dejan ver a su nieto. Que te sobre el dinero, pero…

          Por un momento interrumpe sus razonamientos y se acomoda mejor entre los cartones, que el relente de la madrugada le sienta fatal a sus maltrechos huesos.


7 abr 2012

SENTIMENTOS DE VIAXE /SENTIMIENTOS DE VIAJE

(Imaxe baixada de internet)



Voando a ras de gris autoestrada 
violadora de virxes paisaxes 
que recrean lenzos impresionistas 
de tenues cores matizadas 
en verdes, violetas e brancos
que cumpridas lombas fronteirizas 
espalladas entre Caurel e Ancares
regalan ó viaxante primaveral, 
mergúllome de súpeto en Castela:
un mar sobrio, de escasas ondas
tinguidas de cores secas, rotundas. 
Paso da emoción da pintura 
ó sosego da inmensidade, da constancia. 




(Imaxe baixada de internet)

Volando a ras de gris autopista
violadora de vírgenes paisajes
que recrean lienzos impresionistas
de tenues colores matizados
en verdes, violetas y blancos
que amplias colinas fronterizas
esparcidas entre Caurel y Ancares
regalan al viajante primaveral,
me sumerjo de repente en Castilla:
un mar sobrio, de escasas olas
teñidas de colores secos, rotundos.
Paso de la emoción de la pintura
al sosiego de la inmensidad, de la constancia.


2 abr 2012

UVAS

DIJO LA ZORRA... (Acuarela, de Carmen López)


Con traxe verde
nos acios apiñadas
pebidas de ouro.





Con traje verde
en racimo apiñadas
pepitas de oro.





29 mar 2012

TOLERANCIA


(Imaxe baixada de internet)
Teño un avó no estranxeiro
que hai ben tempo que non vexo.
Teño un veciño chileno
que me saúda en galego.
Teño unha amiga na aula
á que  chaman Inmigrante.
Teño un mestre de guitarra
que naceu fóra de España.
Teño vivencias abondo
para ser máis tolerante.





Tengo un abuelo extranjero
que hace tiempo que no veo.
Tengo un vecino chileno
que me saluda en gallego.
Tengo una amiga en el aula
a la que llamo Inmigrante.
Tengo un profe de guitarra
que nació fuera de España.
Tengo vivencias de sobras
para ser más tolerante.



24 mar 2012

MAL DE NARICES

         
A súa noiva de toda a vida deixouno. Desde aquela, hai xa case dúas semanas -unha eternidade- aliméntase exclusivamente de lembranzas: fotos, obxectos persoais, lugares... e, sobre todo, aromas. O café, o xel da ducha ou o tabaco fálanlle de Marta.

Pero hai unhas horas que non consegue recordar o seu arrecendo, aquel que o volvía tolo; o que antes de que ela timbrase, facíao saltar do sofá e abrir a porta. Nin sequera se pode acordar da marca do perfume que usaba, para ir mercalo como fixera en tantas ocasións. Con isto non contaba. ¡Tiña que facer algo!

(Imaxe baixada de internet) 
E o que fixo foi buscar sen descanso o escondedoiro  de Marta. Pero cando a tivo ó alcance do olfacto,  quixo morrer: ela ulía a home.



Su novia de toda la vida lo ha dejado. Desde entonces, hace ya casi dos semanas -una eternidad- se alimenta exclusivamente de recuerdos: fotos, objetos personales, lugares… y, sobre todo, aromas. El café, el gel de la ducha o el tabaco le hablan de Marta.

Pero hace unas horas que no consigue recordar su olor, aquel que lo volvía loco; el que antes de que ella timbrase, lo hacía saltar del sofá y abrir la puerta. Ni siquiera se puede acordar de la marca del perfume que usaba, para ir a comprarlo como había hecho en tantas ocasiones. Con esto no contaba. ¡Tenía que hacer algo, no podía soportarlo!

Y lo que hizo fue buscar sin descanso el escondite de Marta. Pero cuando la tuvo al alcance del olfato, quiso morirse: ella olía a hombre.

20 mar 2012

PRIMAVERA



(Imaxe baixada de internet)

Mil estreliñas
abrollaron no campo.
¡Ven, primavera!






Mil estrellitas
brotaron en el campo.
¡Ven, primavera!


16 mar 2012

FUTURO

(Imaxe baixada de internet)

Despois dun inverno eterno, estalará por fin a primavera, e derreterá  coa súa luz as armas da inxustiza. Chuvia de liberdade fará brotar no deserto novas ideas frescas. Florearán as palabras prohibidas, anegando de color  os campos de batalla abandonados. Pranto e miseria serán sinónimos de pasado. Pero eu non o verei...



Después de un invierno eterno, estallará al fin la primavera, y derretirá con su luz las armas de la injusticia. Lluvia de libertad hará brotar en el desierto nuevas ideas frescas. Florecerán las palabras prohibidas, inundando de color los campos de batalla abandonados. Llanto y miseria serán sinónimos de pasado. Pero yo no lo veré...


10 mar 2012

A VENDA NOS OLLOS / LA VENDA EN LOS OJOS

(Imaxe baixada de internet)






Por fin todos xuntos. O neno non quería vir esta fin de semana tampouco, pero como precisaba cartos, o pobre… A nena vén sempre. Di que a roupa lle senta moito mellor se lle paso eu o ferro. ¡Que filla máis boa! 

O meu home comprara unhas entradas para irmos ó teatro, pero mellor é que llas deamos ós rapaces e, mentres, nós facémoslles unhas croquetas, que tanto lles gustan, para que as leven mañá. Se as queren, que desde que cumpriron os vinte, volvéronse tan independentes…




Por fin todos juntos. El niño no quería venir este fin de semana tampoco, pero como necesitaba dinero, el pobre... La niña viene siempre. Dice que la ropa le sienta mucho mejor si se la plancho yo. ¡Qué buena hija!

Mi marido había comprado unas entradas para ir los dos al teatro, pero es mejor  que se las demos a los chicos y, mientras, nosotros les hacemos unas croquetas, que tanto les gustan, para que las lleven mañana. Si las quieren, que desde que cumplieron los veinte, se han vuelto tan independientes...



5 mar 2012

VIAXE ESCURA / VIAJE OSCURO

(Imaxe baixada de internet)

O ceo, gris.
E grises os bidueiros
desde a distancia.
Fiel solidaridade
co meu sentir de inverno.



El cielo, gris.
Grises los abedules
en la distancia.
Fiel solidaridad 
con mi sentir de invierno.

1 mar 2012

SEN SAÍDA / SIN SALIDA

(Imaxe baixada de internet)



Era especialista en complicar a vida. Alimentábase de retos. Por iso se meteu naquel canellón. Pero esta vez non atopou a saída…






Era especialista en complicarse la vida. Se alimentaba de retos. Por eso se metió en aquel callejón. Pero esta vez no encontró la salida...


25 feb 2012

DECLARACIÓN FORZOSA

Seguíaa torturando o eterno dilema: esparexer a súa tenrura nunha extensa carta ou publicala ó mundo enteiro cunhas escasas palabras no Twitter. Se escollía a primeira opción, arriscábase a que a persoa destinataria, abraiada se cadra, desbotase a misiva coa súa declaración; se se decidía pola segunda, sería como espirse nun escaparate. A ministra, tan afeita como estaba a expoñerse publicamente, non se atrevía, en cambio, a deixar ó aire o seu corazón. Pero, desde aquel congreso en Berlín, a lembranza permanente de Angela impedíalle concentrarse. Non podía seguir así, polo seu país...



(Imaxe baixada de internet)
La seguía torturando el eterno dilema: esparramar su ternura en una extensa carta o publicarla a los cuatro vientos con unas escuetas palabras en el Twitter. Si elegía la primera opción, se arriesgaba a que la persona destinataria, estupefacta tal vez, desechara la misiva con su declaración; si se decidía por la segunda, sería como desnudarse en un escaparate. La ministra, tan acostumbrada como estaba a exponerse públicamente, no se atrevía, en cambio, a dejar al aire su corazón. Pero, desde aquel congreso en Berlín, el recuerdo permanente de Angela le impedía concentrarse. No podía seguir así, por su país...

20 feb 2012

DESPOIS DAS ARMAS / DESPUÉS DE LAS ARMAS



(Imaxe baixada de internet)
Loita sen armas
na batalla da vida:
neno ex soldado.




Luchan sin armas
los niños ex soldado
buscando vida.


15 feb 2012

EDITIÑO 4



Afogo co desacougo
buscando non sei que.
(Imaxe baixada de internet)
Non creo que atope nada
cara ó sol e contra o vento.
Virarei.
Que me leve a corrente.



Ahogo de incertidumbre
sin saber lo que busco.
No creo que encuentre nada
hacia el sol y contra el viento.
Giraré.
Que me lleve la corriente.



10 feb 2012

MALTRATADOR PRECOZ


Imaxe baixada de internet


Na gardaría, xa arrincaba cabezas de bonecas.



En la guardería, ya arrancaba cabezas de muñecas.

5 feb 2012

TOURO BRAVO / TORO BRAVO


Triza devesas
arrogante e bravo.
¡Pobre ignorante!



(Imaxe baixada de internet)
Entre sobreiras
lucindo lombo negro.
Mañá, vermello.





Triza dehesas
arrogante y bravo.
¡Pobre ignorante!



Entre alcornoques
luciendo lomo negro.
Mañana, rojo.

1 feb 2012

MARCHA ATRÁS

Hoxe, cuspindo fracasos, emprendeu a viaxe de volta co único propósito de chegar ó punto de partida e descubrir cal fora o erro.


(Imaxe baixada de internet)





Hoy, escupiendo fracasos, ha emprendido el viaje de vuelta con el único propósito de llegar al punto de partida y descubrir dónde estuvo el error.

27 ene 2012

VIAXE PROGRAMADA / VIAJE PROGRAMADO

Compartiron a ducha para axudarse, como viñan facendo ultimamente. Perfumáronse, vestiron os mellores traxes e olláronse con tenrura, coma nos seus tempos mozos. Collidos da man, emprenderon aquela viaxe que se prometeran o día do casamento. Sentíanse infinitamente felices. 

E así os atoparon: xuntos e con plácidas facianas. Parecía que estaban vivos.

(Imaxe baixada de internet)
Compartieron la ducha para ayudarse, como venían haciendo últimamente. Se perfumaron, vistieron sus mejores trajes y se miraron con ternura, como en sus tiempos mozos. Cogidos de la mano, emprendieron aquel viaje que se habían prometido el día de la boda. Se sentían infinitamente felices.  

Y así los encontraron: juntos y con plácidos semblantes. Parecía que estaban vivos.


(Relato seleccionado para formar parte do libriño titulado CACHITOS DE AMOR, resultado do I Concurso de Microrrelatos Románticos ACEN)

22 ene 2012

REMEMORANDO



Vacas. O río.
A xiada. Herba seca.
Lembro a infancia.




Vacas. El río.
Helada. Hierba seca.
Aquella infancia…

18 ene 2012

POESÍA



(Imaxe baixada de internet)



Desde que cumprín os oitenta, a miña vida non rima.




Desde que cumplí los chenta, 
mi vida no rima.

13 ene 2012

CHAMADA PERDIDA / LLAMADA PERDIDA

Non sei de ti nin dos teus
se foxes de min ou me evitas
se me queres ou me ignoras
se fuches verdade ou mentira
se me lembras ou me esqueces                                                                                                                                                     
Non sei por que che escribo
se ti nunca me respondes
se non compartes os meus soños
se me arredas da túa vida
se non me contas nin me escoitas.
(Imaxe baixada de internet)

Non sei que mal me invade
que non te borro nin te odio
que sigo aquí como unha boba
que espero sempre unha chamada
que ata desexo que me mintas.




No sé de ti ni de los tuyos
si sólo huyes o me evitas
si me quisiste o me ignoras
si fuiste verdad o mentira
si me recuerdas o me olvidas.


No sé por qué te escribo
si tú nunca me respondes
si no compartes mis anhelos
si me echaste de tu vida
si no me cuentas ni me escuchas.


No sé qué mal me invade
que no te borro ni te odio
que sigo aquí como una tonta
que espero siempre tu llamada
que hasta deseo que me mientas.

9 ene 2012

NEVADA ASTURIANA



(Imaxe baixada de internet)
Xa era fermoso
e pintouse de neve.
¡Guapo, Boal!






Ya era precioso
y se pintó de nieve.
¡Guapo, Boal!

6 ene 2012

ESES XENÉRICOS.../ ESOS GENÉRICOS...


          Desde unha situación indefinida e ingrávida, contempla, desconcertado, o seu propio corpo inmóbil sobre a alfombra. Noutras ocasións nas que castigou á súa familia con simulacros de suicidio, sempre despertara  no hospital rodeado polos seus. Pero este é o salón da súa casa, e está só. El cre que fixo exactamente o mesmo ca outras veces...
          -Só cambia a cor da caixa, teñen o mesmo principio activo cás túas pastillas de toda a vida  -aseguráralle onte o farmacéutico.
          “Parece que entra alguén na habitación. Si, aí están a miña muller e a súa amiga Laura. ¡Que guapa te conservas, Lauriña! ¿Por que casaches con Alfredo, condenada, se sabías que eu estaba tolo por ti? ¿Pero que fan? ¿Por que me sacoden con tanta forza? ¿Por que berran coma posesas? ¿Por que intentan pecharme os ollos...? ¡Merda, xa non vexo nada!”


(Imaxe baixada de internet)
       
          Desde una situación indefinida e ingrávida, contempla, desconcertado, su propio cuerpo inmóvil sobre la alfombra. En ocasiones anteriores en que castigó a su familia con simulacros de suicidio, siempre había despertado en el hospital rodeado de los suyos. Pero este es el salón de su casa, y está solo. Él cree haber hecho exactamente lo mismo que otras veces...
          -Sólo cambia el color de la caja, tienen el mismo principio activo que tus pastillas de toda la vida - le había asegurado ayer el farmacéutico. 
          “Parece que entra alguien en la habitación. Sí, ahí están mi mujer y su amiga Laura. ¡Qué guapa te conservas, Laurita! ¿Por qué te casaste con Alfredo, puñetera, si sabías que yo estaba loco por ti? ¿Pero qué hacen? ¿Por qué me sacuden con tanta fuerza? ¿Por qué gritan como posesas? ¿Por qué intentan cerrarme los ojos…? ¡Mierda, ya no veo nada!”

1 ene 2012

ANTE TODO, RESPECTO / ANTE TODO, RESPETO

   
     - Cariño, ¿que lle pides ó ano novo?
    - Só unha cousa: que sigamos odiándonos con respecto como ata agora.


(Imaxe baixada de internet)



    - Cariño, ¿qué  pides para el nuevo año?
    - Sólo una cosa: que nos sigamos odiando
      con respeto como hasta ahora.