POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

7 abr 2012

SENTIMENTOS DE VIAXE /SENTIMIENTOS DE VIAJE

(Imaxe baixada de internet)



Voando a ras de gris autoestrada 
violadora de virxes paisaxes 
que recrean lenzos impresionistas 
de tenues cores matizadas 
en verdes, violetas e brancos
que cumpridas lombas fronteirizas 
espalladas entre Caurel e Ancares
regalan ó viaxante primaveral, 
mergúllome de súpeto en Castela:
un mar sobrio, de escasas ondas
tinguidas de cores secas, rotundas. 
Paso da emoción da pintura 
ó sosego da inmensidade, da constancia. 




(Imaxe baixada de internet)

Volando a ras de gris autopista
violadora de vírgenes paisajes
que recrean lienzos impresionistas
de tenues colores matizados
en verdes, violetas y blancos
que amplias colinas fronterizas
esparcidas entre Caurel y Ancares
regalan al viajante primaveral,
me sumerjo de repente en Castilla:
un mar sobrio, de escasas olas
teñidas de colores secos, rotundos.
Paso de la emoción de la pintura
al sosiego de la inmensidad, de la constancia.


2 abr 2012

UVAS

DIJO LA ZORRA... (Acuarela, de Carmen López)


Con traxe verde
nos acios apiñadas
pebidas de ouro.





Con traje verde
en racimo apiñadas
pepitas de oro.





29 mar 2012

TOLERANCIA


(Imaxe baixada de internet)
Teño un avó no estranxeiro
que hai ben tempo que non vexo.
Teño un veciño chileno
que me saúda en galego.
Teño unha amiga na aula
á que  chaman Inmigrante.
Teño un mestre de guitarra
que naceu fóra de España.
Teño vivencias abondo
para ser máis tolerante.





Tengo un abuelo extranjero
que hace tiempo que no veo.
Tengo un vecino chileno
que me saluda en gallego.
Tengo una amiga en el aula
a la que llamo Inmigrante.
Tengo un profe de guitarra
que nació fuera de España.
Tengo vivencias de sobras
para ser más tolerante.



24 mar 2012

MAL DE NARICES

         
A súa noiva de toda a vida deixouno. Desde aquela, hai xa case dúas semanas -unha eternidade- aliméntase exclusivamente de lembranzas: fotos, obxectos persoais, lugares... e, sobre todo, aromas. O café, o xel da ducha ou o tabaco fálanlle de Marta.

Pero hai unhas horas que non consegue recordar o seu arrecendo, aquel que o volvía tolo; o que antes de que ela timbrase, facíao saltar do sofá e abrir a porta. Nin sequera se pode acordar da marca do perfume que usaba, para ir mercalo como fixera en tantas ocasións. Con isto non contaba. ¡Tiña que facer algo!

(Imaxe baixada de internet) 
E o que fixo foi buscar sen descanso o escondedoiro  de Marta. Pero cando a tivo ó alcance do olfacto,  quixo morrer: ela ulía a home.



Su novia de toda la vida lo ha dejado. Desde entonces, hace ya casi dos semanas -una eternidad- se alimenta exclusivamente de recuerdos: fotos, objetos personales, lugares… y, sobre todo, aromas. El café, el gel de la ducha o el tabaco le hablan de Marta.

Pero hace unas horas que no consigue recordar su olor, aquel que lo volvía loco; el que antes de que ella timbrase, lo hacía saltar del sofá y abrir la puerta. Ni siquiera se puede acordar de la marca del perfume que usaba, para ir a comprarlo como había hecho en tantas ocasiones. Con esto no contaba. ¡Tenía que hacer algo, no podía soportarlo!

Y lo que hizo fue buscar sin descanso el escondite de Marta. Pero cuando la tuvo al alcance del olfato, quiso morirse: ella olía a hombre.

20 mar 2012

PRIMAVERA



(Imaxe baixada de internet)

Mil estreliñas
abrollaron no campo.
¡Ven, primavera!






Mil estrellitas
brotaron en el campo.
¡Ven, primavera!


16 mar 2012

FUTURO

(Imaxe baixada de internet)

Despois dun inverno eterno, estalará por fin a primavera, e derreterá  coa súa luz as armas da inxustiza. Chuvia de liberdade fará brotar no deserto novas ideas frescas. Florearán as palabras prohibidas, anegando de color  os campos de batalla abandonados. Pranto e miseria serán sinónimos de pasado. Pero eu non o verei...



Después de un invierno eterno, estallará al fin la primavera, y derretirá con su luz las armas de la injusticia. Lluvia de libertad hará brotar en el desierto nuevas ideas frescas. Florecerán las palabras prohibidas, inundando de color los campos de batalla abandonados. Llanto y miseria serán sinónimos de pasado. Pero yo no lo veré...


10 mar 2012

A VENDA NOS OLLOS / LA VENDA EN LOS OJOS

(Imaxe baixada de internet)






Por fin todos xuntos. O neno non quería vir esta fin de semana tampouco, pero como precisaba cartos, o pobre… A nena vén sempre. Di que a roupa lle senta moito mellor se lle paso eu o ferro. ¡Que filla máis boa! 

O meu home comprara unhas entradas para irmos ó teatro, pero mellor é que llas deamos ós rapaces e, mentres, nós facémoslles unhas croquetas, que tanto lles gustan, para que as leven mañá. Se as queren, que desde que cumpriron os vinte, volvéronse tan independentes…




Por fin todos juntos. El niño no quería venir este fin de semana tampoco, pero como necesitaba dinero, el pobre... La niña viene siempre. Dice que la ropa le sienta mucho mejor si se la plancho yo. ¡Qué buena hija!

Mi marido había comprado unas entradas para ir los dos al teatro, pero es mejor  que se las demos a los chicos y, mientras, nosotros les hacemos unas croquetas, que tanto les gustan, para que las lleven mañana. Si las quieren, que desde que cumplieron los veinte, se han vuelto tan independientes...



5 mar 2012

VIAXE ESCURA / VIAJE OSCURO

(Imaxe baixada de internet)

O ceo, gris.
E grises os bidueiros
desde a distancia.
Fiel solidaridade
co meu sentir de inverno.



El cielo, gris.
Grises los abedules
en la distancia.
Fiel solidaridad 
con mi sentir de invierno.

1 mar 2012

SEN SAÍDA / SIN SALIDA

(Imaxe baixada de internet)



Era especialista en complicar a vida. Alimentábase de retos. Por iso se meteu naquel canellón. Pero esta vez non atopou a saída…






Era especialista en complicarse la vida. Se alimentaba de retos. Por eso se metió en aquel callejón. Pero esta vez no encontró la salida...


25 feb 2012

DECLARACIÓN FORZOSA

Seguíaa torturando o eterno dilema: esparexer a súa tenrura nunha extensa carta ou publicala ó mundo enteiro cunhas escasas palabras no Twitter. Se escollía a primeira opción, arriscábase a que a persoa destinataria, abraiada se cadra, desbotase a misiva coa súa declaración; se se decidía pola segunda, sería como espirse nun escaparate. A ministra, tan afeita como estaba a expoñerse publicamente, non se atrevía, en cambio, a deixar ó aire o seu corazón. Pero, desde aquel congreso en Berlín, a lembranza permanente de Angela impedíalle concentrarse. Non podía seguir así, polo seu país...



(Imaxe baixada de internet)
La seguía torturando el eterno dilema: esparramar su ternura en una extensa carta o publicarla a los cuatro vientos con unas escuetas palabras en el Twitter. Si elegía la primera opción, se arriesgaba a que la persona destinataria, estupefacta tal vez, desechara la misiva con su declaración; si se decidía por la segunda, sería como desnudarse en un escaparate. La ministra, tan acostumbrada como estaba a exponerse públicamente, no se atrevía, en cambio, a dejar al aire su corazón. Pero, desde aquel congreso en Berlín, el recuerdo permanente de Angela le impedía concentrarse. No podía seguir así, por su país...

20 feb 2012

DESPOIS DAS ARMAS / DESPUÉS DE LAS ARMAS



(Imaxe baixada de internet)
Loita sen armas
na batalla da vida:
neno ex soldado.




Luchan sin armas
los niños ex soldado
buscando vida.


15 feb 2012

EDITIÑO 4



Afogo co desacougo
buscando non sei que.
(Imaxe baixada de internet)
Non creo que atope nada
cara ó sol e contra o vento.
Virarei.
Que me leve a corrente.



Ahogo de incertidumbre
sin saber lo que busco.
No creo que encuentre nada
hacia el sol y contra el viento.
Giraré.
Que me lleve la corriente.



10 feb 2012

MALTRATADOR PRECOZ


Imaxe baixada de internet


Na gardaría, xa arrincaba cabezas de bonecas.



En la guardería, ya arrancaba cabezas de muñecas.

5 feb 2012

TOURO BRAVO / TORO BRAVO


Triza devesas
arrogante e bravo.
¡Pobre ignorante!



(Imaxe baixada de internet)
Entre sobreiras
lucindo lombo negro.
Mañá, vermello.





Triza dehesas
arrogante y bravo.
¡Pobre ignorante!



Entre alcornoques
luciendo lomo negro.
Mañana, rojo.

1 feb 2012

MARCHA ATRÁS

Hoxe, cuspindo fracasos, emprendeu a viaxe de volta co único propósito de chegar ó punto de partida e descubrir cal fora o erro.


(Imaxe baixada de internet)





Hoy, escupiendo fracasos, ha emprendido el viaje de vuelta con el único propósito de llegar al punto de partida y descubrir dónde estuvo el error.

27 ene 2012

VIAXE PROGRAMADA / VIAJE PROGRAMADO

Compartiron a ducha para axudarse, como viñan facendo ultimamente. Perfumáronse, vestiron os mellores traxes e olláronse con tenrura, coma nos seus tempos mozos. Collidos da man, emprenderon aquela viaxe que se prometeran o día do casamento. Sentíanse infinitamente felices. 

E así os atoparon: xuntos e con plácidas facianas. Parecía que estaban vivos.

(Imaxe baixada de internet)
Compartieron la ducha para ayudarse, como venían haciendo últimamente. Se perfumaron, vistieron sus mejores trajes y se miraron con ternura, como en sus tiempos mozos. Cogidos de la mano, emprendieron aquel viaje que se habían prometido el día de la boda. Se sentían infinitamente felices.  

Y así los encontraron: juntos y con plácidos semblantes. Parecía que estaban vivos.


(Relato seleccionado para formar parte do libriño titulado CACHITOS DE AMOR, resultado do I Concurso de Microrrelatos Románticos ACEN)

22 ene 2012

REMEMORANDO



Vacas. O río.
A xiada. Herba seca.
Lembro a infancia.




Vacas. El río.
Helada. Hierba seca.
Aquella infancia…

18 ene 2012

POESÍA



(Imaxe baixada de internet)



Desde que cumprín os oitenta, a miña vida non rima.




Desde que cumplí los chenta, 
mi vida no rima.

13 ene 2012

CHAMADA PERDIDA / LLAMADA PERDIDA

Non sei de ti nin dos teus
se foxes de min ou me evitas
se me queres ou me ignoras
se fuches verdade ou mentira
se me lembras ou me esqueces                                                                                                                                                     
Non sei por que che escribo
se ti nunca me respondes
se non compartes os meus soños
se me arredas da túa vida
se non me contas nin me escoitas.
(Imaxe baixada de internet)

Non sei que mal me invade
que non te borro nin te odio
que sigo aquí como unha boba
que espero sempre unha chamada
que ata desexo que me mintas.




No sé de ti ni de los tuyos
si sólo huyes o me evitas
si me quisiste o me ignoras
si fuiste verdad o mentira
si me recuerdas o me olvidas.


No sé por qué te escribo
si tú nunca me respondes
si no compartes mis anhelos
si me echaste de tu vida
si no me cuentas ni me escuchas.


No sé qué mal me invade
que no te borro ni te odio
que sigo aquí como una tonta
que espero siempre tu llamada
que hasta deseo que me mientas.

9 ene 2012

NEVADA ASTURIANA



(Imaxe baixada de internet)
Xa era fermoso
e pintouse de neve.
¡Guapo, Boal!






Ya era precioso
y se pintó de nieve.
¡Guapo, Boal!

6 ene 2012

ESES XENÉRICOS.../ ESOS GENÉRICOS...


          Desde unha situación indefinida e ingrávida, contempla, desconcertado, o seu propio corpo inmóbil sobre a alfombra. Noutras ocasións nas que castigou á súa familia con simulacros de suicidio, sempre despertara  no hospital rodeado polos seus. Pero este é o salón da súa casa, e está só. El cre que fixo exactamente o mesmo ca outras veces...
          -Só cambia a cor da caixa, teñen o mesmo principio activo cás túas pastillas de toda a vida  -aseguráralle onte o farmacéutico.
          “Parece que entra alguén na habitación. Si, aí están a miña muller e a súa amiga Laura. ¡Que guapa te conservas, Lauriña! ¿Por que casaches con Alfredo, condenada, se sabías que eu estaba tolo por ti? ¿Pero que fan? ¿Por que me sacoden con tanta forza? ¿Por que berran coma posesas? ¿Por que intentan pecharme os ollos...? ¡Merda, xa non vexo nada!”


(Imaxe baixada de internet)
       
          Desde una situación indefinida e ingrávida, contempla, desconcertado, su propio cuerpo inmóvil sobre la alfombra. En ocasiones anteriores en que castigó a su familia con simulacros de suicidio, siempre había despertado en el hospital rodeado de los suyos. Pero este es el salón de su casa, y está solo. Él cree haber hecho exactamente lo mismo que otras veces...
          -Sólo cambia el color de la caja, tienen el mismo principio activo que tus pastillas de toda la vida - le había asegurado ayer el farmacéutico. 
          “Parece que entra alguien en la habitación. Sí, ahí están mi mujer y su amiga Laura. ¡Qué guapa te conservas, Laurita! ¿Por qué te casaste con Alfredo, puñetera, si sabías que yo estaba loco por ti? ¿Pero qué hacen? ¿Por qué me sacuden con tanta fuerza? ¿Por qué gritan como posesas? ¿Por qué intentan cerrarme los ojos…? ¡Mierda, ya no veo nada!”

1 ene 2012

ANTE TODO, RESPECTO / ANTE TODO, RESPETO

   
     - Cariño, ¿que lle pides ó ano novo?
    - Só unha cousa: que sigamos odiándonos con respecto como ata agora.


(Imaxe baixada de internet)



    - Cariño, ¿qué  pides para el nuevo año?
    - Sólo una cosa: que nos sigamos odiando
      con respeto como hasta ahora.

31 dic 2011

LÚA / LUNA



(Imaxe baixada de internet)


Baila na poza
todas as noites claras  
a lúa chea.




Baila en el charco
todas las noches claras
la luna llena






29 dic 2011

FELICIDADE VIRTUAL / FELICIDAD VIRTUAL


(Imaxe baixada de internet)
O último fillo que quedaba na casa acaba de independizarse. A crise obrigou ó seu marido a aceptar un traballo noutra cidade. Ela, desorientada, non sabe que facer co seu tempo. Segundo van pasando os días, acompáñana o medo, a angustia e ata a depresión. Unha boa amiga, despois de varios intentos malogrados de levala a un especialista, introdúcea en internet. Case sen decatarse, descobre un novo mundo que a vai atrapando, desconectando da realidade. Entre os seus contactos cibernéticos, hai un especial que a comprende mellor ca ninguén, aconséllaa, dálle vida...

Unha mañá érguese cantaruxando aquela coñecida canción de Cecilia e, de súpeto, veo todo claro: ninguén a coñece como o seu home, é el quen lle manda ramiños de violetas camuflados entre conversacións de chat, seguro. ¡Nunca fora tan feliz! E xamais saberá que o benfeitor anónimo que o azar puxo no seu camiño é unha prestixiosa psiquiatra.



El último hijo que quedaba en casa acaba de independizarse. La crisis obligó a su marido a aceptar    un trabajo en otra ciudad. Ella, desorientada, no sabe qué hacer con su tiempo.  Según van pasando los días, la acompañan el miedo, la angustia y hasta la depresión. Una buena amiga, después de varios intentos fallidos de llevarla a un especialista, la introduce en internet. Sin darse apenas cuenta, descubre un nuevo mundo que la va atrapando, desconectando de la  cotidianeidad. Entre sus contactos cibernéticos, hay uno especial que la comprende mejor que nadie, la aconseja, le da vida…


Una mañana se levanta canturreando aquella conocida canción de Cecilia y, de repente, lo ve todo claro: nadie la conoce como su esposo, es él quien le manda ramitos de violetas camuflados entre conversaciones de chat, seguro. ¡Nunca había sido tan feliz! Y jamás sabrá que el benefactor anónimo que el azar puso en su camino es una prestigiosa psiquiatra.

27 dic 2011

VACÍO



(Imaxe baixada de internet)
Fóronse os fillos. ¿E agora que?





Se fueron los hijos. ¿Y ahora qué?



26 dic 2011

MURALLA DE LUGO



(Imaxe baixada de internet)
Cinto romano 
de pedras inmortais
cinguindo Lugo.
Pola fibela vella
fai que fuxe a historia.

Cinto romano
de piedras inmortales
rodean Lugo.
Por la fíbula vieja
finge huir la historia.



22 dic 2011

CHORRADA NAVIDEÑA

O Nadal é friaxe e calor de estufa.
(Imaxe baixada de internet)
É retorno, alegrías e morriña.
É un empacho de agasallos,
aparencia, compromiso, caridade,
parentes, inimigos  e abrazos.
É a mentira camuflada entre sorrisos.
É un virus contaxioso, unha febre,
que pasa, pero volve, sen remedio.
O Nadal é guerra en tregua
para limpar o canón das escopetas.
É o lobo disfrazado de año novo.


                                                     La Navidad es frío y calor de estufa.
                                                     Es retorno, alegrías y nostalgia.
(Imaxe baixada de internet)
Es empacho de regalos,
apariencia, compromiso, caridad,
parientes, enemigos y abrazos.
Es la mentira camuflada entre sonrisas.
Es un virus contagioso, una fiebre,
que pasa, pero vuelve, sin remedio.
La Navidad es guerra en tregua
para limpiar el cañón de la escopeta.
   Es el lobo disfrazado de cordero.


21 dic 2011

SÍNDROME MATERNAL



(Imaxe baixada de internet)

Non elixiu ser nai. Un desgraciado decidiu por ela nun portal. Pero cada sorriso da súa adorada filla vai cambiando o odio polo agradecemento.




No eligió ser madre. Un desgraciado decidió por ella en un portal. Pero cada sonrisa de su adorada hija va cambiando el odio por agradecimiento.




15 dic 2011

O RÍO / EL RÍO



             No mesmo leito
                    un río novo sempre,
                           lambendo verdes.


                                                       Salfire o río
                                                              con húmido murmurio
                                                                     por se algo queda.


O AREAL (acuarela de Carmen López)

                                                                       El mismo lecho.
                                                                Un río nuevo siempre,
                                                          lamiendo verdes


                                      Salpica el río
                               con húmedo rumor
                        por si algo queda.



11 dic 2011

MISTERIO NA BIBLIOTECA / MISTERIO EN LA BIBLIOTECA


O outro día, a mestra levounos á biblioteca do colexio para buscar información sobre a época medieval, os reinos daquel tempo, as guerras e todas esas lerias que tanto lles gustan ós profes. E alí estivemos desde as doce ata as dúas. Mellor dito, estiveron, porque a min pasoume unha cousa...Non sei se vola debería contar...Si, creo que é mellor que o saibades.

(Imaxe baixada de internet)
Resulta que, como o tema non me interesaba moito que digamos, empeceille a botar unha ollada a outros libros que me tiñan mellor pinta (mira que che hai ben libros na biblioteca, nunca me decatara). E chamoume a atención un que na portada non tiña nada, nin título, nin autor, nin tan sequera estaba pintado, era incoloro coma a auga. En realidade, non o vin, tropecei con el. Tanto me impresionou, que non tiven máis remedio ca collelo. Unha forza descoñecida fíxome agachalo debaixo do gabán e pedinlle á mestra para ir ó servizo. Aínda ben non cerrara a porta do váter, o libro saíu disparado do seu escondedoiro e deume tal golpe na cabeza, que perdín o sentido. Pero non foi un desmaio normal. En vez de caer no chan como lle pasa a todo o mundo, empecei a elevarme coma se tivese ás. Non me pesaba o corpo e saín voando por riba da porta. Nun intre, cheguei a unha herbeira cheíña de vacas de todas as formas e cores. O certo é que souben que eran vacas porque mo dixeron elas, que a min parecíanme máis ben  bechos extraterrestres ou algo así.

De alí a un anaco, apareceu un coche tan raro coma as vacas, con forma de rato sen rabo e que, en vez  de rodas, tiña zocos.  Sen consultarme nin nada, colleume e transportoume ata unha casa máis estraña aínda, sen ventás e cunha soa porta, ¡pero no tellado!. Aquela especie de coche fantástico lanzoume e aparecín petando á porta sen máis nin máis. Abriume unha meiga, igualiña cás dos contos, e sen darme explicacións (a verdade é que eu tampouco llas pedín), levoume por unha escaleira abaixo, abaixo... abaixo... abaixo...Nunca se acababa.

Atopoume o conserxe ás nove da noite, tirado no servizo, cheo de fame e de frío. Disque ás dúas da tarde, marcharon todos sen que ninguén se decatara da miña ausencia. Nin o meu mellor amigo. ¡Vaia desilusión! Meus pais, ó ver que non chegaba á casa, preocupados, buscáronme por todos os sitios e ata deron parte da miña desaparición á  Garda Civil.

(Imaxe baixada de internet)
Conteilles o que me pasara e leváronme ó psicólogo. Ninguén me cre. ¡Pero eu xúrovos que é verdade!. E o máis grave é que o maldito libro segue aquí, na escola. Vino onte. Mellor dito, noteino. Pero non vos podo dicir onde. ¡Non me deixa!






El otro día, la profesora nos llevó a la biblioteca del colegio para buscar información sobre la época medieval, los reinos de aquel tiempo, las guerras y todos esos rollos que tanto les gustan a los profes. Y allí estuvimos desde las doce hasta las dos. Mejor dicho, estuvieron, porque a mí me ocurrió una cosa... No sé si os lo debería contar... Sí, creo que es mejor que lo sepáis.

Resulta que, como el tema no me interesaba mucho que digamos, empecé a echarle una ojeada a otros libros que me tenían mejor pinta (mira que hay libros en la biblioteca, nunca me había fijado). Y me llamó la atención uno que en la portada no tenía nada, ni título, ni autor, ni tan siquiera estaba pintado, era incoloro como el agua. En realidad, no lo vi, tropecé con él. Tanto me impresionó, que no tuve más remedio que cogerlo. Una fuerza desconocida me hizo esconderlo debajo del abrigo y le pedí a la maestra para ir al servicio. Nada más cerrar la puerta del váter, el libro salió disparado de su escondrijo y me dio tal golpe en la cabeza, que perdí el conocimiento. Pero no fue un desmayo normal. En vez de caer en el suelo como le pasa a todo el mundo, empecé a elevarme como si tuviera alas. No me pesaba el cuerpo y salí volando por encima de la puerta. En un instante, llegué a un prado abarrotado de vacas de todas las formas y colores. Lo cierto es que supe que eran vacas porque me lo dijeron ellas, que a mi me parecían más bien bichos extraterrestres o algo así.

Al poco tiempo, apareció un coche tan raro como las vacas, con forma de ratón sin rabo y que, en vez de ruedas, tenía zuecos. Sin consultarme ni nada, me cogió y me transportó hasta una casa más extraña aún, sin ventanas y con una sola puerta, ¡pero en el tejado!. Aquella especie de coche fantástico me lanzó y aparecí llamando a la puerta sin más ni más. Me abrió una bruja, igualita a las de los cuentos, y sin darme explicaciones (la verdad, yo tampoco se las pedí), me llevó por una escalera abajo, abajo... abajo... Nunca se acababa.

Me encontró el conserje a las nueve de la noche, tirado en el servicio, muerto de hambre y de frío. Por lo visto, a las dos de la tarde, marcharon todos sin que nadie se percatara de mi ausencia. Ni mi mejor amigo, ¡vaya desilusión! Mis padres, al ver que no llegaba a casa, preocupados, me buscaron por todas partes y hasta dieron parte de mi desaparición a la Guardia Civil.

(Imaxe baixada de internet)
Les conté lo que me había pasado y me llevaron al psicólogo. Nadie me cree. ¡Pero os juro que es verdad! Y lo más grave es que el maldito libro sigue aquí, en la escuela. Lo he visto ayer. Mejor dicho, lo he notado. Pero no os puedo decir dónde. ¡No me deja!

8 dic 2011

MEL AMARGO / MIEL AMARGA

(Imaxe baixada de internet)



Buscou, entre as lembranzas, doce consolo. Pero só atopou sucedáneo feito paradoxo: lúa de mel, a súa primeira viaxe cara á amargura  actual. 






Buscó, entre los recuerdos, dulce consuelo. Pero sólo pudo hallar sucedáneo hecho paradoja: luna de miel, su primer viaje hacia la amargura actual.

3 dic 2011

BRINCABOIS / FALSA ORONJA



Tentas ó demo,
amanita muscaria.
Tan fermosa es…


Só con mirarte
alucino en colores.
Non quero máis.



A satán tientas,
amanita muscaria.
Tan hermosa eres…


Sólo con verte
alucino en colores.
No quiero más.

2 dic 2011

DESPEDIDA ETÍLICA

(Imaxe baixada de internet)
Aí quedas. Co meu corazón na túa copa, embriagado de amor, agardando que os efluvios do teu alcohol o anestesien para deixar de sufrir. ¡Pero en que boa compaña te deixo!: o meu corazón malferido e a túa fiel borracheira. Se algún día espertas do teu pesadelo, devólveme toda a vida que me roubaches. Mentres, espero non ter que emborracharme eu tamén para aprender a vivir sen corazón. Adeus.



Ahí te quedas. Con mi corazón en tu copa, embriagado de amor, esperando que los efluvios de tu alcohol lo anestesien para dejar de sufrir. ¡Pero en que buena compañía te dejo!: mi corazón malherido y tu fiel borrachera. Si algún día  despiertas de tu pesadilla, devuélveme toda la vida que me robaste. Mientras, espero no tener que emborracharme para aprender a vivir sin corazón. Adiós.