POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

22 ene 2012

REMEMORANDO



Vacas. O río.
A xiada. Herba seca.
Lembro a infancia.




Vacas. El río.
Helada. Hierba seca.
Aquella infancia…

18 ene 2012

POESÍA



(Imaxe baixada de internet)



Desde que cumprín os oitenta, a miña vida non rima.




Desde que cumplí los chenta, 
mi vida no rima.

13 ene 2012

CHAMADA PERDIDA / LLAMADA PERDIDA

Non sei de ti nin dos teus
se foxes de min ou me evitas
se me queres ou me ignoras
se fuches verdade ou mentira
se me lembras ou me esqueces                                                                                                                                                     
Non sei por que che escribo
se ti nunca me respondes
se non compartes os meus soños
se me arredas da túa vida
se non me contas nin me escoitas.
(Imaxe baixada de internet)

Non sei que mal me invade
que non te borro nin te odio
que sigo aquí como unha boba
que espero sempre unha chamada
que ata desexo que me mintas.




No sé de ti ni de los tuyos
si sólo huyes o me evitas
si me quisiste o me ignoras
si fuiste verdad o mentira
si me recuerdas o me olvidas.


No sé por qué te escribo
si tú nunca me respondes
si no compartes mis anhelos
si me echaste de tu vida
si no me cuentas ni me escuchas.


No sé qué mal me invade
que no te borro ni te odio
que sigo aquí como una tonta
que espero siempre tu llamada
que hasta deseo que me mientas.

9 ene 2012

NEVADA ASTURIANA



(Imaxe baixada de internet)
Xa era fermoso
e pintouse de neve.
¡Guapo, Boal!






Ya era precioso
y se pintó de nieve.
¡Guapo, Boal!

6 ene 2012

ESES XENÉRICOS.../ ESOS GENÉRICOS...


          Desde unha situación indefinida e ingrávida, contempla, desconcertado, o seu propio corpo inmóbil sobre a alfombra. Noutras ocasións nas que castigou á súa familia con simulacros de suicidio, sempre despertara  no hospital rodeado polos seus. Pero este é o salón da súa casa, e está só. El cre que fixo exactamente o mesmo ca outras veces...
          -Só cambia a cor da caixa, teñen o mesmo principio activo cás túas pastillas de toda a vida  -aseguráralle onte o farmacéutico.
          “Parece que entra alguén na habitación. Si, aí están a miña muller e a súa amiga Laura. ¡Que guapa te conservas, Lauriña! ¿Por que casaches con Alfredo, condenada, se sabías que eu estaba tolo por ti? ¿Pero que fan? ¿Por que me sacoden con tanta forza? ¿Por que berran coma posesas? ¿Por que intentan pecharme os ollos...? ¡Merda, xa non vexo nada!”


(Imaxe baixada de internet)
       
          Desde una situación indefinida e ingrávida, contempla, desconcertado, su propio cuerpo inmóvil sobre la alfombra. En ocasiones anteriores en que castigó a su familia con simulacros de suicidio, siempre había despertado en el hospital rodeado de los suyos. Pero este es el salón de su casa, y está solo. Él cree haber hecho exactamente lo mismo que otras veces...
          -Sólo cambia el color de la caja, tienen el mismo principio activo que tus pastillas de toda la vida - le había asegurado ayer el farmacéutico. 
          “Parece que entra alguien en la habitación. Sí, ahí están mi mujer y su amiga Laura. ¡Qué guapa te conservas, Laurita! ¿Por qué te casaste con Alfredo, puñetera, si sabías que yo estaba loco por ti? ¿Pero qué hacen? ¿Por qué me sacuden con tanta fuerza? ¿Por qué gritan como posesas? ¿Por qué intentan cerrarme los ojos…? ¡Mierda, ya no veo nada!”

1 ene 2012

ANTE TODO, RESPECTO / ANTE TODO, RESPETO

   
     - Cariño, ¿que lle pides ó ano novo?
    - Só unha cousa: que sigamos odiándonos con respecto como ata agora.


(Imaxe baixada de internet)



    - Cariño, ¿qué  pides para el nuevo año?
    - Sólo una cosa: que nos sigamos odiando
      con respeto como hasta ahora.

31 dic 2011

LÚA / LUNA



(Imaxe baixada de internet)


Baila na poza
todas as noites claras  
a lúa chea.




Baila en el charco
todas las noches claras
la luna llena






29 dic 2011

FELICIDADE VIRTUAL / FELICIDAD VIRTUAL


(Imaxe baixada de internet)
O último fillo que quedaba na casa acaba de independizarse. A crise obrigou ó seu marido a aceptar un traballo noutra cidade. Ela, desorientada, non sabe que facer co seu tempo. Segundo van pasando os días, acompáñana o medo, a angustia e ata a depresión. Unha boa amiga, despois de varios intentos malogrados de levala a un especialista, introdúcea en internet. Case sen decatarse, descobre un novo mundo que a vai atrapando, desconectando da realidade. Entre os seus contactos cibernéticos, hai un especial que a comprende mellor ca ninguén, aconséllaa, dálle vida...

Unha mañá érguese cantaruxando aquela coñecida canción de Cecilia e, de súpeto, veo todo claro: ninguén a coñece como o seu home, é el quen lle manda ramiños de violetas camuflados entre conversacións de chat, seguro. ¡Nunca fora tan feliz! E xamais saberá que o benfeitor anónimo que o azar puxo no seu camiño é unha prestixiosa psiquiatra.



El último hijo que quedaba en casa acaba de independizarse. La crisis obligó a su marido a aceptar    un trabajo en otra ciudad. Ella, desorientada, no sabe qué hacer con su tiempo.  Según van pasando los días, la acompañan el miedo, la angustia y hasta la depresión. Una buena amiga, después de varios intentos fallidos de llevarla a un especialista, la introduce en internet. Sin darse apenas cuenta, descubre un nuevo mundo que la va atrapando, desconectando de la  cotidianeidad. Entre sus contactos cibernéticos, hay uno especial que la comprende mejor que nadie, la aconseja, le da vida…


Una mañana se levanta canturreando aquella conocida canción de Cecilia y, de repente, lo ve todo claro: nadie la conoce como su esposo, es él quien le manda ramitos de violetas camuflados entre conversaciones de chat, seguro. ¡Nunca había sido tan feliz! Y jamás sabrá que el benefactor anónimo que el azar puso en su camino es una prestigiosa psiquiatra.

27 dic 2011

VACÍO



(Imaxe baixada de internet)
Fóronse os fillos. ¿E agora que?





Se fueron los hijos. ¿Y ahora qué?



26 dic 2011

MURALLA DE LUGO



(Imaxe baixada de internet)
Cinto romano 
de pedras inmortais
cinguindo Lugo.
Pola fibela vella
fai que fuxe a historia.

Cinto romano
de piedras inmortales
rodean Lugo.
Por la fíbula vieja
finge huir la historia.



22 dic 2011

CHORRADA NAVIDEÑA

O Nadal é friaxe e calor de estufa.
(Imaxe baixada de internet)
É retorno, alegrías e morriña.
É un empacho de agasallos,
aparencia, compromiso, caridade,
parentes, inimigos  e abrazos.
É a mentira camuflada entre sorrisos.
É un virus contaxioso, unha febre,
que pasa, pero volve, sen remedio.
O Nadal é guerra en tregua
para limpar o canón das escopetas.
É o lobo disfrazado de año novo.


                                                     La Navidad es frío y calor de estufa.
                                                     Es retorno, alegrías y nostalgia.
(Imaxe baixada de internet)
Es empacho de regalos,
apariencia, compromiso, caridad,
parientes, enemigos y abrazos.
Es la mentira camuflada entre sonrisas.
Es un virus contagioso, una fiebre,
que pasa, pero vuelve, sin remedio.
La Navidad es guerra en tregua
para limpiar el cañón de la escopeta.
   Es el lobo disfrazado de cordero.


21 dic 2011

SÍNDROME MATERNAL



(Imaxe baixada de internet)

Non elixiu ser nai. Un desgraciado decidiu por ela nun portal. Pero cada sorriso da súa adorada filla vai cambiando o odio polo agradecemento.




No eligió ser madre. Un desgraciado decidió por ella en un portal. Pero cada sonrisa de su adorada hija va cambiando el odio por agradecimiento.




15 dic 2011

O RÍO / EL RÍO



             No mesmo leito
                    un río novo sempre,
                           lambendo verdes.


                                                       Salfire o río
                                                              con húmido murmurio
                                                                     por se algo queda.


O AREAL (acuarela de Carmen López)

                                                                       El mismo lecho.
                                                                Un río nuevo siempre,
                                                          lamiendo verdes


                                      Salpica el río
                               con húmedo rumor
                        por si algo queda.



11 dic 2011

MISTERIO NA BIBLIOTECA / MISTERIO EN LA BIBLIOTECA


O outro día, a mestra levounos á biblioteca do colexio para buscar información sobre a época medieval, os reinos daquel tempo, as guerras e todas esas lerias que tanto lles gustan ós profes. E alí estivemos desde as doce ata as dúas. Mellor dito, estiveron, porque a min pasoume unha cousa...Non sei se vola debería contar...Si, creo que é mellor que o saibades.

(Imaxe baixada de internet)
Resulta que, como o tema non me interesaba moito que digamos, empeceille a botar unha ollada a outros libros que me tiñan mellor pinta (mira que che hai ben libros na biblioteca, nunca me decatara). E chamoume a atención un que na portada non tiña nada, nin título, nin autor, nin tan sequera estaba pintado, era incoloro coma a auga. En realidade, non o vin, tropecei con el. Tanto me impresionou, que non tiven máis remedio ca collelo. Unha forza descoñecida fíxome agachalo debaixo do gabán e pedinlle á mestra para ir ó servizo. Aínda ben non cerrara a porta do váter, o libro saíu disparado do seu escondedoiro e deume tal golpe na cabeza, que perdín o sentido. Pero non foi un desmaio normal. En vez de caer no chan como lle pasa a todo o mundo, empecei a elevarme coma se tivese ás. Non me pesaba o corpo e saín voando por riba da porta. Nun intre, cheguei a unha herbeira cheíña de vacas de todas as formas e cores. O certo é que souben que eran vacas porque mo dixeron elas, que a min parecíanme máis ben  bechos extraterrestres ou algo así.

De alí a un anaco, apareceu un coche tan raro coma as vacas, con forma de rato sen rabo e que, en vez  de rodas, tiña zocos.  Sen consultarme nin nada, colleume e transportoume ata unha casa máis estraña aínda, sen ventás e cunha soa porta, ¡pero no tellado!. Aquela especie de coche fantástico lanzoume e aparecín petando á porta sen máis nin máis. Abriume unha meiga, igualiña cás dos contos, e sen darme explicacións (a verdade é que eu tampouco llas pedín), levoume por unha escaleira abaixo, abaixo... abaixo... abaixo...Nunca se acababa.

Atopoume o conserxe ás nove da noite, tirado no servizo, cheo de fame e de frío. Disque ás dúas da tarde, marcharon todos sen que ninguén se decatara da miña ausencia. Nin o meu mellor amigo. ¡Vaia desilusión! Meus pais, ó ver que non chegaba á casa, preocupados, buscáronme por todos os sitios e ata deron parte da miña desaparición á  Garda Civil.

(Imaxe baixada de internet)
Conteilles o que me pasara e leváronme ó psicólogo. Ninguén me cre. ¡Pero eu xúrovos que é verdade!. E o máis grave é que o maldito libro segue aquí, na escola. Vino onte. Mellor dito, noteino. Pero non vos podo dicir onde. ¡Non me deixa!






El otro día, la profesora nos llevó a la biblioteca del colegio para buscar información sobre la época medieval, los reinos de aquel tiempo, las guerras y todos esos rollos que tanto les gustan a los profes. Y allí estuvimos desde las doce hasta las dos. Mejor dicho, estuvieron, porque a mí me ocurrió una cosa... No sé si os lo debería contar... Sí, creo que es mejor que lo sepáis.

Resulta que, como el tema no me interesaba mucho que digamos, empecé a echarle una ojeada a otros libros que me tenían mejor pinta (mira que hay libros en la biblioteca, nunca me había fijado). Y me llamó la atención uno que en la portada no tenía nada, ni título, ni autor, ni tan siquiera estaba pintado, era incoloro como el agua. En realidad, no lo vi, tropecé con él. Tanto me impresionó, que no tuve más remedio que cogerlo. Una fuerza desconocida me hizo esconderlo debajo del abrigo y le pedí a la maestra para ir al servicio. Nada más cerrar la puerta del váter, el libro salió disparado de su escondrijo y me dio tal golpe en la cabeza, que perdí el conocimiento. Pero no fue un desmayo normal. En vez de caer en el suelo como le pasa a todo el mundo, empecé a elevarme como si tuviera alas. No me pesaba el cuerpo y salí volando por encima de la puerta. En un instante, llegué a un prado abarrotado de vacas de todas las formas y colores. Lo cierto es que supe que eran vacas porque me lo dijeron ellas, que a mi me parecían más bien bichos extraterrestres o algo así.

Al poco tiempo, apareció un coche tan raro como las vacas, con forma de ratón sin rabo y que, en vez de ruedas, tenía zuecos. Sin consultarme ni nada, me cogió y me transportó hasta una casa más extraña aún, sin ventanas y con una sola puerta, ¡pero en el tejado!. Aquella especie de coche fantástico me lanzó y aparecí llamando a la puerta sin más ni más. Me abrió una bruja, igualita a las de los cuentos, y sin darme explicaciones (la verdad, yo tampoco se las pedí), me llevó por una escalera abajo, abajo... abajo... Nunca se acababa.

Me encontró el conserje a las nueve de la noche, tirado en el servicio, muerto de hambre y de frío. Por lo visto, a las dos de la tarde, marcharon todos sin que nadie se percatara de mi ausencia. Ni mi mejor amigo, ¡vaya desilusión! Mis padres, al ver que no llegaba a casa, preocupados, me buscaron por todas partes y hasta dieron parte de mi desaparición a la Guardia Civil.

(Imaxe baixada de internet)
Les conté lo que me había pasado y me llevaron al psicólogo. Nadie me cree. ¡Pero os juro que es verdad! Y lo más grave es que el maldito libro sigue aquí, en la escuela. Lo he visto ayer. Mejor dicho, lo he notado. Pero no os puedo decir dónde. ¡No me deja!

8 dic 2011

MEL AMARGO / MIEL AMARGA

(Imaxe baixada de internet)



Buscou, entre as lembranzas, doce consolo. Pero só atopou sucedáneo feito paradoxo: lúa de mel, a súa primeira viaxe cara á amargura  actual. 






Buscó, entre los recuerdos, dulce consuelo. Pero sólo pudo hallar sucedáneo hecho paradoja: luna de miel, su primer viaje hacia la amargura actual.

3 dic 2011

BRINCABOIS / FALSA ORONJA



Tentas ó demo,
amanita muscaria.
Tan fermosa es…


Só con mirarte
alucino en colores.
Non quero máis.



A satán tientas,
amanita muscaria.
Tan hermosa eres…


Sólo con verte
alucino en colores.
No quiero más.

2 dic 2011

DESPEDIDA ETÍLICA

(Imaxe baixada de internet)
Aí quedas. Co meu corazón na túa copa, embriagado de amor, agardando que os efluvios do teu alcohol o anestesien para deixar de sufrir. ¡Pero en que boa compaña te deixo!: o meu corazón malferido e a túa fiel borracheira. Se algún día espertas do teu pesadelo, devólveme toda a vida que me roubaches. Mentres, espero non ter que emborracharme eu tamén para aprender a vivir sen corazón. Adeus.



Ahí te quedas. Con mi corazón en tu copa, embriagado de amor, esperando que los efluvios de tu alcohol lo anestesien para dejar de sufrir. ¡Pero en que buena compañía te dejo!: mi corazón malherido y tu fiel borrachera. Si algún día  despiertas de tu pesadilla, devuélveme toda la vida que me robaste. Mientras, espero no tener que emborracharme para aprender a vivir sin corazón. Adiós.

27 nov 2011

DIRECCIÓN EQUIVOCADA



(Imaxe baixada de internet)

De tanto mirar cara ó ceo, deixou de ver.




De tanto mirar al cielo, dejó de ver.

25 nov 2011

TOLEADA SABOROSA / LOCURA SABROSA



Tolos no monte.
Cogomelos ó cesto.
Despois, lupanda.




Locos al monte. 
Setas llenando cestos.
Después, festín.

22 nov 2011

¡ÁNIMO!

Un  aire cálido tróuxote a min.
Sería o levante ou que sei eu.
E abrinche a porta de par en par
con abrazos mancos, de corazón.
E fuches entrando, pouquiño a pouco,
ocupando espazos por habitar,
coa túa presenza alá na distancia,
con verbo amable e profesional.
E chegou o outono sen compaixón
xeando o vento que corta a alma.
¡Unamos forzas con esperanza,
cerremos portas a cal e pedra,
que o frío inverno pase de largo,
que brote o campo, que luza o sol!


BOSQUE EN PRIMAVERA, de Carmen López. (Interenet)

Un aire cálido te trajo a mí.
Sería el levante o qué sé yo.
Y abrí mi puerta de par en par.
Te abracé sin manos, de corazón.
Y fuiste entrando, poquito a poco,
ocupando espacios por habitar,
con tu presencia en la lejanía,
con verbo amable y profesional.
Y llegó el otoño sin compasión
helando el viento que corta el alma.
¡Unamos fuerzas con esperanza,
cerremos puertas a cal y canto,
que el frío invierno pase de largo,
que brote el campo, que luzca el sol!

21 nov 2011

EDITIÑO 3



Atopei triste cansazo
EQUILIBRIO INESTABLE, de Alejandro Turdó (Internet)
buscando inspiración.
Sofre equilibrio inestable
a balanza creativa.
Gañará
a inclinación ó silencio.



Encontré triste cansancio
buscando inspiración.
Sufre equilibrio inestable
la balanza creativa.
Ganará
la inclinación al silencio.

16 nov 2011

SARABIADA / GRANIZADA

(Imaxe baixada de internet)

A nube negra
dispara pedras brancas:
vinganza pura.




La nube negra
dispara piedras blancas:
venganza pura.






(Imaxe baixada de internet)
A nube rompe
en pedras de cristal:
xeo que abrasa.




La nube rompe 
en piedras de cristal:
hielo que abrasa.


11 nov 2011

INDIFERENZA CRÓNICA / INDIFERENCIA CRÓNICA

(Imaxe baixada de internet)




Ademais das mesas de madeira nobre, había un piano e un home. O pianista formaba parte do mobiliario. Tivo que morrer para dar fe da súa existencia. E só unhas vellas teclas botaron en falta as súas caricias.




Además de las mesas de madera noble, había un piano y un hombre. El pianista formaba parte del mobiliario. Tuvo que morirse para dar fe de su existencia. Y sólo unas viejas teclas echaron en falta sus caricias.

6 nov 2011

PASEO CARA Ó OUTRO MUNDO / PASEO HACIA EL MÁS ALLÁ

(Imaxe baixada de internet)
Cunha man agarran cadanseu caxato. Coa outra, apóianse un no outro. Coa ansia de seguir xuntos, adhírense á vida, que intenta despegalos a forza de golpes. Cando o primeiro se solte, o segundo caerá. E mentres agardan, camiñan, lentamente camiñan.


Con una mano, se agarran a sus respectivos bastones. Con la otra, se apoyan entre sí. Con el ansia de seguir juntos, se adhieren a la vida, que intenta despegarlos a fuerza de golpes. Cuando el primero se suelte, el segundo caerá. Y mientras esperan, caminan, lentamente caminan.

(Relato seleccionado para formar parte do libriño titulado BOCADOS SABROSOS, resultado do I Concurso de Microrrelatos ACEN)

1 nov 2011

ARAÑEIRA / TELARAÑA



(Imaxe baixada de internet)

A araña espera.
Unha mosca agoniza
entre os seus fíos.



La araña espera.
Una mosca agoniza 
entre sus hilos.

27 oct 2011

DESCONSIDERADA


(Imaxe baixada de internet)


Agardábana para comer e aforcouse sen avisar.




La esperaban para comer y se ahorcó sin avisar.


22 oct 2011

MORRIÑA DA ESCOLA/ MORRIÑA DE LA ESCUELA

        
          Xa hai moito tempo que non vou á escola. Non é que  non queira ir, é que non me deixan. Eu degoiro por volver, pero non podo, e iso que vivo preto dela.
         Onte entroume tanta morriña que, cando sentín o balbordo dos rapaces no recreo, boteime fóra e achegueime ó patio. Oía, pero non vía nada. Non sabía se empolicarme no valo ou meter a cabeza por un burato que fixeron os cativos no muro. Tiven medo de que me quedase a cachola entalada, así que empecei a rubir pola parede. Mellor dito, intenteino; pero non o conseguín, claro. Así que tiven que conformarme con arrimar a orella e imaxinar o que pasaba dentro. Ata min chegaban con claridade os berros dun rapaz groseiro e violento. Pareceume que sería Ramón Penedo. Non mellorou nada, o pobre. Menos mal que a maioría son cativos educados, xenerosos e simpáticos. 
        Tan entretida estaba que non me decatei do zumbido dunha abella que libaba  nunhas flores do camiño. Sen querer, molesteina e defendeuse espetándome o seu aguillón nunha man. ¡Que pouco me durou o recreo! Tiven que correr cara á casa para poñerlle remedio á dor. Boteille de todo o que atopei: vinagre, comiños, sal, aceite... Vaia, que adobei a man, pero non debín de atinar cos ingredientes porque me seguiu doendo todo o día, a condenada.
          Aínda non vos dixen o motivo polo que non podo ir á escola, á miña querida escola: porque levo dous anos xubilada.


(Imaxe baixada de internet)
        
          Ya hace mucho tiempo que no voy al colegio. No es que no quiera ir, es que no me dejan. Yo me muero por volver, pero no puedo, y eso que vivo cerquita.
         Ayer me entró tanta nostalgia que, cuando sentí el alboroto de los niños en el recreo, me eché fuera y me acerqué al patio. Oía, pero no veía nada. No sabía si encaramarme a la valla o introducir la cabeza por un agujero que han hecho los chavales en el muro. Tuve miedo de que me quedase la  chola aprisionada , así que empecé a escalar por la pared. Mejor dicho, lo intenté; pero no lo conseguí, claro. Así que tuve que conformarme con arrimar la oreja e imaginar lo que pasaba dentro. Hasta mí llegaban con claridad los gritos de un chico grosero y violento. Pienso que sería Ramón Penedo. No ha mejorado nada, el pobre. Menos mal que la mayoría son niños educados, generosos y simpáticos.
          Tan entretenida estaba que no me di cuenta del zumbido de una abeja que libaba en unas flores del camino. Sin querer, la molesté y se defendió clavándome su aguijón en una mano. ¡Qué poco me duró el recreo! Tuve que correr a casa para ponerle remedio al dolor. Le eché de todo lo que encontré: vinagre, cominos, sal, aceite ... Vaya, que adobé la mano, pero no debí de atinar con los ingredientes porque me siguió doliendo todo el día, la condenada.
          Todavía no os he dicho el motivo por el que no puedo ir a la escuela, a mi querida escuela: porque llevo dos años jubilada.

17 oct 2011

DIFERENZAS / DIFERENCIAS

(Imaxe baixada de internet)

Chuvia de estrelas 
as bágoas doridas
do neno amado.
Noite escura o sorriso
nos ollos secos do orfo.




(Imaxe baixada de internet)


Lluvia de estrellas
el llanto dolorido
del niño amado.
Noche oscura la risa
en ojos secos de huérfano.

12 oct 2011

UN MÁIS UN NON SON DOUS/ UNO MÁS UNO NO SON DOS

Non sei se te amo ou me queres;
se me adoras ou te aprecio.
Tampouco sei se me atraes;
ou se aínda me desexas.

Pero sabes
que se te vas, non respiro;
que se penso, penso en ti;
que nacín cando chegaches
e morro cando me faltas.

E sabemos
que nos mantemos unidos
co fío da liberdade.
Que por vías paralelas
camiñamos abrazados.



(Imaxe baixada de internet)
No sé si te amo o me quieres;
si me adoras o te aprecio.
Tampoco sé si me atraes;
o si tú aún me deseas.

Pero sabes
que si te vas, no respiro;
que si pienso, pienso en ti;
que nací cuando llegaste
y muero cuando me faltas.

Y sabemos
que perduramos unidos
con hilos de libertad.
Que por vías paralelas
caminamos abrazados.

8 oct 2011

¡POR FIN!



"El anciano" de Jorge Tello (internet)


Dedicou a súa vida a buscar felicidade e non a atopou. Pero non se rende: espera, ilusionado, a ventura da morte.




Dedicó su vida a buscar la felicidad y no la halló. Pero no se rinde: espera, ilusionado, la dicha de la muerte.

3 oct 2011

TRONADA



(Imaxe baixada de internet)
Antes do trono
o lóstrego fugaz:
clímax de nube. 




Antes del trueno
relámpago fugaz:
clímax de nube.