POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

30 abr 2011

AMOR PROPIO

          “Voume. Un bo mozo coma min non pode tolerar que un intruso orgulloso veña  ocupar o lugar que me corresponde, sen recato ningún, ignorando a miña presenza e desacougo. Estiven a piques de defender o meu honor pelexando, coma macho que son. Pero acabei descartando esa opción porque, anque estou seguro da miña indiscutible superioridade, non podería soportar que un estraño, un rapaz inexperto, chegase a facerme a máis mínima rabuñada. Así que decidín que o mellor é dar media volta e desaparecer coa cabeza ben alta. ¡O que sobran son poliñas novas polo mundo adiante!”
          E marchou. Ata o curral veciño, onde as galiñas o recibiron coas ás abertas; e a dona, co coitelo  na man.




            “Me voy. Alguien tan buen mozo como yo no puede tolerar que un advenedizo orgulloso venga a ocupar el lugar que me corresponde, sin recato alguno, ignorando mi presencia y malestar. A punto estuve de defender mi honor peleándome, como macho que soy. Pero acabé descartando esa opción porque, aun seguro de mi indiscutible superioridad, no podría soportar que un intruso, un jovencito inexperto, me llegara a hacer el más mínimo rasguño. Así que he decidido que lo mejor es dar media vuelta y desaparecer con la cabeza bien alta. ¡Lo que sobran son pollitas por el mundo adelante!”
            Y se fue. Hasta el corral vecino, donde las gallinas lo recibieron con las alas abiertas; y la dueña, cuchillo en mano.

(Imaxe baixada de internet)

26 abr 2011

VERDADES A MEDIAS

Non é verdade o que din.
Non todos somos iguais.
Non quero que me mesturen
cos que maltratan ou matan.
Eu non son igual a eles
(Imaxe baixada de internet)
nin tampouco quero selo.


Non é verdade o que din.
Non hai diferentes cores.
Eu son branco, ti es negro;
estou eu negro, ti tan branco…
E a nosa pura amizade
máis incolora cá auga.


Non é verdade o que din.
As mulleres non son homes.
As mulleres son persoas
e os homes persoas son.
Cada quen é como é
e como tal debe ser.

Nin é verdade o que din
nin tan sequera mentira;
porque afirman sen pensar
e sen pensar non atinan.

Por iso quero que penses.
Por iso quero que opines.
Tamén quero que dubides
da verdade que eu che diga.


No es verdad lo que dicen.
No todos somos iguales.
No quiero que me confundan
con el que mata o maltrata.
Yo no soy igual a ellos
ni tampoco quiero serlo

No es verdad lo que dicen.
No hay distintos colores.
Yo soy blanco, tú eres negro;
(Imaxe baixada de internet)
estoy yo negro, tú tan blanco...
Y nuestra pura amistad
más incolora que el agua.

No es verdad lo que dicen.
Las mujeres no son hombres.
Las mujeres son personas
y los hombres personas son.
Cada cual es como es
y como tal debe ser.

Ni es verdad lo que dicen
ni tan siquiera mentira;
porque afirman sin pensar
y sin pensar no se atina.

Por eso quiero que pienses.
Por eso quiero que opines.
Por eso quiero que dudes
de la verdad que yo diga.

22 abr 2011

CALAS


(Imaxe baixada de internet)

 Capa esmeralda,
ouro na branca copa:
a cala en flor.



Capa esmeralda,
oro en la blanca copa:
la cala en flor.



17 abr 2011

MISIVA IMAXINARIA / MISIVA IMAGINARIA

              Querido Xe:
              Perdóame o de querido, que será o único que me teñas que perdoar. En cambio eu…Os meus ollos, por fin, confirmaron o que os oídos se negaron a escoitar durante tanto tempo. Vinvos. Era tan certo o que todos pregoaban coma falsas as túas palabras. Quixera estar cega para seguir créndote. Quixera estar corda e poder odiarte. Máis cá túa traizón, dóeme seguir amándote. Pero iso será a miña vinganza.
              Adeus.

             
              Querido Equis:
              Perdóname lo de querido, que será lo único que tengas que perdonarme. En cambio yo...Mis ojos, por fin, han confirmado lo que los oídos se negaron a escuchar durante tanto tiempo. Os he visto. Era tan cierto lo que todos pregonaban como falsas tus palabras. Quisiera estar ciega para seguir creyéndote. Quisiera estar cuerda y poder odiarte. Más que tu traición, me duele seguir amándote. Pero eso será mi venganza.
              Adiós.

12 abr 2011

VIDA CHEA / VIDA LLENA

A morte está sempre á espreita
agardando que teñas a vida chea.
Chea de vida ou de futuro;
de feridas, dor ou desenganos;
xuventude, anos ou rutinas;
esperanzas, soños ou proxectos;
desamor, cariños ou fracasos...
(Imaxe baixada de internet)

A miña está acugulada de ocos.
Vaime  estoupar como unha bincha.
Xa sinto o seu alento na caluga.



La muerte está siempre alerta
esperando que tengas la vida llena.
Llena de vida o de futuro;
de heridas, dolor o desengaños;
juventud, años o rutinas;
esperanzas, sueños o fracasos...
La mía está colmada de huecos.
Me va a reventar como un globo.
Ya siento su aliento en la nuca.

9 abr 2011

ENSALADA MIXTA

Carne e verdura:
agochado na folla
o caracol.

Carne y verdura:
escondido en una hoja
el caracol.

5 abr 2011

INIMIGAS PAR SEMPRE / ENEMIGAS PARA SIEMPRE

(Imaxe baixada de internet)




Eran íntimas amigas.
Tanto quixeron compartir que se lles foi a man.
Agora xa só comparten odio e un home traidor.





Eran íntimas amigas. En su afán por compartirlo todo, se les fue la mano. Ahora ya sólo comparten odio y un hombre traidor.

1 abr 2011

DOR ANIMAL / DOLOR ANIMAL

Nada máis cruel ca arrincar de golpe
os fillos todos a unha nai.
Nada máis triste ca vivir de cerca
as angustias maternas, os lamentos,
a súa desesperación, a busca inútil,
a inocencia da esperanza posta en min,
verdugo anónimo.


Que ninguén me xulgue.
Na vivencia desa dor
está a miña condena.
¡Pobre gatiña!.


recitado

Nada más cruel que arrancar de golpe
todos los hijos a una madre.

Nada más triste que vivir de cerca
las angustias maternas, los lamentos,
su desesperación, la inútil búsqueda,
la inocencia de la esperanza puesta en mí,
verdugo anónimo.

Que nadie me juzgue.
En la vivencia de su dolor
está mi condena.
¡Pobre gatita!

27 mar 2011

INUNDACIÓN

(Rio Ulla)
Cubrindo campos
un mar de chocolate:
o río fóra.



Non recoñezo
o meu río de sempre.
Fíxose malo.
Goza afogando leiras
convertido en xigante.


  
Cubriendo campos
un mar de chocolate:
el río crece.
No reconozco
a mi río de siempre.
Hace de malo.
Goza ahogando fincas
convertido en gigante.
 

25 mar 2011

REENCARNACIÓN

           Máis ca prudente, sixilosa. Vive arrastrada mendigando esmola de aloumiños e comprensión; apégase ó chan como a unha balsa no océano buscando a salvación que nunca chega; sente frío crónico que só contrarresta co antídoto da calor allea, sempre escasa e fuxidía; quéixase a diario de vellas e novas dores, que a fan aletargar por veces; ataca envelenada a quen se cruce no seu camiño...
           Vendería a alma ó diaño por entender o que lle pasa, ignorante da súa verdadeira identidade: pel de muller sobre interior de serpe negra.


(Imaxe obtida modificando a orixinal baixada de internet, de Álvarez Debans)

                Más que prudente, sigilosa. Vive arrastrada mendigando limosna de caricias y comprensión; se pega al suelo como a una balsa en el océano buscando la salvación que nunca llega; siente frío crónico que sólo contrarresta con antídoto de calor ajeno, siempre huidizo y escaso; se queja a diario de viejos y nuevos dolores, que la hacen aletargar a veces; ataca envenenada a quien se cruce en su camino…
           Vendería el alma al diablo por comprender lo que le pasa, ignorante de su verdadera identidad: piel de mujer sobre interior de serpiente negra.


22 mar 2011

ESCOLA DE CORES

A escola era triste.
Os libros, en branco e negro.
As pizarras, negras.
A roupa da mestra, negra.
A fame, negra.
(Imaxe baixada de internet)

 Agora a escola brilla.
De América chegou o Sol
e de África, a calor.
Asia está tamén aquí.
¡A escola ten color!

Caras novas, novas linguas,
nenos novos, pero iguais.
Iguais porque xogamos xuntos.
Iguais porque sentimos todos.
Iguais porque nos une a risa.


La escuela era tirste.
Los libros, en blanco y negro.
Las pizarras, negras.
La ropa del maestro, negra.
El hambre, negra.
Ahora la escuela brilla.
De América, llegó el Sol
y de África, el calor.
Asia está también aquí.
¡La escuela es multicolor!

Caras nuevas, nuevas lenguas,
niños nuevos, pero iguales.
Iguales porque jugamos juntos.
Iguales porque sentimos todos,
porque son iguales nuestras risas.

19 mar 2011

CAMELIAS

                                                
                                     
  Como unha geisha
  de porcelana fina,
  tentas, camelia.         



 Nunha camelia,
Oriente. E Galicia
    en todas elas. 




Como una geisha
de porcelana fina,
tientas, camelia. 
                       
  
En una camelia,
Oriente. Galicia
en todas ellas.


15 mar 2011

IMPOTENCIA



(Imaxe baixada de internet)



Como non a deixaban vivir, decidiu morrer.
E tampouco a deixaron.






Como no la dejaban vivir, decidió morirse.
Y tampoco la dejaron.

11 mar 2011

PREDESTINADO

        De rapaz, seu pai levábao a navegar para que fose aprendendo o oficio, coma tódolos homes da familia. Pero Roque amaba tanto os animais, que non daba soportado a loita agonizante dos pobres peixes na rede. E decidiu que non sería pescador. O malo era que levaba o mar gravado nos xenes...
        De grande, atopou a solución: fíxose pirata.

(Imaxe baixada de internet)

        De niño, su padre lo llevaba a navegar para que fuese aprendiendo el oficio, como todos los hombres de la familia. Pero Roque amaba tanto a los animales, que no podía soportar la lucha agonizante de los pobres peces en la red. Y decidió que no sería pescador. Lo malo era que llevaba el mar grabado en los genes...
        De mayor, encontró la solución: se hizo pirata.

6 mar 2011

GAIOLA / JAULA

(Imaxe baixada de internet)

Síntome presa
nunha gaiola aberta
da que non fuxo.
Atan os teus afagos
a miña liberdade.


Me siento presa
en una jaula abierta
de la que no huyo.
Atas con tus halagos
mi ansia de libertad.

1 mar 2011

TI / TÚ

                                                                                                            recitado
Non é preciso ter ás para voar
nin voar para tocar as nubes.
Nada mellor ca inxección en vea
de sobredose de palabra amiga.
(Imaxe baixada de internet)
Nada mellor ca inhalación profunda
de aire fresco de sorriso alleo.
Non é preciso coñecer para saber
nin saber se me coñeces para dar.         




No hacen falta las alas para volar
ni volar para tocar las nubes.
Nada mejor que inyección en vena
de sobredosis de palabra amiga.
Nada mejor que inhalación profunda
de aire fresco de sonrisa ajena.
No hace falta conocer para saber
ni saber si me conoces para dar.

24 feb 2011

PÍDEME A LÚA / PÍDEME LA LUNA


Escóitame cos teus ollos, mírame desde o corazón,
acaríñame coas palabras e pídeme a Lúa. Terala.

 
(Imaxe baixada de internet)

 
 
 
Escúchame con tus ojos, mírame con el corazón, acaríciame con palabras y pídeme la Luna. La tendrás.


19 feb 2011

NOGUEIRA / NOGAL



Chora a Nogueira
vestida de febreiro
por fillos noces.


 

Llora el nogal
vestido de febrero
por hijos nueces.

13 feb 2011

ACCIDENTE



É unha mañá morna e luminosa. Os paxaros celébrano con música en vivo. As flores coquetean co Sol. As bolboretas xogan a levitar. E Rosalía abafa o vidro da ventá co seu pranto, amarrada a unha fría cadeira de rodas. Desde hai un ano, para ela tódolos días son grises.

 
(Imaxe baixada de internet)




Es una mañana cálida y luminosa. Los pájaros lo celebran con música en vivo. Las flores coquetean con el Sol. Las mariposas juegan a levitar. Y Rosalía empaña el cristal de la ventana con su llanto, amarrada a una fría silla de ruedas. Desde hace un año, para ella todos los días son grises.



8 feb 2011

COS PÉS NO CHAN / CON LOS PIES EN EL SUELO


(Imaxe baixada de internet)
Onte,
pendureime do aire
por sentirme levitando
sobre temores e penas.

Os fíos que me sostiñan,
feitos de sinxelas verbas,
racharon axiña.

Hoxe,
esnafrada e doente,
xazo enterrada en vida
no lodo da realidade.

Ayer,
me colgué del aire
por sentirme levitando
sobre temores y penas.

Los hilos que me aguantaban
hechos de simples palabras
se rasgaron pronto.

Hoy,
estrellada y doliente
yazco enterrada en vida
en el fango realidad.

2 feb 2011

NABAL



Doce amargura.
Grelos. Esencia verde
da terra meiga.



Dulce amargura.
Grelos. Esencia verde
de tierra meiga. 


29 ene 2011

RETRATO

                      recitado



Esta noite falloume o sono
(Imaxe baixada de internet)
e chegou Cecilia.
Non sei por que.
Ou si o sei.
E fíxenlle un retrato.
¡Menos mal que non pintei!
Quedou fermoso
pero algo triste.
E non sei como amañalo.
Agardaremos que abra o día:
que o Sol brille na súa risa.


Este ano era gris
e chegou Cecilia
coa súa paleta de cores
á miña vida.
¡Como me gustaría
devolverlle, con intereses,
  a súa enerxía!

Esta noche me falló el sueño
y llegó Cecilia.
No sé por qué.
O sí lo sé.
Y le hice un retrato.
¡Menos mal que no he pintado!
Me ha salido hermoso
pero algo triste.
Y no sé como arreglarlo.
Esperaremos que  abra el día
y que el sol brille en su sonrisa.


Este año era gris
y llegó Cecilia
con su paleta de colores
a mi vida.
¡Cómo me gustaría
devolverle, con intereses,
su energía!

23 ene 2011

ANOS LUZ / AÑOS LUZ

Seducida por cantos de serea que  aloumiñan o meu ego adurmiñado, érgome ingrávida e, aínda cos ollos pechados, danzo entre as nubes ó teu ritmo e ó meu paso. Ata que o escintileo da túa estrela me esperta de vez e contemplo, asustada, o abismo que nos separa. Ese é o momento no que me deixo caer de golpe sobre o meu planeta, convencida de ter vivido o baile derradeiro. Pero lémbrame a experiencia que seguirei, por egoísmo, escoitando músicas celestiais.


(Imaxe baixada de internet)
Seducida por cantos de sirena que acarician mi ego adormecido, me elevo ingrávida y, aún con los ojos cerrados, danzo entre las nubes a tu ritmo y a mi paso. Hasta que los destellos de tu estrella me despiertan al fin y contemplo, asustada, el abismo que nos separa. Ese es el momento en el que me dejo caer de golpe sobre mi planeta, convencida de haber vivido el último baile. Pero me recuerda la experiencia que seguiré, por egoísmo, escuchando músicas celestiales.

16 ene 2011

CONFUSIÓN



(Imaxe baixada de internet)
Enreda a morte
confundindo as obrigas
coas lembranzas.
Búrlase da nai miña.
E crávame o futuro.




Juega la muerte
confundiendo deberes
con añoranzas.
Se burla de mi madre.
Y me clava el futuro.

7 ene 2011

A MEDIAS

Mirouna lentamente, de arriba a abaixo. ¡Canta roupa, que gusto! Empezou polo gabán, que se deixou caer sen opoñer resistencia. Despois a bufanda, suave, desenroscándose con sixilo de cobra. A chambra escasa daba moitas e boas pistas. Deixaríaa para máis adiante, hoxe non tiña présa. Centrouse na saia. Un botón, unha cremalleira e ó chan. ¡Fóra zapatos! As medias eran a súa debilidade. Primeiro saboreounas nos dedos; despois detivo a vista na cinturiña…
Demasiado tempo: aquela moza descubriu que a estaban espindo coa mirada e anoxouse. Tivo que pechar os ollos para deixala vestida inmediatamente.


(Imaxe baixada de internet)

La miró lentamente, de arriba abajo. ¡Cuánta ropa, qué gusto! Empezó por el abrigo, que se cayó sin oponer resistencia. Después la bufanda, suave, desenroscándose sigilosa como una culebra. El jersey ceñido daba muchas y buenas pistas. Lo dejaría para más adelante, hoy no tenía prisa. Se centró en la falda. Un botón, una cremallera y al suelo. ¡Fuera zapatos! Las medias eran su debilidad. Primero las saboreó en sus dedos; luego detuvo la vista en la cinturilla…
Demasiado tiempo: aquella chica descubrió que la estaban desnudando con la mirada y se enojó. Tuvo que cerrar los ojos para dejarla vestida inmediatamente.

1 ene 2011

DILEMA

(Imaxe baixada de internet)


Se cerro os ollos, é noite.
Se os abro, é ano novo.
Non sei que facer.





Si cierro los ojos, es de noche.
Si los abro, es año nuevo.
No se qué hacer.

24 dic 2010

AUSENCIA


(MUJER TRISTE. Francisco Pérez Soto)


Regresa un fillo.
A nai segue penando
polos ausentes.





Regresa un hijo.
Madre sigue penando
por los ausentes.

18 dic 2010

NADAL / NAVIDAD

Estrelas  na rúa.                                                               Estrellas en la calle.
Buratos no peto.                                                               El bolsillo, vacio.
Maquillaxe na alma.                                                          Maquillaje en el alma.
Nadal, coma sempre.                                                        Navidad, como siempre.



(Imaxe baixada de internt)
O Nadal é como a gripe: invernal, febril, contaxioso…
Contra el non hai vacina. Xuntémonos todos.
Xa que hai que pasalo, canto antes mellor.



La Navidad es como la gripe: invernal, febril, contagiosa...
Contra ella no hay vacuna. Juntémonos todos.
Ya que hay que pasarla, cuanto antes mejor.




O que queira celebrar o Nadal na miña casa debe vir disfrazado de pallaso. Xa vai sendo hora de tomar en serio estas festas.


El que quiera celebrar la Navidad en mi casa debe venir disfrazado de payaso. Ya va siendo hora de tomar en serio estas fiestas.

12 dic 2010

INSOMNIO

Nin mil cadeas dixitais,
dormidina, valeriana,
plátano, pan con leite,
técnicas orientais,
encrucillados, xeroglíficos
e outras parvadas máis
me apampan o suficiente.
Nin ruxerruxe da radio
ou ladrido impertinente
dos cadelos do veciño
enmascaran os acúfenos
que me furan o cerebro.
Déitome
érgome
paseo
sento
érgome
déitome
desespero...
Os problemas, disfrazados
de xigantes invencibles.
As penas amontóanse
sobre o meu peito, afogándome.
O pasado preséntase.
O futuro escurece.
O tempo faise o morto.
E confundo cama con tortura
madrugada con vixilia
eternidade e silencio
galo con desafina
pesadelo e poesía.
E escorrego poema abaixo
ata dar coas ideas contra o chan.
E drógome con cen reproches.
Que me esmagan.
Que me calman.
Que me entregan e me cerran...
E mañá será outra noite.
(Imaxe baixada de internet)

Ni mil canales digitales,
dormidina, valeriana,
plátano, pan con leche,
técnicas orientales,
crucigramas, jeroglíficos
y estupideces varias
me atontan lo suficiente.
Ni el sonsonete de la radio
o el ladrido impertinente
de los perros del vecino
enmascaran los acúfenos
que taladran mi cerebro.
Me acuesto
me levanto
me paseo
me siento
me levanto
me acuesto
me desespero...
Los problemas se disfrazan
de gigantes invencibles.
Las penas se amontonan
sobre mi pecho, asfixiándome.
El pasado se presenta.
El futuro se oscurece.
El tiempo se hace el muerto.
Y confundo cama con tortura
madrugada con vigilia
eternidad con silencio
gallo con desafina
pesadilla y poesía.
Y me escurro poema abajo
hasta dar con mis ideas en el suelo.
Y me chuto cien reproches.
Y me quedo. Y me dejo.
Y me aplasto. Y me calmo.
Y me entrego. Y me cierro…
Mañana será otra noche.

6 dic 2010

DECEMBRO / DICIEMBRE / DECEMBER


(Imaxe baixada de internet)
Neve no chan.
Silencio, frío, reuma…
Inverno en vea.



Nieve en el suelo.
Silencio, frío, reúma...
Invierno en vena.



Snow on the ground.
Silence, cold, rheumatism...
Winter into a vein.