POR QUE


ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:

“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.

“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.

20 feb 2026

A FONTE DA MEIGA

 

A poucas leguas de Compostela, hai unha fonte temida polos homes. Contan que se detivo alí un peregrino medieval galo para beber e refrescar os pés danados. Aparece entón unha muller e ofrécelle as súas mañas de curandeira. Satisfeito, tenta recompensala, pero ela decide cobrarlle máis adiante. O forasteiro renova a marcha ignorando que xamais poderá saciar a sede con outras augas. Durante toda a vida, verase obrigado a regresar frecuentemente a ese mesmo lugar. Mesmo morto, a súa sombra continuou de rolda, como aseguraron algunhas mozas. Aínda hoxe, chaman fillos do francés ós nados na rexión sen pai coñecido.

 

Imaxe procedente de internet


A pocas leguas de Compostela, hay una fuente temida por los hombres. Cuentan que un peregrino medieval galo se habría detenido allí para beber y refrescar los pies dañados. Aparece entonces una mujer y le ofrece sus mañas de curandera. Satisfecho, intenta recompensarla, pero ella decide cobrarle más adelante. El forastero reanuda la marcha ignorando que jamás podrá saciar la sed con otras aguas. Durante toda la vida, se verá obligado a regresar frecuentemente a ese mismo lugar. Incluso muerto, su sombra continuó de ronda, como aseguraron algunas mozas. Aún hoy, llaman hijos del francés a los nacidos en la región sin padre conocido. 

                                                            Relato finalista da Cunca de Arzúa2024 (ENTC)

No hay comentarios: