Aínda
que Dna. Carmen sempre se negaba a abrir a porta a ninguén, esa vez era
evidente que urxía prestarlle axuda. Ultimamente non saía da casa nin para
visitar os contedores do lixo. Ademais do balbordo de cans e gatos, cada vez
máis estridente, o fedor na escaleira xa resultaba insoportable. A preocupación
lóxica dos veciños converteuse en desesperación. Había tempo que esgotaran a
paciencia e tódalas vías ó seu alcance para solicitar a intervención dos
servizos sociais e outros organismos presuntamente competentes. Sempre a mesma
resposta: sen consentimento da afectada ou autorización xudicial, imposible
invadir o ámbito privado. Pero chegou a nova Lei de Benestar Animal e viron na
norma unha posible saída. Denunciaron con présa as condicións indignas nas que
se achaban as mascotas do 3º B. Poucos días despois, acudían ó edificio as
autoridades de orde pública. Como non houbo resposta desde o interior,
accederon á vivenda por medios propios e, veloces, trasladaron a unha
protectora algúns animais aínda vivos. Ela tivo menos sorte: o que se puido
recuperar da anciá foi ó depósito de cadáveres.
POR QUE
ISTO NON É UN LIBRO. Se o fose, levaría ese título. O prólogo e a sinopse serían estes:
“ISTO NON É UN LIBRO por dous motivos, fundamentalmente:
Primeiro, porque nunca pretendeu selo. Ningún dos textos se escribiu pensando na posible publicación. Se chegaron ata aquí, foi grazas ós empurróns de persoas que os leron e que me queren ben. Algúns foron rescatados do fondo da hucha; outros, aínda fumean. Hainos que saíron directamente do corazón; tamén os hai feitos por encarga cerebral. Todos, de escasas palabras; pero de longa elaboración. E segundo, porque estrutura, contidos, prosa e poesía enceréllanse adrede coa humilde intención de sorprender ó lector. Confío na súa boa vontade para deixarse levar”.
“Isto non é un libro. É un feixe de faíscas con formas caprichosas de poemas, relatiños ou ocorrencias, amarradas por unha fráxil trenza de palabra, sentir e vida. Nas mans do lector queda a decisión de outorgarlles ou non a liberdade”.
19 feb 2026
DIÓXENES / DIÓGENES
Aunque
Dña. Carmen siempre se negaba a abrir la puerta a nadie, esa vez era evidente
que urgía prestarle ayuda. Últimamente no salía de casa ni para visitar los
contenedores. Además del jaleo de perros y gatos, cada vez más estridente, el
hedor en la escalera ya resultaba insoportable. La preocupación lógica de los
vecinos se convirtió en desesperación. Hacía tiempo que habían agotado la
paciencia y todas las vías a su alcance para solicitar la intervención de los
servicios sociales y otros organismos presuntamente competentes. Siempre la
misma respuesta: sin consentimiento de la afectada o autorización judicial,
imposible invadir el ámbito privado. Pero llegó la nueva Ley de Bienestar
Animal y vieron en la norma una posible salida. Denunciaron con premura las
condiciones indignas en las que se hallaban las mascotas del 3º B. Pocos días
después, acudían al edificio las autoridades de orden público. Como no hubo
respuesta desde el interior, accedieron a la vivienda por medios propios y,
veloces, trasladaron a una protectora algunos animales todavía vivos. Ella tuvo
menos suerte: lo que se pudo recuperar de la anciana fue al depósito de
cadáveres.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
